Zbiór broni palnej zawiera ok. 9 tys. zabytków (broń palna ręczna długa i krótka, broni ciężka - karabiny maszynowe, granatniki oraz broń artyleryjska, a także wzorcowa amunicja i oporządzenie do broni). Zespół ten obejmuje reprezentatywny zestaw zabytków z całego okresu rozwoju broni palnej, począwszy od nielicznych, najwcześniejszych okazów z początku XV wieku (ręczne puszki, hakownice, bombardy) przez szesnasto- i siedemnastowieczne rusznice, arkebuzy, muszkiety i pistolety, po regulaminową broń skałkową, kapiszonową i iglicową z XVIII, XIX i XX wieków. W tej grupie szczególną uwagę zwrócić należy na liczący stokilkadziesiąt obiektów zespół karabinów regulaminowych z lat 1840 - 1890, zawierający prawie pełny przegląd rozwiązań konstrukcyjnych używanych w armiach tego okresu (Dreyse, Chassepot, Snider, Krnka, Berdan, Mauser, Werndl).

Wśród broni niewojskowej uwagę zwraca bogaty zbiór strzelb myśliwskich, kołowych (arkebuzów, cieszynek), skałkowych, kapiszonowych i iglicowych. Wśród nich znajdujemy wybitne dzieła rusznikarstwa europejskiego sygnowane m.in. takimi nazwiskami, jak: Cominazzo, Arlot, Lebeda, Contriner.

Większość zabytków artyleryjskich, wchodzących w zasób zbioru broni palnej, eksponowana jest na stałej wystawie zarówno w budynku jak i w plenerze.