Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
bip
SONDA

Czy zamierzasz obejrzeć wystawę czasową "W boju i w koszarach. Żołnierski niezbędnik"?

Zobacz wyniki
KALENDARIUM DZIEJÓW ORĘŻA POLSKIEGO
SIERPIEŃ
1
Wybierz inny dzień
Wybierz epokę
Średniowiecze do 1500 roku
Renesans lata 1501-1600
Wiek XVII 1601-1700
Wiek XVIII 1701-1800
Wiek XIX 1801-1900
Wiek XX 1901-2000
Wiek XXI po 2001
Powstanie kościuszkowskie (12.03.1794 - 16.11.1794)
Epoka napoleońska lata 1796-1815
Powstanie listopadowe (29.11.1830 - 21.10.1831)
Powstanie styczniowe (11.06.1860 - 23.05.1865)
I wojna światowa (28.06.1914 - 11.11.1918)
II RP (11.11.1918 - 31.08.1939)
II wojna światowa (1.09.1939 - 9.05.1945)
Wydarzenia po 9.05.1945
Ubiór powstańca warszawskiego (1944 r.).
Ubiór powstańca warszawskiego (1944 r.).
1 sierpnia 1944
Wybuch Powstania Warszawskiego.
Już w styczniu 1944 r. na rozkaz Polskiego Rządu na uchodźstwie rozpoczęto akcję „Burza”, mającą na celu opanowanie terenów II RP po wycofaniu się z nich wojsk niemieckich, a przed wkroczeniem na nie Armii Czerwonej. Jej punktem kulminacyjnym stało się Powstanie Warszawskie. Zbrojne opanowanie stolicy przez Armię Krajową, będącą częścią Polskich Sił Zbrojnych, miało stanowić ważny argument w negocjacjach politycznych dotyczących powojennej przyszłości Polski. Wybuch powstania, kilkakrotnie przekładany, ostatecznie wyznaczono na 1 sierpnia na godzinę 17.00 (Godzina „W”). Do walki stanęło ok. 50 tys. słabo uzbrojonych żołnierzy AK pod dowództwem Komendanta Głównego Armii Krajowej gen. Tadeusza Komorowskiego ps. „Bór”. Powstańcy zaatakowali garnizon niemiecki liczący ok. 20 tys. żołnierzy. Skala powstania zaskoczyła dowództwo niemieckie, dzięki czemu udało się powstańcom w pierwszych dniach sierpnia opanować większość dzielnic stolicy i przeciąć strategiczne arterie komunikacyjne. Niestety Polacy nie zdołali zdobyć mostów na Wiśle. W ogarniętej powstaniem Warszawie powołano administrację cywilną, która organizowała obronę przeciwlotniczą i przeciwpożarową. Zajmowała się ona także aprowizacją ludności cywilnej oraz odpowiadała za kopanie studni i grzebanie poległych. Ponadto uruchomiono pocztę polową i radiostację powstańczą „Błyskawica”. Do powstania żywiołowo przyłączyli się mieszkańcy Warszawy, biorąc udział w walkach i budowie barykad. Armię Krajową wsparły inne organizacje konspiracyjne – Narodowe Siły Zbrojne, Polska Armia Ludowa, Armia Ludowa i inne mniejsze formacje zbrojne. Wojska niemieckie, początkowo zepchnięte do obrony, zdołały jednak utrzymać szereg silnie umocnionych punktów oporu na terenie miasta, m.in. Dworzec Główny, dzielnicę niemiecką w al. Szucha oraz Pałac Brühla, będący siedzibą gubernatora dystryktu warszawskiego SA-Gruppenführera Ludwiga Fischera. 5 sierpnia siły niemieckie, dowodzone przez Obergruppenführera Ericha von dem Bacha-Zelewskiego, złożone z jednostek SS, rozpoczęły kontratak na pozycje powstańcze. Po sześciu dniach ciężkich walk Niemcy opanowali Wolę i Ochotę. Doszło tam do eksterminacji ludności cywilnej. Ofiarą Niemców padło wg ostrożnych szacunków ok. 60 tys. mężczyzn, kobiet i dzieci. Następnym celem niemieckiego ataku stało się Stare Miasto. Pomimo uporczywej, dwutygodniowej obrony, powstańcy musieli ewakuować się kanałami do Śródmieścia. 27 września zakończyły się walki na Mokotowie, a 30 września na Żoliborzu. Po jego upadku w rękach powstańców znajdowało się już tylko Śródmieście. Wobec tragicznej sytuacji miasta, niedostatecznej pomocy ze strony aliantów oraz nieudanych desantów oddziałów 1 Armii WP, stacjonujących po drugiej stronie Wisły, gen. Komorowski „Bór” zdecydował się rozpocząć rozmowy kapitulacyjne z Niemcami. Akt kapitulacji podpisano w nocy z 2 na 3 października. Na osobisty rozkaz Hitlera, już po stłumieniu powstania, Niemcy rozpoczęli systematyczne wyburzanie całych dzielnic. Zabudowa Warszawy została zburzona w 85 %. W czasie walk zginęło ok. 20 tys. powstańców i ok. 180 tys. mieszkańców miasta. Straty niemieckie szacuje się na ok. 10 tys. zabitych, 7 tys. zaginionych i 9 tys. rannych żołnierzy. Według wstępnych założeń KG AK walki miały trwać 2-3 dni, a w rzeczywistości trwały aż 63 dni.
1 sierpnia 1431
Wielki mistrz krzyżacki pojął decyzję o wyprawie na Polskę. Zgodnie z umową zawartą w czerwcu 1431 r. pomiędzy Zakonem a litewskim księciem Świdrygiełłą, polska interwencja zbrojna na Litwie spowodowała podjęcie przez Krzyżaków działań w obronie Świdrygiełły. Ostateczną decyzję o akcji zbrojnej podjął wielki mistrz Paweł von Rusdorf podczas narady z pruskimi komturami w Elblągu 1 sierpnia 1431 r. Dostojnicy zakonni postanowili zorganizować ekspedycję złożoną z pospolitego ruszenia stanów, w tym ludności chłopskiej.
1 sierpnia 1508
Założenie obozu pod Smoleńskiem. Armia polsko-litewska licząca ok. 16 tys. wojska po zwycięstwie nad wojskami moskiewskimi pod Orszą (13 lipca 1508 r.) przybyła pod Smoleńsk, gdzie założyła warowny obóz. Wojskiem dowodził król Zygmunt I Stary z pomocą dwóch hetmanów: hetmana wielkiego litewskiego Konstantego Ostrogskiego i hetmana koronnego Mikołaja Firleja. Na naradzie wojennej w obozie postanowiono, że król pozostanie pod Smoleńskiem, zaś obaj hetmani ruszą na Siewierszczyznę, by odzyskać ją z rąk moskiewskich. Jednak pomiędzy hetmanami wybuchł spór o pierwszeństwo i wyprawa na Siewierszczyznę zakończyła się bez spodziewanego efektu.
1 sierpnia 1520
Na zamku krakowskim urodził się Zygmunt II August, ostatni król Polski i wielki książę litewski z dynastii Jagiellonów. Był drugim dzieckiem króla Zygmunta I Starego i Bony Sforzy. Panował w Polsce w latach 1548-1572. W czasach jego rządów powołano tzw. wojsko kwarciane oraz utworzono Komisję Morską (odpowiednik admiralicji).
1 sierpnia 1520
Na zamku krakowskim urodził się Zygmunt II August, ostatni król Polski i wielki książę litewski z dynastii Jagiellonów. Był drugim dzieckiem króla Zygmunta I Starego i Bony Sforzy. Panował w Polsce w latach 1548-1572. W czasach jego rządów powołano tzw. wojsko kwarciane oraz utworzono Komisję Morską (odpowiednik admiralicji).
1 sierpnia 1658
Podczas potopu szwedzkiego wojska Cesarstwa współdziałały z armią Rzeczypospolitej króla Jana Kazimierza na mocy układu sojuszniczego. Latem podjęto decyzję o odzyskaniu miast i twierdz w Prusach Królewskich okupowanych przez Szwedów. W pierwszej kolejności planowano odzyskać Toruń. 1 sierpnia gen. Louis Raduit de Souches razem z korpusem generała artylerii koronnej Krzysztofa Grodzickiego pojawili się pod murami miasta rozpoczynając jego blokadę i przygotowując się do oblężenia miasta. Liczna załoga szwedzka oraz rozbudowane przez inżynierów fortyfikacje wymusiły skierowanie do walki przez polskie dowództwo dodatkowych sił pod komendą Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. W sumie w walkach o miasto wzięło udział 18 tys. żołnierzy polskich i 5 tys. cesarskich.
1 sierpnia 1920
Polskie 1. i 4. Armie wsparte Grupą Poleską rozpoczęły ciężkie walki obronne z wojskami bolszewickimi na linii Bugu. Polskie pozycje były atakowane na szerokim odcinku od Brześcia do Wyszkowa. Po tygodniu bojów, w związku z przegrupowaniem, Polacy rozpoczęli odwrót. Dzięki ciężkim walkom udało się chwilowo powstrzymać marsz Armii Czerwonej na Warszawę. Czas ten został wykorzystany do wzmocnienia pozycji obronnych wokół Warszawy oraz na koncentrację wojsk przewidzianych do kontrofensywy nad Wieprzem.
1 sierpnia 1932
Francuska misja wojskowa opuściła Polskę. Jej dotychczasowe zadania przejął ataszat ambasady francuskiej w Warszawie.
1 sierpnia 1944
Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego nawiązał stosunki dyplomatyczne z ZSRR. Jednocześnie jego siedziba została przeniesiona do Lublina.
1 sierpnia 1945
Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa aresztowali w Warszawie Delegata Sił Zbrojnych na Obszar Centralny płk. Jana Mazurkiewicza ps. „Radosław”.
1 sierpnia 1951
Część załogi polskiego trałowca ORP „Żuraw” sterroryzowała dowództwo i uprowadziła okręt do Ystad w Szwecji. 12 członków załogi poprosiło o azyl polityczny, a okręt z resztą załogi powrócił do kraju 3 sierpnia.
1 sierpnia 1981
Po raz pierwszy odznaczono stu żołnierzy powstania Warszawskimi Krzyżami Powstańczymi ustanowionymi na mocy ustawy z 3 lipca 1981 r.
TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 16:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 20,00 PLN
ULGOWY 10,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 8,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl