Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
bip
SONDA

Czy zamierzasz obejrzeć wystawę czasową "W boju i w koszarach. Żołnierski niezbędnik"?

Zobacz wyniki
KALENDARIUM DZIEJÓW ORĘŻA POLSKIEGO
LIPIEC
19
Wybierz inny dzień
Wybierz epokę
Średniowiecze do 1500 roku
Renesans lata 1501-1600
Wiek XVII 1601-1700
Wiek XVIII 1701-1800
Wiek XIX 1801-1900
Wiek XX 1901-2000
Wiek XXI po 2001
Powstanie kościuszkowskie (12.03.1794 - 16.11.1794)
Epoka napoleońska lata 1796-1815
Powstanie listopadowe (29.11.1830 - 21.10.1831)
Powstanie styczniowe (11.06.1860 - 23.05.1865)
I wojna światowa (28.06.1914 - 11.11.1918)
II RP (11.11.1918 - 31.08.1939)
II wojna światowa (1.09.1939 - 9.05.1945)
Wydarzenia po 9.05.1945
Obraz,"Bitwa pod Kliszowem", autor nn, (I poł. XVIII w.).
Obraz,"Bitwa pod Kliszowem", autor nn, (I poł. XVIII w.).
19 lipca 1702
Bitwa pod Kliszowem.

Była to jedna z większych batalii Wielkiej Wojny Północnej (1700-1721) pomiędzy Szwedami a wojskami polsko-saskimi, dowodzonymi przez Augusta II Mocnego. Król Rzeczypospolitej i elektor saski August II, dysponował ok. 16 tys. Sasów oraz ok. 6,5 tys. żołnierzy koronnych, dowodzonych przez hetmana wielkiego koronnego Hieronima Lubomierskiego. Przeciwko nim stanęły dwunastotysięczne wojska szwedzkie króla Szwecji Karola XII. Starcie rozpoczął atak szwedzki na styk armii sasko-polskiej. Uderzenie to zostało jednak krwawo odparte. Następnie do kontrataku ruszyła jazda saska pod dowództwem Jakuba Henryka Fleminga. Rozbiła ona osłonowe oddziały kawalerii szwedzkiej i została powstrzymana dopiero ogniem muszkietowym piechoty. Karol XII rzucił wówczas do ataku swoją kawalerię, którą prowadził książę Fryderyk Holstein-Gottorp. Jednocześnie hetman wielki koronny wyznaczył do uderzenia na oddziały szwedzkie ok. 600 jeźdźców, których szarża została odparta ogniem piechoty. Wówczas to Lubomirski, rezygnując z ponownego ataku, podjął decyzję o opuszczeniu pola bitwy. Na pozostałe siły saskie ruszyli Szwedzi, zadając im znaczne strat. Straty armii saskiej wyniosły około 2000 zabitych, 700 rannych i blisko 1000 wziętych do niewoli. Armia koronna straciła około 80 poległych. Z szeregów szwedzkich ubyło ok. 1000 zabitych i 900 rannych żołnierzy. Bitwa ta wykazała wyższość nowoczesnej armii zachodniego wzoru nad husarią, reprezentującą staropolska sztukę wojenną, która święciła triumfy na XVII-wiecznych polach bitew.

19 lipca 1501
Sułtan Bajazed II zaprzysiągł w Stambule pokój z Polską. W Polsce został on ratyfikowany dopiero dwa lata później, gdyż zawarcie układu przypadło na czas śmierci króla Jana Olbrachta. Według postanowień pokjowych, Białogród i Kilia, porty nad Morzem Czarnym, pod które wyruszył król Polski Jan I Olbracht podczas nieudanej wyprawy 1497 r., pozostały przy Turcji. Hospodar mołdawski nie zrezygnował ze swych roszczeń do Pukucia, co w przyszłości doprowadziło do kolejnej wojny. 
19 lipca 1612
Bitwa pod Sasowym Rogiem. Podczas interwencji w Mołdawii prywatne wojska Stefana Potockiego poniosły klęskę z rąk hospodara mołdawskiego Stefana Tomży, którego wspierały oddziały tureckie i tatarskie. Potocki próbował przywrócić na tron hospodarski wygnanego Konstantego Mohyłę. W wyniku porażki Potocki dostał się do niewoli. W odwecie Tatarzy najechali Podole.
19 lipca 1794
Oddziały litewskie gen. lejt. Jerzego Grabowskiego odparły dwudniowe ataki korpusu rosyjskiego gen. mjr. Bohdana Knorringa na Wilno. Pierwszego dnia nieprzyjacielska dywizja gen. mjr. Nikołaja Zubowa podeszła pod miasto przed świtem i o czwartej nad ranem rozpoczęła natarcie na blokujące drogę do miasta umocnione pozycje Litwinów, obsadzone przez wojska gen. mjr. Jana Meyena. Atak został odparty. Po nadejściu posiłków, Rosjanie wznowili natarcie ok. 12.00. Część oddziałów carskich uderzyła od frontu, na szańce bronione przez żołnierzy Meyena, pozostałe zaś siły starały się obejść umocnienia litewskie i zdobyć Wilno z wschodniej strony. Oba te ataki zakończyły się niepowodzeniem. Dopiero pod wieczór Rosjanie zdobyli umocnienia litewskie blokujące drogę do miasta i rozpoczęli szturm na bramy miejskie. Walki trwały do 22.00, ale Rosjanie zostali odparci. Drugiego dnia nieprzyjaciel uderzył na bramy miejskie położone we wschodniej i południowej części Wilna. Zażarty opór żołnierzy i mieszkańców, wśród nich m.in. Łukasza Czarnobackiego, doprowadziły do odparcia ataków i zadania atakującym ciężkich strat (poległ wówczas płk. Diejew, a ciężką ranę odniósł płk Müller). Nieprzyjaciel, zagrożony otoczeniem przez nadciągającą odsiecz, wycofał się.
19 lipca 1864
Audytoriat Polowy Wojsk w Królestwie Polskim wydał wyrok śmierci na Romualda Traugutta oraz 4 innych członków Rządu Narodowego. Był to dział sądowy sztabu głównego rosyjskiej I Armii Czynnej, mający w swych kompetencjach wydawanie wyroków odnośnie osób odgrywających szczególnie doniosłą rolę polityczną oraz byłych wojskowych i urzędników rosyjskich.
19 lipca 1920
Improwizowane oddziały polskie po walce z bolszewickim 3. Korpusem Kawalerii Gaja Dimitrijewicza Gaja wycofały się z miasta i twierdzy w Grodnie. Podejmowane w następnych dniach próby odbicia twierdzy nie przyniosły sukcesu. 
TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 9 22 24 25
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 16:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

informacje dot. zwiedzania:
tel. 261 879 635 wew. 138

CENY BILETÓW
NORMALNY 20,00 PLN
ULGOWY 10,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 8,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową.

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
00-495 Warsaw
tel. 022 629 52 71 (72)
tel. 261 879 635
fax 261 878 049
fax 261 878 047
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl

Adres korespondencyjny
ul. Dymińska 13, bud. nr 6
01-519 Warszawa
Cytadela Warszawska