Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
bip
SONDA

Czy zamierzasz obejrzeć wystawę czasową "W boju i w koszarach. Żołnierski niezbędnik"?

Zobacz wyniki
KALENDARIUM DZIEJÓW ORĘŻA POLSKIEGO
LIPIEC
13
Wybierz inny dzień
Wybierz epokę
Średniowiecze do 1500 roku
Renesans lata 1501-1600
Wiek XVII 1601-1700
Wiek XVIII 1701-1800
Wiek XIX 1801-1900
Wiek XX 1901-2000
Wiek XXI po 2001
Powstanie kościuszkowskie (12.03.1794 - 16.11.1794)
Epoka napoleońska lata 1796-1815
Powstanie listopadowe (29.11.1830 - 21.10.1831)
Powstanie styczniowe (11.06.1860 - 23.05.1865)
I wojna światowa (28.06.1914 - 11.11.1918)
II RP (11.11.1918 - 31.08.1939)
II wojna światowa (1.09.1939 - 9.05.1945)
Wydarzenia po 9.05.1945
Miedzioryt, "Jerzy X. Lubomirski, Marszałek Wielki Koronny, Hetman Pol. K.", rytownicy Ksawery Prek i Antoni Tepplar (XVII w.).
Miedzioryt, "Jerzy X. Lubomirski, Marszałek Wielki Koronny, Hetman Pol. K.", rytownicy Ksawery Prek i Antoni Tepplar (XVII w.).
13 lipca 1666
Bitwa pod Mątwami.
Starcie niedaleko Inowrocławia pomiędzy wojskami wiernymi Janowi Kazimierzowi, a skonfederowanymi chorągwiami koronnymi i szlachtą popierającą Jerzego Sebastiana Lubomirskiego było najkrwawszą bitwą w wojnie domowej, tzw. rokoszu Lubomirskiego z lat 1665-1666. Siły królewskie, liczące ok. 17-18 tys. żołnierzy, stanęły naprzeciwko rokoszanom w liczbie ok. 15-16 tys. 12 lipca obie armie znalazły się pod wioską Mątwy, oddzielone od siebie rzeczką. Leżała ona nad wąskim brodem, nad zabagnioną doliną Noteci, co miało znaczący wpływ na przebieg starcia. Początkowo doszło do starć pomiędzy podjazdami. 13 lipca o poranku, wykorzystując mgłę, wojska królewskie rozpoczęły przeprawę przez rzeczkę, odrzucając strzegący brodu oddział rokoszan. Nie dysponując wiarygodnymi informacjami o przeciwniku, dowódcy królewscy postanowili oszańcować bród, nie pozostawiając miejsca dla przeprawiającej się kawalerii. Co okazało się błędem, który zadecydował o wyniku bitwy. Ze względu na źle oszańcowane pozycje kawaleria, po przeprawie, stanęła przed pozycjami okopanych dragonów i piechoty, pozbawiając się w ten sposób wsparcia ogniowego. Na formujące się chorągwie królewskie uderzyli, przybywający na pole bitwy, rokoszanie. Atak okazał się skuteczny. Po krótkim starciu większość jazdy królewskiej uległa dezorganizacji i w popłochu wycofywała się w stronę brodu, wprowadzając zamęt w szyki dragonii. Ogień na nacierających rokoszan prowadziło tylko część regimentów stojących na lewym skrzydle. Stawiający opór dragoni zostali kompletnie rozbici. Monarcha, zdając sobie sprawę z ciężkiego położenia oddziałów po drugiej stronie rzeki, próbował wysłać pomoc. Zamiar ten został udaremniony przez uciekających żołnierzy, którzy zablokowali bród. Ostatecznie Jan II Kazimierz zdecydował się na odwrót. Oznaczało to pozostawienie własnemu losowi dragonii znajdującej się po drugiej stronie rzeki. Za cenę zaledwie 200 zabitych rokoszanie, rozbili armię królewską, której straty szacuje się na prawie 4 tys. zabitych weteranów z walk ze Szwedami i Rosjanami.Najkrwawsza bitwa w wojnie domowej tzw. rokoszu Lubomirskiego z lat 1665-1666. Starcie niedaleko Inowrocławia pomiędzy wojskami wiernymi Janowi Kazimierzowi, a skonfederowanymi chorągwiami koronnymi i szlachtą popierającą Jerzego Sebastiana Lubomirskiego. Siły królewskie, liczące około 17-18 tys. żołnierzy, stanęły naprzeciwko rokoszanom w liczbie około 15-16 tys. Wioska Mątwy leżała nad wąskim brodem, nad zabagnioną doliną Noteci, co miało znaczący wpływ na przebieg starcia. 12 lipca obie armie znalazły się na terenie przyszłej bitwy, oddzielone od siebie rzeczką. Doszło do starć pomiędzy podjazdami. 13 lipca o poranku, wykorzystując mgłę, wojska królewskie rozpoczęły przeprawę przez rzeczkę, odrzucając strzegący brodu oddział rokoszan. Nie mając żadnych konkretnych informacji na temat przeciwnika, dowódcy królewscy postanowili oszańcować bród. Popełnili jednak błąd nie pozostawiając miejsca dla przeprawiającej się kawalerii, która zmuszona została stanąć przed pozycjami dragonów. Przez ten manewr wojska królewskie same pozbawiły się wsparcia ognia piechoty. Na ustawiające się chorągwie królewskie uderzyli przybywający na pole bitwy rokoszanie. Atak okazał się na tyle skuteczny, że po krótkim starciu większość jazdy Sobieskiego oraz Paca i Sieniawskiego uległa dezorganizacji i w popłochu wycofywała się w stronę brodu, wprowadzając zamęt w szyki dragonii. Ogień na nacierających rokoszan prowadziły tylko regimenty stojące na lewym krańcu ugrupowania. Stawiający opór dragoni zostali rozbici. Monarcha, widząc katastrofalne położenie części wojska które już się przeprawiło, próbował wysłać pomoc. Jednak bród był zablokowany przez uciekających żołnierzy. Dlatego Jan Kazimierz zdecydował się na ogłoszenie odwrotu. Rozkaz ten pozostawił znaczne siły (większość dragonii) po drugiej stronie rzeki własnemu losowi. Rokoszanie ponieśli niewielkie straty sięgające wg niektórych zaledwie 200 zabitych, podczas gdy armia królewska straciła zawodowych żołnierzy, weteranów z walk ze Szwedami i Rosjanami. Przyjmuje się, że siły królewskie utraciły prawie 4 tys. zabitych. Znaczna cześć to dragonia, którą rokoszanie wybili niemal do ostatniego żołnierza. 
13 lipca 1260
Król Litwy Mendog pobił pod Durbą wojska krzyżackie i sprzymierzone z nimi wojska księcia mazowieckiego Siemowita I. Dwa lata później dokonał odwetowego najazdu na Mazowsze, podczas którego książę został zabity, a jego syn trafił do litewskiej niewoli.
13 lipca 1341
Król Polski Kazimierz III Wielki zawarł w Pradze układ z królem Czech Janem Luksemburskim, w którym obiecał Luksemburgom wsparcie w walce z każdym wrogiem, z wyjątkiem króla Węgier Karola Roberta i księcia świdnickiego Bolka. 
13 lipca 1410
Podczas wojny Polski i Litwy z zakonem krzyżackim, dwa dni przed bitwą pod Grunwaldem wojska królewskie stoczyły bitwę na przedpolach miasta Dąbrówna. Polacy i Litwini, być może z pomocą Tatarów pokonawszy oddziały krzyżackie, rzucili się do szturmu na umocnienia miasta i po około trzech godzinach je zdobyli. Zwycięzcy doszczętnie złupili, a następnie całkowicie zniszczyli Dąbrówno.
13 lipca 1508
Nad Dnieprem, pod Orszą (Białoruś), wojska Korony i Litwy stoczyły bitwę z armią Wielkiego Księstwa Moskiewskiego, dowodzoną przez wojewodów Daniłę Oboleńskiego oraz Jakuba Zacharyna. Moskwę wspomagały oddziały zbuntowanego przeciw Zygmuntowi Staremu litewskiego kniazia Michała Glińskiego. Litwinami dowodził ks. Konstanty Ostrogski, zaś wspierającymi ich żołnierzami zaciężnymi z Korony - Mikołaj Firlej. Bitwa została wygrana przez wojska królewskie, pomimo liczebnej przewagi Moskwiczan, którzy pod osłoną nocy wycofali swoje siły na wschód. Armia polsko-litewska nie podjęła pościgu tylko ruszyła w kierunku Smoleńska.
13 lipca 1769
Pod Białymstokiem Rosjanie rozbili oddział konfederatów barskich. Sukces Rosjanie zawdzięczali zastosowaniu przez Polaków karakolu (była to taktyka walki jazdy, polegająca na prowadzeniu walki z nieprzyjacielem tylko za pomocą ognia broni palnej, zamiast szarży na szable).
13 lipca 1794
Początek nieudanego oblężenia Warszawy przez wojska prusko-rosyjskie. Umocnienia zostały przygotowane pod kierunkiem komendanta Korpusu Inżynierów płk. Karola Sierakowskiego i gen. Józefa Orłowskiego. Choć umocnienia Warszawy nie zostały wykończone przed dotarciem pod stolicę Polski armii pruskiej i rosyjskiej pod dowództwem króla Fryderyka Wilhelma II to, dzięki mężnej postawie obrońców kierowanych przez Naczelnika Najwyższego Siły Zbrojnej Narodowej Tadeusza Kościuszki, miasto wytrzymało blisko dwumiesięczne oblężenie. Dzięki sprawnemu kierownictwu administracją stołeczną przez Ignacego Wyssogotę Zakrzewskiego w oblężonej stolicy nie zabrakło żywności ani amunicji. Wojska prusko-rosyjskie odeszły spod oblężonego miasta 6 września.
13 lipca 1817
Car Aleksander I wydał ukaz o utworzeniu Korpusu Litewskiego. Mundury żołnierzy były wzorowane na armii Królestwa Polskiego. Na sztandarach zamiast orła umieszczono znak Pogoni.
13 lipca 1831
Pobity pod Górami Ponarskimi polski korpus gen. bryg. Antoniego Giełguda przekroczył granicę pruską pod Kłajpedą i złożył broń. W wyniku nieudolnego prowadzenia działań oddziały powstańcze ogarnęła fala dezercji. Nie widząc innych możliwości gen. Giełgud podjął decyzję o przekroczeniu granicy rosyjsko-pruskiej i złożeniu broni. Podczas przekraczania granicy dowódca korpusu został zastrzelony przez kpt. Stefana Skulskiego z 7. Pułku Piechoty. Przed wojskami pruskimi złożyło broń 240 oficerów, 2,3 tys. żołnierzy i podoficerów oraz 2 tys. powstańców. 2 dni później, granicę prusko-rosyjską przekroczyły i zostały internowane wojska gen. dyw. Dezyderego Chłapowskiego oraz gen. bryg. Franciszka Rohlanda. Z walczących na Litwie powstańców ocalał jedynie oddział gen. bryg. Henryka Dembińskiego.
13 lipca 1944
Rozkaz Komendanta Głównego Armii Krajowej o zakończeniu, trwającej od maja 1943 akcji scaleniowej oddziałów Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Ze 115 tys. żołnierzy AK podporządkowano ok. 51 tys. partyzantów BCh.
TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 16:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 20,00 PLN
ULGOWY 10,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 8,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl