Uzbrojenie ochronne, broń drzewcowa, obuchowa i miotająca

Zbiór uzbrojenia ochronnego, broni drzewcowej, obuchowej i miotajęcej  jest połączony w jeden zespół organizacyjny. Liczy on ok. 5 tys. obiektów, zawierając w grupie uzbrojenia ochronnego nieliczne, ale nadzwyczaj cenne okazy z czasów średniowiecza (tzw. szyszak piastowski z X w.), turniejowe zbroje z XV wieku, zbroje maksymiliańskie z wieku XVI oraz reprezentatywny zestaw uzbrojenia ochronnego husarii i pancernych z XVII wieku. Szczególną wartość bronioznawczą ma liczny zespół pancerny - kolczug polskich i orientalnych, juszmanów i bojowych osłon głowy (szyszaków, misiurek, szturmaków) oraz zestaw hełmów różnych armii z XX wieku.

Zbiór broni drzewcowej i obuchowej to prawie pełny przegląd rozwoju typologicznego tego rodzaju oręża, od toporów bojowych przez halabardy, szpontony, spisy, korseki, oszczepy i włócznie po lance kawaleryjskie z XX wieku. Broń miotająca to licząca kilkadziesiąt sztuk kolekcja łuków i kusz z XVI-XVIII wieku.