Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
bip
SONDA

Czy zamierzasz obejrzeć wystawę czasową "W boju i w koszarach. Żołnierski niezbędnik"?

Zobacz wyniki
KALENDARIUM DZIEJÓW ORĘŻA POLSKIEGO
LIPIEC
29
Wybierz inny dzień
Wybierz epokę
Średniowiecze do 1500 roku
Renesans lata 1501-1600
Wiek XVII 1601-1700
Wiek XVIII 1701-1800
Wiek XIX 1801-1900
Wiek XX 1901-2000
Wiek XXI po 2001
Powstanie kościuszkowskie (12.03.1794 - 16.11.1794)
Epoka napoleońska lata 1796-1815
Powstanie listopadowe (29.11.1830 - 21.10.1831)
Powstanie styczniowe (11.06.1860 - 23.05.1865)
I wojna światowa (28.06.1914 - 11.11.1918)
II RP (11.11.1918 - 31.08.1939)
II wojna światowa (1.09.1939 - 9.05.1945)
Wydarzenia po 9.05.1945
Fotografia, czołg Sherman z 1. Polskiej Dywizji Pancernej we Francji (lato 1944 r.)
Fotografia, czołg Sherman z 1. Polskiej Dywizji Pancernej we Francji (lato 1944 r.)
29 lipca 1944
Początek lądowania polskiej 1. Dywizji Pancernej w Normandii.

Utworzona w 1942 r. w Wielkiej Brytanii dywizja pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka została włączona do 2. Korpusu Kanadyjskiego. Była jedną z 12 sojuszniczych dywizji pancernych uczestniczących w lądowaniu we Francji. Część dywizji stanowiła 10. Brygada Kawalerii Pancernej, która w 1939 r. walczyła w kampanii wrześniowej w Polsce, a rok później wzięła udział w kampanii francuskiej. Następnie brygada została odtworzona w Wielkiej Brytanii. Polska dywizja pancerna weszła do walki na froncie zachodnim w pierwszej dekadzie sierpnia 1944 r. Odegrała znaczącą rolę w bitwach pod Falaise i Chambois. Brytyjski marszałek Bernard Law Montgomery oceniając działanie polskiej dywizji w walkach w Normandii powiedział: Niemcy byli jakby w butelce, a polska dywizja była korkiem, którym ich w niej zamknęliśmy. Walcząc w Belgii wyzwoliła Ypres i współuczestniczyła w zdobyciu Gandawy. W Holandii zdobyła m. in. Bredę. Szlak bojowy zakończyła w maju 1945 zdobywając bazę niemieckiej floty Wilhelmshaven.

29 lipca 1518
Walki pod Połockiem. Wojska polsko–litewskie rotmistrza Jana Boratyńskiego oraz Jerzego Radziwiłła pobiły część wojsk moskiewskich usiłujących zdobyć twierdzę Połock. Kniaziowie Rostowski i Oboleński, dwaj dowódcy moskiewscy, zginęli w walce. Reszta wojsk moskiewskich pod dowództwem Wasyla i Iwana Szujskich, które oblegały Połock, pod wrażeniem klęsk oraz na wieść o zbliżaniu się większej armii litewsko–polskiej, wycofała się spod miasta. 
29 lipca 1571
W czasie I wojny północnej 8 jednostek duńskich dowodzonych przez admirała Franka zatopiło w zatoce puckiej 2 polskie okręty. Następnie Duńczycy wpłynęli do portu, zajęli i uprowadzili do Kopenhagi kilkanaście jednostek polskiej floty kaperskiej. W wyniku akcji eskadry admirała Franka polska flota kaperska straciła połowę stanu.
29 lipca 1794
Pod Sałatami (pogranicze Żmudzi i Litwy) w czasie insurekcji kościuszkowskiej improwizowane wojska powstańcze pod dowództwem gen. lejt. Romualda Giedroycia zadały ciężką porażkę silniejszemu oddziałowi rosyjskiemu gen. por. ks. Siergieja Golicyna. Decydującym w bitwie okazał się atak oddziału kosynierów i pikinierów, którzy rozbili wycofujący się czworobok piechoty rosyjskiej. Dzięki temu zwycięstwu południowa Kurlandia (wraz z wcześniej zdobytą Lipawą) znalazła się pod kontrolą wojsk insurekcyjnych.
29 lipca 1799
Kapitulacja Mantui. Walki o twierdzę trwały od połowy kwietnia, jednak regularne oblężenie rozpoczęło się 4 lipca. W skład wojsk broniących miasta wchodziły osłabione dwa bataliony II Legii polskiej (I i III) pod dowództwem gen. bryg. Józefa Wielhorskiego i szefa brygady Ludwika Dembowskiego – łącznie ok. 800 Polaków. Na mocy tajnego punktu układu kapitulacyjnego Austriacy siłą wcielili do swojej armii Polaków, których posądzali o dezercję z armii austriackiej. Przy walce jaka się wówczas wywiązała, kilku legionistów zabito, a sztandary II Legii zostały zniszczone.
29 lipca 1826
W Pałacu Namiestnikowskim w Warszawie zmarł namiestnik Królestwa Polskiego gen. piech. Józef Zajączek. W wieku 16 lat wziął udział w konfederacji barskiej. Walczył wówczas w oddziałach hetmana koronnego Ksawerego Branickiego. Po upadku konfederacji krótko służył w armii francuskiej, a następnie powrócił do kraju, gdzie przyjął służbę w gwardii przybocznej hetmana Branickiego. Dzięki jego protekcji został w 1787 r. dowódcą (w stopniu pułkownika) Regimentu Buławy Wielkiej Koronnej, a od 1790 r. posłem na Sejm Wielki, w trakcie którego poparł projekt Konstytucji 3 Maja. W 1788 r. krótko walczył w szeregach armii rosyjskiej, wziął wówczas udział w walkach o Oczaków w czasie wojny Rosji z Turcją. Bił się w wojnie polsko-rosyjskiej w 1792 r. i w powstaniu kościuszkowskim. Po powstaniu był przez rok internowany przez władze austriackie. Wyemigrował do Francji, gdzie wstąpił do armii. Walczył przy gen. Napoleonie Bonaparte w Egipcie. Za wyróżniającą się postawę w bitwie pod Kanopą 24 marca 1801 r. został awansowany do stopnia generała dywizji. Od jesieni 1806 r. obok gen. Dąbrowskiego zajął się organizacją Wojska Polskiego w powstającym wówczas Księstwie Warszawskim. Walczył w wojnie z Austrią w 1809 r. Na czele 16. Dywizji Wielkiej Armii (wchodzącej w skład polskiego V Korpusu ks. Józefa Poniatowskiego) wziął udział w kampanii 1812 r. W czasie odwrotu spod Moskwy, w bitwie nad Berezyną, stracił nogę i dostał się do niewoli rosyjskiej. Po klęsce cesarza Napoleona został mianowany przez cara Aleksandra I namiestnikiem Królestwa Polskiego. Za uległą postawę wobec wlk. ks. Konstantego Pawłowicza i władz rosyjskich otrzymał awans do stopnia generała piechoty i dożywotni tytuł księcia warszawskiego. Ciało generała pochowano w jego majątku w Opatówku pod Kaliszem, serce złożono w kościele oo. Bernardynów w Warszawie, a pozostałe szczątki w katakumbach na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Jego nazwisko jest wyryte na Łuku Triumfalnym w Paryżu.
29 lipca 1920
Początek bitwy pod Brodami. Polska 2. Armia gen. Kazimierza Raszewskiego rozpoczęła natarcie z rejonu Beresteczka. Do 3 sierpnia toczyła ona ciężkie boje nad górnym Styrem i na północny wschód od Złoczowa i Krasnego z bolszewicką Armią Konną Siemiona Budionnego. Ostatecznie rozbita bolszewicka Konarmia wycofała się, a Polacy zdobyli Brody.
29 lipca 2004
W czasie III Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku zginął w zamachu na drodze koło miejscowości Madlul (20 km na północny-wschód od Hilli) kpr Marcin Rutkowski z 1. Mazurskiej Brygady Artylerii.
TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 9 22 24 25
GODZINY OTWARCIA

w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 16:00

Czwartek - Wstęp Bezpłatny:

10:00 - 16:00

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień (9:00 - 18:00)
Informacje dot. zwiedzania:
tel. 261 879 635 wew. 138/102

CENY BILETÓW
w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

NORMALNY




20,00 PLN
ULGOWY 10,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 8,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową.

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
00-495 Warsaw
tel. 022 629 52 71 (72)
tel. 261 879 635
fax 261 878 049
fax 261 878 047
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl

Adres korespondencyjny
ul. Dymińska 13, bud. nr 6
01-519 Warszawa
Cytadela Warszawska