Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
bip
SONDA

Czy zamierzasz obejrzeć wystawę czasową "W boju i w koszarach. Żołnierski niezbędnik"?

Zobacz wyniki
Wybierz inną epokę
Średniowiecze do 1500 roku
Renesans lata 1501-1600
Wiek XVII 1601-1700
Wiek XVIII 1701-1800
Wiek XIX 1801-1900
Wiek XX 1901-2000
Wiek XXI po 2001
Powstanie kościuszkowskie (12.03.1794 - 16.11.1794)
Epoka napoleońska lata 1796-1815
Powstanie listopadowe (29.11.1830 - 21.10.1831)
Powstanie styczniowe (11.06.1860 - 23.05.1865)
I wojna światowa (28.06.1914 - 11.11.1918)
II RP (11.11.1918 - 31.08.1939)
II wojna światowa (1.09.1939 - 9.05.1945)
Wydarzenia po 9.05.1945
Wiek XX 1901-2000
21 marca 1905
Pierwszy zamach bombowy bojówki PPS. Bojowcy w Warszawie, na peryferiach Woli rzucili bombę na rosyjski oddział żandarmerii i wojska.
23 czerwca 1905
Sąd wojenny w Warszawie skazał na śmierć Stefana Okrzeję, działacza niepodległościowego i członka PPS, który został pojmany przez policję w trakcie zamachu na cyrkuł policyjny na Pradze. Podjętą tego samego dnia przez bojowców PPS próbę odbicia towarzysza partyjnego udaremniły działania prowokatorów. Stefan Okrzeja został powieszony na stokach Cytadeli Warszawskiej. 
26 grudnia 1905
Akcja Organizacji Bojowej PPS.
W czasie rewolucji 1905 roku Organizacja Bojowa PPS, na czele której stał Józef Piłsudski, dokonała napadu na kasę powiatową w Wysokiem Mazowieckiem, zdobywając pół miliona rubli.
23 kwietnia 1906
Brawurowe uwolnienie przez bojowców Polskiej Partii Socjalistycznej pod dowództwem Jana Gorzechowskiego dziesięciu zagrożonych karą śmierci więźniów politycznych z rosyjskiego więzienia na Pawiaku w Warszawie.
29 czerwca 1906
W zamachu bombowym zorganizowanym przez Organizację Bojową PPS zginął ppłk Grigorij Muradow, prześladowca uczestników strajku kolejowego.
26 września 1908
Akcja pod Bezdanami.
Przeprowadzona została przez Organizację Bojową Polskiej Partii Socjalistycznej pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. Bojowcy opanowali stację kolejową i zniszczyli łączność telegraficzną i telefoniczną. Zaatakowali pociąg do Petersburga. W wagonie pocztowym zdobyli ponad 200 tysięcy rubli. Wśród 17 uczestników tej akcji było czterech późniejszych premierów – Piłsudski, Walery Sławek, Aleksander Prystor i Tomasz Arciszewski.
9 października 1908
W Warszawie z wyroku rosyjskiego sądu wojskowego został stracony Józef Montwiłł-Mirecki, jeden z najaktywniejszych przywódców Organizacji Bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej, organizator i dowódca  brawurowych akcji m.in. w Opatowie i Rogowie.
23 kwietnia 1910
Namiestnictwo we Lwowie zarejestrowało Związek Strzelecki. Była to paramilitarna organizacja w zaborze austriackim, mająca na celu wyszkolenie kadr tajnego Związku Walki Czynnej. Członkowie Związku Strzeleckiego mieli stanowić kadrę odrodzonego Wojska Polskiego w przyszłej europejskiej wojnie. Na jego czele stał Władysław Sikorski.
15 lipca 1910
W pięćsetną rocznicę zwycięstwa pod Grunwaldem, w Krakowie odsłonięto - ufundowany przez Ignacego Paderewskiego - pomnik króla Władysława II Jagiełły. Na hucznie obchodzoną do 17 lipca rocznicę przybyło 150 tys. Polaków ze wszystkich zaborów. Uroczystościom towarzyszył również zlot 7 tys. członków Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” pod Wawelem. Zniszczony przez Niemców podczas II wojny światowej tzw. pomnik grunwaldzki, został zrekonstruowany w 1976 r.
25 sierpnia 1912
Utworzenie w Zakopanem Polskiego Skarbu Wojskowego. Na konferencji stronnictw niepodległościowych Józef Piłsudski wygłosił referat, w którym podkreślał konieczność gromadzenia funduszy na cele wojskowe w obliczu zbliżającej sie wojny. Uczestnicy zjazdu w odpowiedzi na apel Piłsudskiego powołali do życia Polski Skarb Wojskowy, którego przewodniczącym został Bolesław Limanowski, a sekretarzem i "szarą eminencją" Walery Sławek. W grudniu 1912 r. PSW podporządkował się Wydziałowi Wojskowemu Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych.
10 listopada 1912
W Wiedniu powstała Tymczasowa Komisja Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych, grupująca przedstawicieli różnych polskich partii politycznych. Miała ona koordynować działania niepodległościowe w oparciu o Austro-Węgry.
16 kwietnia 1913
Na posiedzeniu Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych przyjęto wniosek Józefa Piłsudskiego o rezygnacji ze stanowiska Komendanta Głównego Związku Strzeleckiego.
28 lipca 1914
Austro–Węgry wypowiedziały wojnę Serbii. Sojusznik Serbii - Rosja zarządziła mobilizację własnych wojsk. W efekcie kolejne europejskie państwa ogłoszały mobilizację i stopniowo przystępowały do działań zbrojnych. Do 6 sierpnia Francja, Wielka Brytania, Rosja i Serbia stanęły do walki przeciw Austro-Węgrom i Niemcom. Rozpoczęła się I wojna światowa.
3 sierpnia 1914
Utworzenie przez Józefa Piłsudskiego w Krakowie, z wytypowanych słuchaczy kursu instruktorskiego Związków Strzeleckich i kursantów Polskich Drużyn Strzeleckich, 1. Kompanii Kadrowej.
6 sierpnia 1914
Wymarsz 1. Kompanii Kadrowej.

W II poł. XIX w. uformowały się w Europie dwa wielkie systemy sojuszy: Trójprzymierze, łączące Cesarstwo Niemieckie, Monarchię Austro-Węgierską i Królestwo Włoch oraz Trójporozumienie – alians Republiki Francuskiej, Imperium Rosyjskiego i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii. Ich powstanie spowodowało wzrost wyścigu zbrojeń oraz pojawienie się widma wielkiej wojny europejskiej. Zaborcy Polski stanęli w dwóch przeciwstawiających się sobie obozach wojskowo-politycznych. Część polskich działaczy niepodległościowych dostrzegła w tym szansę utworzenia u boku jednego z państw zaborczych polskich wojskowych oddziałów ochotniczych. Ochotnicze oddziały po zakończeniu spodziewanej wojny stać się miały zalążkiem odrodzonego Wojska Polskiego. W ten sposób po kryzysie bośniackim w 1908 r. Józef Piłsudski uzyskał zezwolenie władz austriackich na utworzenie w Galicji, paramilitarnego Związku Strzeleckiego. Wkrótce powstały też Polskie Drużyny Strzeleckie oraz Związek Drużyn Podhalańskich. 28 lipca 1914 r., w miesiąc po zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda – następcy tronu habsburskiego - wybuchła wojna austriacko-serbska, która w ciągu kilku dni przerodziła się w I wojnę światową. Na wieść o wybuchu wojny Józef Piłsudski zmobilizował 29 i 30 lipca Związek Strzelecki; miejscem zbiórki zostały wyznaczone krakowskie Oleandry. Niebawem Piłsudskiemu podporządkowały się również Drużyny Strzeleckie. 3 sierpnia, za zgodą władz austriackich, została sformowana z członków obu formacji 1. Kompanię Kadrową pod dowództwem por. Tadeusza Kasprzyckiego ps. „Zbigniew”, a 6 sierpnia wymaszerowała ona przed świtem w stronę granicy Królestwa Polskiego. 1. Kompania Kadrowa liczyła jedynie ok. 160 legionistów. Składała się z 4 plutonów i patrolu kawaleryjskiego, dowodzonego przez Władysława Prażmowskiego ps. „Belina”. W ślad za 1. Kompanią Kadrową kolejne oddziały przekroczyły granicę Królestwa z zamiarem wywołania antyrosyjskiego powstania. 12 sierpnia Kompanie 1., 2. i 3. pod komendą Józefa Piłsudskiego wkroczyły do Kielc. Mieszkańcy Kongresówki nie wsparli jednak Piłsudskiego i niebawem legioniści wycofali się do Galicji. Choć powstania nie udało się wywołać, w krótkim czasie te ochotnicze polskie formacje rozrosły się do 2 brygad i na jesieni 1914 r. liczyły już prawie 10000 legionistów. Legiony Polskie z lat 1914-1918 stały się kuźnią kadr wojskowych i politycznych odrodzonego państwa polskiego po odzyskaniu niepodległości w 1918 r.

16 sierpnia 1914
Powołano w Krakowie Naczelnego Komitetu Narodowego. W jego skład weszli politycy wszystkich stronnictw, zarówno konserwatywnych i narodowych, jak i ludowych i socjalistycznych. NKN miał objąć patronat, jako najwyższa instancja polskich sił zbrojnych, nad Legionami Polskimi. Na czele departamentu wojskowego NKN stanął Władysław Sikorski. NKN reprezentował opcję proaustriacką w czasie I wojny światowej.
4 września 1914
Zaprzysiężenie w Krakowie oddziałów formującej się II Brygady Legionów Polskich na wierność Austrii.

6 sierpnia 1914 r., krótko po wybuchu Wielkiej Wojny, z krakowskich Oleandrów wymaszerowała 1. Kompania Kadrowa. Oddział ten stopniowo powiększany o formowane kolejne kompanie utworzył słynny 1. Pułk Piechoty Legionów Polskich pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. Szybko się on rozrastał i w niedługim czasie z jednostki tej utworzono I Brygadę Legionów. Jednak ochotników do walki z Rosjanami nadal przybywało. Toteż w Krakowie z pozostałych członków utworzonych w l. 1908-1912 w Galicji polskich organizacji paramilitarnych, głównie ze Związku Strzeleckiego oraz Polskich Drużyn Strzeleckich rozpoczęto formowanie następnych oddziałów legionowych. Na początku września 1914 r. powstał złożony z 4 batalionów 2. Pułk Legionów (ponad 5500 bagnetów); stał się on później zalążkiem przyszłej II Brygady Legionów Polskich. 4 września legioniści złożyli uroczystą przysięgę na krakowskich Błoniach. Odebrał ją gen. Rajmund Baczyński – dowódca Legionów z nominacji austriackiej, w obecności przedstawicieli Naczelnego Komitetu Narodowego, prezesa NKN dr Juliusza Leo i szefa departamentu wojskowego NKN płk. Władysława Sikorskiego. Na czele zaprzysiężonych nowych oddziałów stanął 10 dni później płk Zygmunt Zieliński. Pułk ten wraz ze sformowanym wkrótce 3. Pułkiem Legionów, dywizjonem kawalerii (II i III szwadrony) i artylerią stworzyły II Karpacką Brygadę Legionów Polskich – oddziały ten wsławiły się niezwykłym męstwem podczas walk o przełęcze karpackie na przełomie 1914 i 1915 r. oraz jako jedyne walczyły ze armiami wszystkich państw zaborczych – do lutego 1918 r. z Rosjanami, a później, przez 3 miesiące – do bitwy pod Kaniowem z Austriakami i Niemcami.

5 września 1914
1. Pułk Piechoty Legionów złożył w Kielcach przysięgę na wierność Austrii. Była to konieczność, w razie odmowy Austriacy grozili rozwiązaniem oddziału. Opór żołnierzy przed złożeniem przysięgi złamał komendant Józef Piłsudski.
24 września 1914
Walki I Brygady Legionów Polskich nad Nidą. W walce z Rosjanami pod Czarkowem polegli żołnierze plutonu Czesława Młota-Fijałkowskiego.
23 października 1914
Rozpoczęły się trzydniowe walki I Brygady Legionów Polskich pod Laskami koło Dęblina.
29 października 1914
Bitwa II Brygady Legionów Polskich pod Mołotkowem  k/ Nadwórnej na Pokuciu. W walkach z przeważającym liczebnie zgrupowaniem rosyjskim brygada straciła ponad 1/7 żołnierzy.
14 listopada 1914
Bitwa pod Krzywopłotami koło Wolbromia 5. i 6. batalionu pod dowództwem mjr. Mieczysława Rysia-Trojanowskiego oraz dywizjonu artylerii I Brygady Legionów Polskich kpt. Otokara Brzozy-Brzeziny. Podczas natarcia na pozycje rosyjskie ciężko ranny został mjr Ryś-Trojanowski, po którym dowodzenie przejął kpt. Kazimierz Herwin-Piątek.
5 grudnia 1914
Początek walk pod Limanową. I Brygady Legionów Polskich stoczyła z Rosjanami pod Limanową, a następnie pod Marcinkowicami ciężki, trzydniowy bój.
22 grudnia 1914
Początek bitwy pod Łowczówkiem.
I Brygada Legionów pod dowództwem komendanta Józefa Piłsudskiego stoczyła czterodniową bitwę z Rosjanami pod Łowczówkiem. Brygada po zdobyciu wyznaczonego rejonu przeprowadziła 5 szturmów i odparła kilkanaście kontrataków rosyjskich.
18 stycznia 1915
Rozpoczęła się zwycięska bitwa II Brygady Legionów Polskich pod  Kirlibabą na Bukowinie. Pięciodniowe boje zostały uwieńczone odrzuceniem Rosjan z bramy bukowińskiej.
31 stycznia 1915

Pierwsze użycie broni chemicznej na ziemiach polskich. W czasie pierwszej wojny światowej pod Bolimowem na froncie wschodnim Niemcy po raz pierwszy użyli gazów bojowych. W wyniku ciężkich walk pozycyjnych i patowej sytuacji na odcinku frontu wzdłuż linii rzek Bzury i Rawki dowództwo niemieckiej 9. Armii zdecydowało się na przeprowadzenie ataku gazowego. W poprzedzającym szturm 36. Dywizji Piechoty przygotowaniu artyleryjskim użyto 18 000 pocisków, oznaczonych napisem T-Granaten, z których każdy był wypełniony 4 kilogramami bromku ksylitu, substancji wywołującej łzawienie oczu. Atak okazał się nieskuteczny, gdyż niska temperatura (ok. -20ºC) ograniczyła lotność gazu. Żołnierze rosyjskiego 6 Korpusu Wasilija I. Gurki nie zauważyli, że przeciw nim została użyta nowabroń. W efekcie piechota niemiecka podczas ataku została zaskoczona silnym ogniem karabinowym i poniosła ciężkie straty. Było to drugie w historii najnowszej użycie bojowe tego nowego środku walki. Pierwsze miało miejsce 3 miesiące wcześniej w dniach 26-27 października z równie miernym efektem pod Neuve Chapelle. Niemcy użyli wówczas pocisków z dwuanizydyną (tzw.Ni-Schrapnell lub Ni-Geschoß) przeciw broniącym miasta brytyjskim żołnierzom z 3. Dywizji Piechoty. Pierwsze skuteczne użycie broni chemicznej miało miejsce 22 kwietnia 1915 r. w II bitwie pod Ypres.

3 marca 1915
I Brygada Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego przybyła na front nad Nidą koło Pińczowa. Nastąpił okres dwumiesięcznych walk pozycyjnych z Rosjanami.
9 maja 1915
Szturm Bajończyków w bitwie pod Arras.
W sierpniu 1914 r. z polskich ochotników utworzono 2. kompanię ( ok. 180 żołnierzy) w batalionie „C” 2. Pułku Marszowego 1. Pułku Legii Cudzoziemskiej. Od miejsca sformowania jednostki nazwano ich Bajończykami. Była to jedyna polska jednostka, którą sformowano u boku armii francuskiej aż do 1917 r. Obok Polaków w skład batalionu „C”, którym dowodził mjr. Gustave Noiré wchodzili: Czesi (w 1. kompanii), Belgowie i Luksemburczycy (w 3. kompanii) oraz Włosi i Grecy (w 4. kompanii). W połowie listopada Bajończycy, z całym pułkiem, po krótkim i intensywnym szkoleniu trafili na front w Szampanii między Sillery a Prunay (pod Reims), tam też do oddziału włączono kilkudziesięciu Rueilczyków (polskich ochotników, którzy byli szkoleni w Rueil pod Paryżem). 2. kompania uczestniczyła w toczących się tam walkach do wiosny 1915 r. W kwietniu 1915 r., w związku z ofensywą aliancką, Bajończycy zostali przerzuceni pod Arras. Ofensywę miała rozpocząć Dywizja Marokańska, w skład której wchodził 2. Pułk Marszowy 1. Pułku Legii Cudzoziemskiej. W pierwszej fali atakujących znaleźli się żołnierze batalionu „C”, a wśród nich i Polacy z 2. kompanii. Celem uderzenia były pozycje niemieckie na stoku Vimy-les-Ouvrages-Blancs. O godzinie 10.00, po trzygodzinnej silnej nawale artyleryjskiej, batalion rozpoczął szturm na pasie o szerokości 400 m. Polacy, których prowadził kpt. Juvénal Joseph François Osmont d’Amilly, wyszli z okopów i w ciągu kilku chwil zajęli pierwszą linię nieprzyjacielskich okopów, oddaloną o zaledwie 80 m. W krótkim czasie legioniści zdobyli drugą i trzecią linię niemieckich okopów. Dopiero, 4,5 km od pozycji wyjściowych, przed czwartą linią, pod miejscowością Neuville-Saint-Vaast Polacy trafili na silny ogień nieprzyjaciela. Wycofanie się sąsiednich kompanii, które osłaniały 2. kompanię, spowodowało, że Niemcy otoczyli półkolem Polaków i w krzyżowym ogniu karabinowym, zadali atakującym legionistom ciężkie straty. Liczbę ofiar powiększały stopniowo następujące po sobie kontrataki oddziałów nieprzyjacielskich. Polakom, ruszyli na pomoc żuawi, którzy jednak do wysuniętych pozycji polskich nie dostali się ze względu na wzmagający się silny ogień nieprzyjacielski. Dopiero nad ranem 10 maja wykrwawionej kompanii Bajończyków udało się wycofać. Wśród poległych znaleźli się wszyscy oficerowie kompanii z kpt. Osmont d’Amilly i ppor. Lucjanem Malczem oraz 28 innych Polaków. Ranny odniosło ok. 99 Polaków z 2. Kompanii. W ataku zginęli także dowódca pułku płk Pain i szef batalionu mjr Noiré. 10 lat po zakończeniu wojny Francuzi uczcili pamięć o polskich żołnierzach stawiając w miejscu bitwy pomnik. Bitwa ta i męstwo Polaków trwale zapisały się w tradycji polskiego oręża, czego wyrazem jest umieszczenie miejsca starcia na jednaj z tablic na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie.
16 maja 1915
Początek walk 1. Brygady Legionów Polskich pod Konarami i Kozinkiem w Sandomierskiem. Szczególnie wyróżniły się bataliony 1. Pułku Piechoty Legionów mjr. Edwarda Rydza-Śmigłego przeprowadzając śmiałe ataki na pozycje rosyjskie. W siedmiodniowych starciach Brygada straciła prawie 700 ludzi, a wśród nich jednego z najzdolniejszych oficerów – kpt. Kazimierza Herwina-Piątka.
20 maja 1915
Chrzest bojowy Legionu Puławskiego.
Podczas pierwszej wojny światowej polskie formacje ochotnicze były organizowane u boku wszystkich państw zaborczych. U boku Rosji powstał Legion Puławski. Po raz pierwszy wziął on udział w walce pod Pakosławiem koło Iłży. Ta polska formacja ochotnicza powstała z inicjatywy Komitetu Narodowego Polskiego w Puławach 10 listopada 1914 r. z przekształcenia, sformowanych miesiąc wcześniej w Chełmie i Brześciu nad Bugiem, drużyn polskich. W końcu stycznia 1915 r., mimo braku zdecydowania naczelnych władz rosyjskich oraz niechęci i sabotowania rozbudowy przez wojskowe władze rosyjskie niższego szczebla, niedozbrojony I Legion, noszący w carskiej armii oficjalną nazwę 739. Drużyny Nowoaleksandryjskiej Pospolitego Ruszenia, liczył już ponad 1000 ochotników. Został on powierzony ppłk. Antoniemu Reuttowi. Jednocześnie formowano II Legion (740. Drużyna Lubelska Pospolitego Ruszenia), który w lutym 1915 r. liczył już 800 żołnierzy. 20 marca 1915 r. I Legion podporządkowano brygadzie gen. Józefa Leśniewskiego w Korpusie Grenadierskim gen. Iosipa I. Mrozowskiego i skierowano go na front. Początkowo Polacy zajęli okopy pod Fałkowem (zach. Kielecczyzna), ale na początku maja, po klęsce armii rosyjskiej pod Gorlicami, I Legion przerzucono pod Pakosław. Tu 19 maja legioniści otrzymali rozkaz przeprowadzenia nocnego ataku wraz z Moskiewskim Pułkiem Grenadierów. Celem były niemieckie okopy wzmocnione zasiekami, za niewielką rzeczką Modrzejowianką. Natarcie utrudniała nie tylko ta rzeczka, ale także szeroki, dwukilometrowy pas bagien, szczególnie niebezpieczny o tej porze roku. Atak początkowo nie został zauważony przez nieprzyjaciela. Dopiero niespełna 50 m od pozycji niemieckich wróg otworzył zmasowany ogień karabinowy i artyleryjski. Niektórym pododdziałom udało się chwilowo zdobyć niewielkie fragmenty niemieckich okopów, ostatecznie, mimo ponawianych ataków, legioniści zostali odparci ze stratami. Stosunkowo sprawnie przeprowadzony odwrót zapobiegł poniesieniu większych start przez I Legion. Z 493 atakujących żołnierzy zginęło 42, a 11 zaginęło. Obok 59 rannych legionistów, rany odniósł także dowódca Legionu płk Reutt (w komendzie zastąpił go wkrótce płk Jan Rządkowski). Za niezwykłe męstwo Polacy, obok pochwały od dowództwa rosyjskiego, zostali odznaczeni 43 medalami i 42 Krzyżami Św. Jerzego. Bój ten ukazał dużą wartość bojową polskich formacji ochotniczych walczących u boku armii carskiej. Jednak na duży rozrost tych formacji zezwolił dopiero wiosną 1917 r rosyjski Tymczasowy Rząd. po upadku władzy cara Mikołaja II. Wówczas u boku armii rosyjskiej rozpoczęto formowanie I, II i III Korpusu Polskiego, które wzięły udział w walkach z bolszewikami oraz wojskami austriackimi i niemieckimi na początku 1918 r.
13 czerwca 1915
Szarża pod Rokitną.

Wiosną 1915 r. Bukowina, rejon położony na wschód od Karpat, a do 1914 r. należący do monarchii austro-węgierskiej, stał się terenem uporczywych walk między wojskami habsburskimi a armią Imperium Rosyjskiego. U boku wojsk cesarza Franciszka Józefa walczyła również, sformowana we wrześniu 1914 r.  II Brygada Legionów Polskich, w skład której wchodził II szwadron rtm. Zbigniewa Dunin-Wąsowicza. 6 czerwca na froncie bukowińskim rozpoczęła się ofensywa wojsk austriackich, w której wzięła udział także II Brygada pod komendą płk. Ferdynanda Küttnera. W ciągu kolejnych dni legioniści współdziałając z oddziałami austriackimi 42. Dywizji Piechoty zdobyli Dubowce, Łużany, Witelówkę, a podczas ataku na Zadobrówkę, zadano nieprzyjacielowi znaczne straty. Jednak szczególnie ciężkie walki miały miejsce pod Rokitną, gdzie żołnierze rosyjskiego XXXII Korpusu zdążyli przygotować swoje pozycje do długotrwałej i uporczywej obrony. Obok samego terenu, który sprzyjał obrońcom (atakujący musieli nacierać pod górę) nieprzyjaciel wzmocnił okopy zasiekami z drutu kolczastego. Pierwsze ataki polskiej piechoty, które przeprowadzono 12 czerwca, doszły jedynie do zabudowań miejscowości, ale nie przełamały obrony rosyjskiej. Rankiem następnego dnia wznowiono ciężkie i bezowocne walki, a tymczasem dowództwo austriackiego XI Korpusu nalegało na bezzwłocznie zdobycie Rokitnej. W  efekcie szef sztabu II Brygady kpt. Vagas wydał rozkaz przeprowadzenia szarży kawalerii na pozycje rosyjskie przez II dywizjon kawalerii z II Brygady Legionów. Mimo zasieków z drutów kolczastych i ciężkiego terenu, Polakom z II szwadronu (III szwadron udziału w szarży nie wziął) udało się w ciągu 15 minut przełamać aż 3 linie rosyjskich okopów. Nie udało się jednak zdobyć ostatniej, czwartej linii okopów nieprzyjacielskich. Brak przygotowania artyleryjskiego, wsparcia piechoty, współdziałania z jednostkami austriackimi oraz ogień sojuszniczej austriackiej artylerii na pozycje zajęte już przez ułanów spowodowały, że koszt tego sukcesu był wyjątkowo wysoki, a jednostka uległa faktycznie rozbiciu. Poległ dowódca II szwadronu rtm. Dunin-Wąsowicz oraz 14 żołnierzy (w tym wszyscy oficerowie), 3 kolejnych  zmarło wkrótce z ran, 24 ułanów zostało rannych, a 7 dostało się do niewoli. Bohaterstwo i brawura kawalerzystów były porównywane do męstwa ich poprzedników z epoki napoleońskiej - szwoleżerów Kozietulskiego spod Somosierry. Samo starcie i niezwykłe męstwo po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości upamiętniono w nazwie 2. Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, zaś świętem pułkowym tej jednostki była rocznica tej słynnej szarży.

1 lipca 1915
Pod Wólką Tarłowską I Brygada Legionów Polskich pod komendą brygadiera Józefa Piłsudskiego zdobyła silnie umocniony przyczółek nad Wisłą. Walki z Rosjanami o tzw. Redutę Tarłowską trwały od 30 czerwca do 2 lipca. W boju wyróżnił się 1. Batalion 1. Pułku pod dowództwem mjr. Edwarda Rydza-Śmigłego.
31 lipca 1915
Pierwsza bitwa 4. Pułku Piechoty Legionów Polskich ppłk. Bolesława Roji pod Jastkowem koło Lublina. Pułk, wspierany przez oddziały 1. Brygady, przeszedł krwawy chrzest w natarciu na umocnione pozycje rosyjskie.
10 września 1915
Ostatnia bitwa Legionu Puławskiego pod Zelwą na Grodzieńszczyźnie. Polska formacja ochotnicza przy armii rosyjskiej funkcjonująca jako 739. Drużyna Nowoaleksandryjska pod dowództwem płk. Jana Rządkowskiego dokonała przeciwnatarcia na Niemców, a następnie mimo ich ataków utrzymała zdobyte pozycje. W Legionie, liczącym jeszcze w marcu ponad tysiąc bagnetów, po kilku miesiącach walk i ostatniej bitwie zostało zaledwie 112 żołnierzy.
17 września 1915
Walki I Brygady Legionów Polskich na Wołyniu. Legioniści osiągnęli linię Stochodu, rozpoczynając oczyszczanie z wojsk rosyjskich terenu między Stochodem a Styrem. Walki o ten teren trwały do końca jesieni 1915 r.
22 października 1915
Bitwa pod Kuklami.
Jesienią 1915 r. na froncie wschodnim toczyły się zacięte walki na Wołyniu między armiami państw centralnych a wojskami rosyjskimi. Kolejną serię starć zainicjowała w październiku rosyjska 8. Armia gen. Aleksandra Brusiłowa. Podjęła ona próbę zdobycia Kowla i Łucka. Mimo, że lesisty i poprzecinany licznymi rzekami teren nie sprzyjał atakującym, stanowiły one bowiem dodatkową osłonę dla broniących, to jednak żołnierzom rosyjskiego XL Korpusu w nagłym ataku udało się przełamać front 18 października. Sztab austro-węgierski ocenił sytuację jako krytyczną, gdyż lokalne kontrataki zawiodły. Na zagrożony odcinek dowodzący w tym rejonie niemiecki gen. piech. Friedrich Gerock ściągnął ostatnią rezerwę – grupę legionową ppłk. Edwarda Śmigłego Rydza. Sformowano ją pod koniec września z wchodzących w skład I Brygady Legionów: 1. i 7. Pułków Piechoty Legionów, 1. Pułku Ułanów Legionów Polskich oraz baterii artylerii mjr. Ottokara Brzozy-Brzeziny. Decydujący cios rosyjskiej ofensywie mieli zadać Polacy. Zadaniem legionistów było odbicie miasteczka Jabłonki. 21 października Polacy uderzyli na nieprzyjaciela o świcie, z zaskoczenia, bez poprzedzającego zazwyczaj natarcia bombardowania artyleryjskiego. Walcząca na tym odcinku frontu rosyjska 4. Dywizja Strzelców utraciła pierwszą linię okopów oraz prawie 200 jeńców i 3 karabiny maszynowe. Rosjanie, zagrożeni okrążeniem przez 6. Pułk Piechoty Legionów, który obszedł pozycje nieprzyjaciela od południa, rozpoczęli pośpieszny odwrót, zaś późniejsze kontrataki rosyjskie skutecznie odparto. Następnego dnia, 22 października walki skoncentrowały się wokół miejscowości Kukle (ob. Kukly na Ukrainie). W walkach o tę mocno ufortyfikowaną przez Rosjan miejscowość Polaków wspierała austro-węgierska 10. Dywizja Kawalerii i niemiecka 1. Dywizja Piechoty. Legioniści uderzyli o 8.00. W trzygodzinnym natarciu, Polakom, pod ciężkim ogniem artyleryjskim i karabinowym, udało się jedynie zbliżyć na ok. 100-150 m od pozycji nieprzyjaciela. Do decydującego starcia doszło o 17.00. O tej godzinie jednocześnie ruszyli do szturmu z jednej strony Polacy wspierani przez Austriaków, z drugiej zaś Rosjanie. Początkowo Rosjanie przełamali pozycje austriackie, jednak pomoc jakiej udzielili żołnierzom habsburskim legioniści odwróciła losy zmagań. W bitwie tej szczególnie wyróżnił się VI batalion 7. Pułku dowodzony w zastępstwie za kpt. Fleszara-Satyra przez por. Leopolda Lisa-Kulę. Oddział ten poprowadził brawurowy nocny atak na pozycje rosyjskie. W wyniku walk o Kukle Polacy wzięli do niewoli 200 Rosjan z tzw. Żelaznej Brygady Odeskiej oraz zdobyli 1 karabin maszynowy. Po trzydniowych walkach ostatecznie udało się wyprzeć Rosjan za Styr. Za niezwykłe męstwo 10 polskich oficerów zostało odznaczonych pruskim żelaznym krzyżem 2 klasy, zaś 10 podoficerów i szeregowców otrzymało niemiecki wojskowy medal zasługi na wstędze żelaznego krzyża.
4 listopada 1915
Bitwa Legionów Polskich pod Kostiuchnówką na Wołyniu. Szczególnie ciężkie straty poniósł 3. Pułk Piechoty ppłk. Henryka Minkiewicza w atakach na Wzgórze Cegielniane, które później - w dowód uznania bohaterstwa legionistów - nazwano Polską Górą.
4 lipca 1916
Pod Kostiuchnówką na Wołyniu, w czasie tzw. ofensywy Brusiłowa, Legiony Polskie powstrzymały natarcie rosyjskie. W trakcie trzydnowych walk Polacy nie dopuścili do przerwania frontu, pomimo ucieczki sąsiadujących z nimi oddziałów austro-wegierskich. Legioniści, pozbawieni wsparcia, artylerii i łączności, odparli wielokrotnie ponawiane ataki rosyjskie. Najcięższe walki stoczył 5. Pułk Piechoty I Brygady Legionów Polskich dowodzony przez ppłk. Leona Berbeckiego, który z zażartych walkach stracił ponad połowę żołnierzy.
26 września 1916
Przyjęcie przez dowództwo austriackie dymisji Józefa Piłsudskiego z funkcji brygadiera I Brygady Legionów.
5 listopada 1916
Ogłoszenie Aktu 5 listopada.
Jesienią 1916 r. rozpoczął się trzeci rok Wielkiej Wojny. Dwa lata zmagań armii niemieckiej i austro-węgierskiej na frontach I wojny światowej wyczerpywało stopniowo zasoby ludzkie obu mocarstw. Większość ziem polskich wchodzących w skład Imperium Rosyjskiego znalazła się pod okupacją państw centralnych. W kręgach rządowych Austro-Węgier i Niemiec, szukających źródeł nowego rekruta, pojawił się pomysł, aby wzorem walczących od jesieni 1914 r. na froncie wschodnim Legionów Polskich, utworzyć  u boku obu cesarskich armii i pod ich kontrolą, ochotniczą armią polską . W tym celu 5 listopada 1916 r. w imieniu cesarzy Niemiec Wilhelma II i cesarza Austrii oraz króla Węgier Franciszka Józefa ogłoszono jednobrzmiące manifesty o utworzeniu z ziem polskich odebranych Rosji "państwa samodzielnego z dziedziczną monarchią i konstytucyjnym ustrojem". Celem tego manifestu, który jest określany mianem Aktu 5 listopada, było zachęcenie Polaków, obywateli rosyjskich do wstępowania do, powstałego z Legionów Polskich, ochotniczego Polskiego Korpusu Posiłkowego. Aby podkreślić znaczenie i dobrą wolę obu mocarstw w połowie stycznia 1917 r. powstała Tymczasowa Rada Stanu. Proklamacja, choć wywołała zainteresowanie w polskim społeczeństwie, to została jednak chłodno przyjęta przez większość Polaków, Legiony Polskie i Józefa Piłsudskiego (komendanta Legionów i jednego z czołowych wówczas polskich polityków). Było to wynikiem m.in. braku określenia terytorium przyszłego państwa polskiego. Duża część ziem etnicznie i historycznie polskich należało do obu mocarstw, z których, ani Cesarstwo Niemieckie, ani Monarchia Austro-Węgierska nie chciały rezygnować na rzecz przyszłego państwa polskiego. Polacy obawiali się również instrumentalnego traktowania kwestii polskiej przez Niemców i Austriaków wobec zakulisowych negocjacji prowadzonych przez mężów stanu obu mocarstw, bez uczestnictwa polskich elit. Niezależnie od reakcji polskiego społeczeństwa. Akt 5 listopada był przełomowy, ponieważ zapowiadał odbudowanie niepodległego państwa polskiego. Wydarzenie te wypromowało kwestię niepodległości Polski na arenie międzynarodowej i to nie tylko w obozie państw centralnych, ale również Ententy. Ostateczny przełom przyniosła dopiero rewolucja w Rosji, program pokojowy prezydenta Stanów Zjednoczonych Woodrowa Wilsona z 8 stycznia 1918 r. i upadek państw centralnych jesienią 1918 r.
1 grudnia 1916
Wkroczenie Legionów Polskich do Warszawy.

1 grudnia do Warszawy, po raz pierwszy od 1831 r., wkroczyli uroczyście żołnierze polscy. Cała uroczystość została zaplanowana przez generał-gubernatora warszawskiego gen. Hansa von Beselera i komendanta garnizonu warszawskiego gen. Ulricha von Erzdorffa, którzy po ogłoszeniu Aktu 5 listopada chcieli uczcić legionistów, wsławionych niezwykłym męstwem podczas walk u boku armii państw centralnych od wybuchu I wojny światowej. Władze okupacyjne liczyły jednak przede wszystkim, że dzięki takim działaniom pozytywnie zostaną usposobieni mieszkańcy Królestwa Polskiego, dawnej części Imperium Rosyjskiego, która od 1915 r. znajdowała się pod okupacją wojsk Cesarstwa Niemieckiego i Monarchii Austro-Węgierskiej. Niemcy zamierzali wykorzystać zmianę nastrojów do rozbudowania polskich ochotniczych formacji (od 20 września zgrupowanych w Polskim Korpusie Posiłkowym), walczących u boku państw centralnych do co najmniej 4 dywizji. W ceremonii wzięły udział jedynie oddziały II Brygady Legionów Polskich: 3. i 4. Pułk Piechoty, 2. Pułk Ułanów oraz kilka mniejszych pododdziałów. Legionistów powitał oficjalnie na dworcu kolei warszawsko-wiedeńskiej rektor Uniwersytetu Warszawskiego prof. n. med. Józef Brudziński, który mimo nieobecności komendanta Legionów, Józefa Piłsudskiego, złożył mu hołd. W uroczystości wzięli udział członkowie wielu różnych organizacji społecznych, sportowych i politycznych ze sztandarami oraz młodzież akademicka i szkolna, którzy utworzyli wzdłuż trasy marszu szpaler. Legioniści, wśród których znajdowali się płk Stanisław Szeptycki oraz brygadierzy Marian Januszajtis-Żegota, Józef Haller i Zygmunt Zieliński, przemaszerowali Al. Jerozolimskimi, Nowym Światem i Krakowskim Przedmieściem na pl. Saski. Wojsko przeszło przez bramę triumfalną przy ul. Marszałkowskiej, gdzie oczekiwali na nich również sędziwi weterani powstania styczniowego. Cała uroczystość miała bardzo przykry dla legionistów przebieg, ponieważ mieszkańcy Warszawy, którzy mieli wielu bliskich walczących w szeregach armii rosyjskiej, zbojkotowali wydarzenie, a część publiczności wykrzykiwała nawet antylegionowe hasła.

9 lipca 1917
Kryzys przysięgowy w Legionach Polskich.
Przed wybuchem I wojny światowej Polska była podzielona pomiędzy trzech mocarstwa: Rosję, Niemcy i Austro-Węgry, zaś Polacy służyli w armiach państw zaborczych. W 1914 r. powołano Legiony Polskie – ochotniczą formacje walczącą z Rosją u boku państw centralnych - które wsławiły się dwoma latami walk z armią rosyjską m.in.: podczas ofensywy Brusiłowa. W listopadzie 1916 r. władcy Niemiec i Austro-Węgier wydali Akt 5 listopada, w którym deklarowano odbudowę Królestwa Polskiego. Na jego podstawie niemiecki generał gubernator Warszawy Hans von Besseler rozpoczął tworzenie Polskiej Siły Zbrojnej, w skład której miano włączyć legiony. Jednak w lipcu 1917 r., w obliczu rozpadu Rosji, po wybuchu rewolucji lutowej i upadku caratu, Józef Piłsudski sprowokował konflikt świadom, że najgroźniejszym państwem dla odzyskania niepodległości Polski jest już nie Rosja, a Niemcy. Gdy władze okupacyjne zażądały złożenia przysięgi przez legionistów polskich, w której obok wierności Królestwu Polskiemu żołnierze polscy mieli przysięgać  wierność braterstwu broni wojskom Austro-Węgier i Niemiec, ustąpił z funkcji referenta Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu i wezwał legionistów do odmowy składania przysięgi. Większość żołnierzy z I i III Brygady postąpiła zgodnie z jego zaleceniem. Zostali oni internowani przez Niemców i Austriaków w obozach w Beniaminowie i Szczypiornie. Część zaś legionistów, którzy byli obywatelami Austro-Węgier zostało wcielonych do wojsk habsburskich i skierowano ich na front włoski. Jedynie oddziały II Brygady dowodzonej przez gen. Józefa Hallera, która była słabo związana z Józefem Piłsudskim, złożyły wymaganą przez Austriaków i Niemców przysięgę. Ich walka u boku państw centralnych trwała tylko do lutego 1918 r., aż do zawarcia przez Niemcy i Austro-Węgry pokoju z Ukraińską Republiką Ludową w Brześciu, gdyż ziemie nowopowstałego państwa objęły część terenów, którymi od września 1917 r. zarządzała, powołana przez okupacyjne austrowęgiersko i niemieckie władze polska autonomiczna Rada Regencyjna, co wywołało powszechne oburzenie w polskiej opinii publicznej.
24 lipca 1917
Bitwa pod Krechowcami.

Krechowce to mała miejscowość leżąca pod Stanisławowem (obecnie Iwano-Frankowsk na Ukrainie). W lipcu 1917 r. po załamaniu się ostatniej rosyjskiej ofensywy przeciw państwom centralnym tzw. ofensywy Kiereńskiego, wojska austro-węgierskie i niemieckie przeszły na Ukrainie do kontrofensywy. Armia rosyjska po tej klęsce zaczęła ulegać kompletnej erozji. Całe pułki dezerterowały i zamiast walczyć z nieprzyjacielem, rabowały bezbronną ludność cywilną. Tylko nieliczne jednostki wojskowe, które zachowały wartość bojową, starały się powstrzymać kontratakujące oddziały wojsk państw centralnych i jednocześnie zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom. Tymczasem do powstrzymania postępów nieprzyjaciela w rejonie Stanisławowa został skierowany II Korpus Kawalerii rosyjskiej, w skład którego wchodził, liczący 400 szabel, Pułk Ułanów Polskich. Wywodził się ten oddział z Legionu Puławskiego. Początkowo Polacy brali udział w pacyfikowaniu w Stanisławowie rabunkowych grup złożonych z maruderów armii rosyjskiej, ostatecznie w związku ze zbliżaniem się Niemców do miasta, ułanów skierowano na front pod Krechowce. Mieli oni chronić lewe skrzydło rosyjskiej 11. Dywizji Piechoty oraz umożliwić bezpieczny odwrót przez miasto i przeprawę przez Bystrzycę rosyjskim 11. i 19 DP. Szybkie rozbicie przez Niemców 19. Dywizji Piechoty oraz zajęcie przez nieprzyjaciela Krechowiec zmusiło dowódcę pułku płk. Bolesława Mościckiego do skierowania oprócz 4. szwadronu, pozostałych sił w celu powstrzymania postępów niemieckich. Ze względu na niedostatek broni maszynowej oraz artylerii, przy jednoczesnej wielokrotnej przewadze liczebnej i technicznej nieprzyjaciela (uderzały 2 niemieckie bataliony piechoty, czyli 1500-2000 żołnierzy), zdecydował się on na przeprowadzenie szarży. Na południe od miasta zaatakował nieprzyjaciela 4. szwadron, wsparty później przez 1. szwadron, zaś na same Krechowce uderzyły szwadrony nr 2. i 3. Rozwijających się do ataku ułanów zaczęła razić nieprzyjacielska artyleria, jednak Polacy uderzyli, nie licząc się ze stratami. Opanowano dużą część Krechowiec i związano siły nieprzyjacielskie, aż do zapadnięcia zmroku, kiedy to ułanów zluzowała piechota rosyjska. Na południe od miejscowości polscy żołnierze trafili pod ciężki ostrzał artyleryjski i karabinowy, mimo to wszystkie ataki niemieckie na Stanisławów zostały powstrzymane. Czas, który ofiarnie wywalczyli polscy ułani, pozwolił na szybkie i sprawne wycofanie się rosyjskiej 11. Dywizji Piechoty. Bój ten, który oznaczał skuteczne powstrzymanie kilkukrotnie liczniejszych wojsk nieprzyjaciela przeszedł do tradycji oręża polskiego. Pułk od tego czasu zaczął być nazywany 1. Pułkiem Ułanów Krechowieckich. Od 1995 r. tradycje jednostki kultywuje 1 batalion czołgów, który wchodził w skład początkowo w 4. Suwalskiej Brygady Kawalerii Pancernej, a od 2001 r. 15. Giżyckiej Brygadzie Zmechanizowanej. Od 2000 r. pamięć o ułanach pielęgnuje również Stowarzyszenie Miłośników Kawalerii im 1. Pułku Ułanów Krechowieckich. Zaś sam bój upamiętniono napisem na jednej z tablic Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie.

3 lutego 1918
Zdobycie Bobrujska przez I Korpus Polski.
Po detronizacji cara Mikołaja II i wybuchu rewolucji lutowej przyjęty przez demokratyczne władze Rosji nowy kurs umożliwił tworzenie dużych jednostek wojskowych z Polaków, którzy dotychczas służyli w armii rosyjskiej, pozostających nadal pod zwierzchnictwem rosyjskiego Naczelnego Dowództwa. Największą z nich był powstały w lipcu 1917r. I Korpus Polski dowodzony przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Wybuch rewolucji październikowej i przejęcie władzy przez bolszewików po raz kolejny zmieniły sytuację polityczną Polaków. Nowy reżim miał negatywny stosunek do polskich formacji wojskowych, w wyniku czego większość z nich została zmuszona do podjęcia walk przeciw wojskom bolszewickim. Wybuchły one pod koniec stycznia 1918 r. Jednym z najważniejszych sukcesów I Korpusu Polskiego było zdobycie i opanowanie twierdzy z miastem Bobrujsk. Wraz z fortecą Polacy zdobyli wielkie magazyny z zaopatrzeniem wojskowym, amunicją i prowiantem. Korpus, atakowany przez bolszewików dążących do jego zniszczenia, uzyskał dzięki temu sukcesowi środki do dalszej walki o swoje istnienie.
15 lutego 1918
Bitwa pod Rarańczą.
9 lutego 1918 r. został zawarty w Brześciu nad Bugiem traktat pokojowy między państwami centralnymi na nowo powstałą Ukraińską Republiką Ludową. W myśl jego postanowień część ziem polskich (m.in. Chełmszczyzna i część Podlasia) zostało włączonych do Ukrainy. Choć traktat nie został ratyfikowany ani przez Austro-Węgry ani Cesarstwo Niemieckie, jednak jego zawarcie wywołało oburzenie polskiej opinii publicznej. Walczący u boku wojsk państw centralnych Polski Korpus Posiłkowy (dawna II Brygada Legionów Polskich) pod dowództwem gen. Józefa Hallera, po wcześniejszym wypowiedzeniu posłuszeństwa dowództwu austro-węgierskiemu, przerwał front na Bukowinie pod Rarańczą i przebił się do formującego na Besarabii II Korpusu Polskiego. Dowództwo austriackie spodziewające się akcji polskich oddziałów już wcześniej skierowało przeciw nim austriacki 53. Pułku Piechoty oraz dwie dywizje kawalerii, które miały je zatrzymać. Wywiązała się krwawa, choć krótka walka, jednak dowództwo austriackie swojego celu nie osiągnęło. Oba polskie pułki: 2. Pułk Piechoty Legionów i 3. Pułk Piechoty Legionów (łącznie 1600 polskich żołnierzy i oficerów) kosztem niewielkich strat przebiły się przez front i dotarły do polskich oddziałów w Sorokach. Polacy musieli jednak porzucić cały ciężki sprzęt oraz tabory. Legioniści, którym nie udało się przebić do II Korpusu Polskiego, zostali rozbrojeni i internowani w obozach w Huszt, Marmaros-Sziget, Szenklenczach i Dulfalvie.
3 marca 1918
Szwadron rtm. Konstantego Plisowskiego wśród ustawicznych walk z bolszewikami przebił się z Odessy do Bobrujska. W ciągu 40 dni Polacy przebyli przeszło 1600 km.
11 maja 1918
Bitwa pod Kaniowem.
Na mocy aktu 5 listopada 1916 r. władze niemieckie i austriackie powołały Radę Regencyjną, która miała stanowić zalążek autonomicznego państwa polskiego związanego i podległego obu cesarskim dworom. Niestety polityka prowadzona przez Niemcy i Austro-Węgry była niejednoznaczna względem Polski, gdyż 9 lutego 1918 r. w Brześciu nad Bugiem zawarto traktat pokojowy między państwami centralnymi a nowo powstałą Ukraińską Republiką Ludową. W myśl postanowień traktatu część ziem polskich (m.in. Chełmszczyzna i część Podlasia), bez żadnych konsultacji z Radą Regencyjną, zostało włączone do Ukrainy. W odpowiedzi na te wydarzenie II Brygada Legionów Polskich, dotychczas walcząca po stronie wojsk austro-węgierskich, przebiła się w nocy z 15 na 16 lutego się pod Rarańczą na drugą stronę frontu austriacko-rosyjskiego. Po kilkusetkilometrowym marszu, uchodząc przed ofensywą niemiecką, legioniści pod Sorokami (k. Kamieńca Podolskiego) połączyli się i podporządkowali II Korpusowi Polskiemu w Rosji. Na czele połączonych oddziałów w końcu marca stanął gen. Haller, który następnie podległe sobie oddziały zreorganizował (w dwie dywizje piechoty: 4. i 5. Dywizję Strzelców) i stopniowo, w porozumieniu z władzami ukraińskimi rozpoczął wycofywanie na wschód, tak aby znaleźć się poza zasięgiem operowania wojsk państw centralnych. Jednak 18 kwietnia Polacy, rozkazem gen. Osińskiego, któremu Rada Regencyjna powierzyła dowództwo Wojsk Polskich na Ukrainie, zatrzymali się pod Kaniowem. Mimo negocjacji toczonych przez gen. Osińskiego z dowództwem wojsk państw centralnych, dotyczących statusu II Korpusu Polskiego w Rosji, Niemcy rozpoczęli koncentrację sił wokół polskiego zgrupowania. Państwa centralne nie zamierzały tolerować żadnych, nie podlegających ich kontroli, dużych sił wojskowych na Ukrainie, która po pokoju brzeskim znalazła się pod ich okupacją. Jednocześnie władze wojskowe Austro-Węgier i Niemiec, pragnąc uniknąć walki, podjęły próbę rozbrojenia II Korpusu. Dlatego odcięto Polakom dowóz zaopatrzenia, a drobne, izolowane oddziały wojska niemieckie zaczęły rozbrajać. Jałowość negocjacji, przewaga Niemców, którzy otoczyli II Korpus Polski przesądziło o postawieniu Polakom ultimatum (gen. Osińskiemu przedstawiono je 2 maja, zaś II Korpusowi 4 dni później), w myśl którego Polacy mieli natychmiast złożyć broń, a oddziały miały zostać rozpuszczone. Polacy zaczęli się szykować do walki, co zaskoczyło dowództwo niemieckie i zmusiło je do odroczenia akcji przeciw II Korpusowi do czasu zebrania większych sił. Bitwa rozpoczęła się o 4.00 rano 11 maja. Przeciw 7000 Polaków (4 słabe pułki piechoty i 2 pułki ułanów wsparte silną artylerią) Niemcy zgromadzili ok. 12000 żołnierzy (14 batalionów piechoty, 1 pułk huzarów i 3 baterie artylerii). Nieprzyjacielowi udało się zaskoczyć polskie pikiety i rozbić szwadron 6. Pułku Ułanów, dzięki czemu Niemcy odcięli 16. Pułk Strzelców i zdobyli jedną z polskich baterii. Naprędce zebrane polskie oddziały wkrótce stawiły zażarty opór, który złamał pierwsze uderzenie nieprzyjaciela. Godzinę po zakończeniu pierwszego uderzenia, Niemcy podjęli drugi atak. Walki skoncentrowały się wokół miejscowości Jemczycha i Kozin. Szturmy nieprzyjacielskiej piechoty na Kozin zostały odparte przez 14. Pułk Strzelców, zaś Masłówki skutecznie broniły resztki rozbitej 5. Dywizji Strzelców (15. Pułk Strzelców i rozbitkowie z 16. Pułku). Niemieccy żołnierze, którzy próbowali zająć Stepańce, wpadli w pułapkę zamaskowanego polskiego batalionu inżynieryjnego i ponieśli ciężkie straty. Niemcy w wyniku zażartej obrony ścigali pośpiesznie posiłki i ataki prowadzili ostrożniej. Jednak braki w zaopatrzeniu i duża przewaga liczebna Niemców skłoniła dowództwo II Korpusu do wszczęcia rozmów kapitulacyjnych. O 16.00 wstrzymano ogień. Po krótkich negocjacjach ustalono warunki honorowej kapitulacji. W bitwie zginęło i odniosło rany 200-250 Polaków. Dzień później, 12 maja, legioniści złożyli broń, a do niewoli dostało się ok. 4750 żołnierzy, reszta korzystając z zamieszania zbiegła włącznie z gen. Hallerem.
26 maja 1918
Rozpoczęcie demobilizacji I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Skoncentrowany w rejonie Bobrujska, prowadził on regularne walki z bolszewikami. Po wejściu Niemców na Białoruś, korpus znalazł się po drugiej stronie frontu. Niemcy nakazali jego rozbrojenie.
10 czerwca 1918
Rozbrojenie III Korpusu Polskiego na Ukrainie.

Przed wybuchem I wojny światowej Polska była podzielona pomiędzy trzech zaborców, a Polacy służyli w armii rosyjskiej, austro-węgierskiej i niemieckiej. W Rosji, po rewolucji lutowej 1917 r., służący w armii carskiej Polacy zaczęli tworzyć własne oddziały, podległe Naczelnemu Polskiemu Komitetowi Wojskowemu, tzw. Naczpolowi. Miały one prowadzić dalej działania na froncie przeciwko państwom centralnym. Na Ukrainie w rejonie Żytomierza i Winnicy na  przełomie 1917 i 1918 r. powstał III Korpus pod komendą gen. lejt. Eugeniusza de Henninga-Michaelisa, który miał za zadanie ochraniać polską ludność i własność ziemską przed rabunkami dokonywanymi przez bandy ukraińskie. Przez pół roku III Korpus toczył krwawe walki ze zrewoltowanym chłopstwem. Zmiana sytuacji na tych ternach będąca następstwem pokoju brzeskiego, zawartego pomiędzy Rosją Radziecką a państwami centralnymi, spowodowała wkroczenie na Ukrainę, wojsk niemieckich i austro-węgierskich. W czerwcu 1918 r. liczący ponad 3 tysiące żołnierzy polski korpus, skoncentrowany w miasteczkach Pików i Janów, położonych na Ukrainie w okolicach Winnicy, został otoczony przez wojska austro-węgierskie i złożył broń. Żołnierze zdemobilizowanego korpusu, zgodnie z umową podpisaną po kapitulacji, zostali przewiezieni do Polski.

25 lipca 1918
W czasie II bitwy nad Marną 5. kompania strzelecka z 1. Pułku Strzelców Armiii Polskiej we Francji, dowodzona przez kpt. Jana Krzywkowskiego-Wolińskiego, uderzyła z zaskoczenia na silnie umocnione pozycje niemieckie w Bois de Raquete pod miejscowością Saint Hilaire-le-Grand. Polacy rozbili batalion niemieckiego 66. Pułku Piechoty, zdobywając znaczne ilości broni maszynowej i amunicji. Do polskiej niewoli dostało sie 118 żołnierzy niemieckich. Pozostałe bataliony 66. Pułku podjęły trzykrotne próby wyparcia Polaków z utraconych pozycji. Polska kompania mimo wysokich strat utrzymała pozycje do czasu przybycia posiłków.
4 października 1918
Generał Józef Haller objął naczelne dowództwo Armii Polskiej we Francji.
W 1795 r. Rzeczpospolita utraciła niepodległość. Resztki państwa zostały podzielone pomiędzy trzy mocarstwa zaborcze: Królestwo Prus, Monarchię Habsburską i Imperium Rosyjskie. W ciągu kolejnych lat Polacy poszukiwali szansy na wywalczenie niepodległości. Na przełomie XVIII i XIX w. działacze niepodległościowi poparli Francję i Napoleona, spodziewając się przy ich pomocy odzyskać utracony kraj. Po upadku cesarza Francuzów Polacy chwytali za broń podczas powstań narodowych. Największe z nich wybuchły w 1830 r. i 1863 r. Niestety zakończyły się one klęskami. W 1914 r. wybuchła I wojna światowa, pierwszy raz wówczas od ponad stu lat mocarstwa zaborcze walczyły po przeciwnych stronach. Już na przełomie lipca i sierpnia 1914 r. zaczęły powstawać polskie formacje ochotnicze, które zbrojnym czynem chciały zamanifestować chęć Polaków do wzięcia udziału w wojnie jako niezależnej siły, dążącej do odzyskania przez kraj niepodległości. Początkowo duże formacje powstały u boku armii austro-węgierskiej, tzw. Legiony Polskie pod komendą Józefa Piłsudskiego. Podobne inicjatywy podjęto we Francji, ale sprzymierzona z Francją Rosja uniemożliwiła rozrost polskich oddziałów ochotniczych i dopiero po wybuchu w Rosji rewolucji lutowej i październikowej w 1917 r. władze francuskie zdecydowały się powołać Polską Armię. Dekret, na mocy którego rozpoczęto formowanie polskich oddziałów podpisał prezydent Francji Raymond Poincaré 4 czerwca 1917 r. Powstające oddziały wkrótce podporządkowano Komitetowi Narodowemu Polskiemu, który przez rządy państw Ententy został jesienią 1917 r. uznany za oficjalne przedstawicielstwo przyszłego państwa polskiego. Pierwszy obóz rekrutacyjny powstał w Sille-le-Guillaume już 27 czerwca 1917 r. Jednak napływ ochotników z polonii francuskiej i spośród Polaków walczących w szeregach armii III Republiki był mniejszy niż oczekiwano, dlatego następne biura rekrutacyjne otwarto nie tylko we Francji, ale i w pozostałych krajach Ententy, po obu stronach Atlantyku. Szczególnie dużo przybyło ochotników do szeregów „Błękitnej” Armii z rodzin emigranckich ze Stanów Zjednoczonych i Kanady oraz z terenu Włoch, dawnych jeńców, służących wcześniej w szeregach Cesarsko-Królewskiej armii Austro-Węgier. Do czerwca 1918 r. udało się sformować trzypułkową dywizję strzelców oraz pułk kawalerii, artylerii, lotnictwa oraz saperów. 22 czerwca w Brienne w obecności prezesa KNP Romana Dmowskiego i prezydenta Francji Raymonda Poincarégo uroczyście wręczono chorążym 1. Dywizji Strzelców Polskich sztandary ufundowane przez francuskie społeczeństwo, a sztandar pierwszej polskiej jednostki walczącej u boku Francuzów w I wojnie światowej – Legionu Bajończyków prezydent Francji odznaczył krzyżem wojennym z palmą. Na froncie pierwsze polskie oddziały znalazły się już na początku 1918 roku. W lutym 1. Pułk Strzelców Pieszych znalazł się w strefie przyfrontowej, a od początków czerwca uczestniczył w walkach w pierwszej linii pod Reims. Wziął on udział w odparciu ostatniej niemieckiej wielkiej ofensywy na froncie zachodnim. Początkowo na czele wszystkich polskich oddziałów stanął gen. dyw. Louis Archinard. Jednak w chwili, gdy KNP objął pełną kontrolę polityczną nad armią poszukiwano Polaka, który cieszyłby się na tyle dużym autorytetem, aby mógł stanąć na czele powstającej armii. 14 lipca w Hawrze zszedł na ląd gen. bryg. Józef Haller. Przybył on z Murmańska, do którego dotarł po rozbiciu przez Niemców pod Kaniowem II Korpusu Polskiego, którym dowodził. 4 października KNP powierzył mu dowództwo nad rozrastającą się Armią Polską, a dwa dni później gen. Haller został awansowany do stopnia generała dywizji. Armia Polska, zwana od koloru francuskich mundurów, w które ją wyposażono, „Błękitną Armią” rozrosła się do pierwszej połowy 1919 r. do 6 dywizji strzelców wspartych lotnictwem, artylerią i bronią pancerną. Choć jedynie niewielka część Błękitnej Armii wzięła udział w walkach przeciw Niemcom na froncie zachodnim, to oddziały te wyszkolone i wyposażone zostały przewiezione do Polski wiosną 1919 r. i wzięli udział w wojnie polsko-ukraińskiej o Galicję Wschodnią i polsko-bolszewickiej 1920 roku.
23 października 1918
Rada Regencyjna mianowała premierem rządu Józefa Śnieżyńskiego, lidera Narodowej Demokracji.
31 października 1918
W Krakowie rozpoczęło się rozbrajanie Austriaków. Władzę w mieście przejęła Polska Komisja Likwidacyjna. Jeszcze tego samego dnia usunięto władze austriackie w Tarnowie i z innych miast Galicji.
1 listopada 1918
Początek walk o Lwów.

Do wybuchu I wojny światowej Lwów był stolicą austriackiego kraju koronnego Galicji i Lodomerii. Znaczną część jego mieszkańców stanowili Polacy. Pod koniec I wojny, gdy monarchia habsburska rozpadła się, w październiku 1918 r. zebrała się we Lwowie Ukraińska Rada Narodowa, która 1 listopada 1918 proklamowała powstanie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Jednocześnie w nocy z 31 października na 1 listopada żołnierze ukraińscy ze stacjonujących w mieście oddziałów austriackich opanowali kluczowe gmachy w mieście, uprzedzając tym samym polskie plany opanowania Lwowa. Odpowiedzią ludności polskiej był spontaniczny opór i mobilizacja działającej w konspiracji Polskiej Organizacji Wojskowej. Rozpoczęły się walki uliczne. Powstała Naczelna Komenda Obrony Lwowa z kpt. Czesławem Mączyńskim na czele. Znaczną część walczących po polskiej stronie stanowiła młodzież akademicka i gimnazjalna. Najmłodszy z obrońców miał 9 lat, a najmłodszym poległym w walkach z Ukraińcami był 13-letni  Antoś Petrykiewicz. Młodzież ta zyskała miano „Orląt lwowskich”. Na wieść o wybuchu walk na terenie całej Polski (Galicji i Królestwa ) rozpoczęto tworzenie oddziałów „Odsieczy Lwowa”. Ukraińcy do walk o miasto skierowali oddziały Strzelców Siczowych. Pierwsze polskie oddziały wojskowe dotarły do Lwowa 20 listopada. Przeprowadził je z Przemyśla ppłk. Michała Karaszewicza- Tokarzewski. Pozwoliło to na wyparcie Ukraińców z miasta. Walki trwały nadal w jego okolicach,a sam Lwów był blokowany. Ukraińcy do wiosny 1919 r. próbowali zdobyć miasto. Dopiero w kwietniu 1919 r. udało się uwolnić Lwów od ostrzału artyleryjskiego. Walki o stolicę Galicji były częścią toczącej się do lipca 1919 r. wojny polsko-ukraińskiej. Miasto Lwów jako jedyne w Polsce zostało odznaczone Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari.

7 listopada 1918
Powstanie Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej w Lublinie.
 I wojna światowa doprowadziła do upadku trzech zaborczych monarchii. W czasie wojny państwa centralne zajęły ziemie polskie, należące przed wybuchem wojny do Rosji. W Warszawie działała ustanowiona przez okupacyjne władze niemieckie i austriackie Rada Regencyjna.  W obliczu rozpadu Austro-Węgier i klęski Niemiec na ziemiach polskich zaczęły formować się ośrodki władzy, związane z różnymi partiami politycznymi. W Krakowie 30 października 1918 r. powstała Polska Komisja Likwidacyjna, mająca przejąć władzę w dawnym zaborze austriackim. Polscy lewicowi politycy związani z Polską Partią Socjalistyczną, Polską Partią Socjalno-Demokratyczną i Polskim Stronnictwem Ludowych- Wyzwolenie postawili powołać rząd, który przeciwstawiłby się konserwatywnej Radzie Regencyjnej, która traciła znaczenie w społeczeństwie. 7 listopada 1918 r. w Lublinie, mieście które dotychczas było siedzibą okupacyjnych władz austriackich, utworzony został Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. Premierem rządu został Ignacy Daszyński, polityk z Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej. Rząd wydał manifest, w którym proklamował powstanie Polskiej Republiki Ludowej oraz wprowadzał równouprawnienie obywateli bez względu na narodowość, wyznanie i płeć. Proklamował on wolność słowa, zgromadzeń i prawo do strajku a także 8 godzinny dzień pracy. Poparcia rządowi udzieliła konspiracyjna Polska Organizacja Wojskowa, której członkowie opanowali Lublin. Po powrocie Józefa Piłsudskiego do Warszawy, 12 listopada Daszyński, wraz z częścią rządu, pojechał do Warszawy i na jego ręce złożył  dymisję. Część postulatów ogłoszonych w manifeście była przyjęta przez niepodległe państwo.
10 listopada 1918
Rozbrajanie Niemców w Warszawie. Ostatnie oddziały okupantów ustąpiły z warszawskiej Cytadeli 19 listopada.
11 listopada 1918
W lasku Compiègne pod Paryżem zawarto rozejm pomiędzy Niemcami a wojskami sprzymierzonymi, kończący działania zbrojne I wojny światowej.
11 listopada 1918
Odzyskanie przez Polskę niepodległości.
Pod koniec XVIII w. Rzeczpospolita Obojga Narodów została podzielona pomiędzy 3 zaborców: Prusy, Rosję i Austrię i zniknęła z mapy politycznej Europy. Przez ponad 120 lat Polacy, w licznych powstaniach przeciw zaborcom, usiłowali wybić się na niepodległość. Jednak dopiero I wojna światowa odmieniła ich los. Mocarstwa zaborcze chcąc zjednać sobie Polaków, zgodziły się na tworzenie ochotniczych polskich jednostek. Jednocześnie zaczęły składać Polakom obietnice, dotyczące swobód politycznych, a nawet odbudowania państwa polskiego. Jednak dopiero rewolucja w Rosji, klęska państw centralnych i rozpad monarchii austro-węgierskiej  ostatecznie stworzyły warunki do odrodzenia się niepodległego państwa polskiego jesienią 1918 r. Już od 1917 r. w Paryżu działał Komitet Narodowy Polski – kierowany przez przywódcę Narodowej Demokracji Romana Dmowskiego. Był on uznawany jako reprezentacja odradzającej się Polski przez mocarstwa zachodnie. Jesienią 1918 r. w kraju zaczęły powstawać ośrodki polityczne, mające na celu przejęcie władzy od zaborców. W Warszawie działała powołana przez Niemców jeszcze w 1917 r. konserwatywna Rada Regencyjna. 19 października 1918 r. w Cieszynie powołano Radę Narodową Księstwa Cieszyńskiego, a w  Krakowie 30 października 1918 r. powstała Polska Komisja Likwidacyjna, mająca przejąć władzę w dawnym zaborze austriackim.  Polscy lewicowi politycy powołali w Lublinie 7 listopada Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. Na terenie Wielkopolski, utworzono Naczelną Radę Ludową. Po wybuchu rewolucji w Niemczech został zwolniony z internowania  w Magdeburgu Józef Piłsudski. W świadomości większości społeczeństwa polskiego był on naturalnym przywódcą narodu. W młodości związał się z Polską Partią Socjalistyczną, w czasie I wojny tworzył Polskie Legiony, walczące u boku Austro-Węgier i Niemiec. Przybył on 10 listopada 1918 r. do Warszawy. Następnego dnia Rada Regencyjna przekazała Piłsudskiemu zwierzchnictwo nad formującymi się oddziałami wojskowymi. Dzień 11 listopada uważany jest za symboliczną datę odzyskania przez Polskę niepodległości. O jej kształt terytorialny będą toczyły się walki przez kolejne 3 lata. 11 listopada ustanowiono Świętem Niepodległości ustawą z 23 kwietnia 1937 r. Po II wojnie światowej, w okresie rządów komunistycznych, nie było oficjalnie obchodzone. Obchody przywrócono w 1989 r.
14 listopada 1918
Przekazanie pełni władzy cywilnej i wojskowej przez Radę Regencyjną Józefowi Piłsudskiemu.
19 listopada 1918
Do wybuchu I wojny światowej Lwów był stolicą austriackiego kraju koronnego Galicji i Lodomerii. Znaczną część mieszkańców stanowili Polacy. W nocy z 31 października na 1 listopada żołnierze ukraińscy ze stacjonujących w mieście oddziałów austriackich opanowali kluczowe gmachy w mieście, uprzedzając tym samym polskie plany opanowania Lwowa. Odpowiedzią ludności polskiej był spontaniczny opór i mobilizacja działającej w konspiracji Polskiej Organizacji Wojskowej. Rozpoczęły się walki uliczne. Powstała Naczelna Komenda Obrony Lwowa z kpt. Czesławem Mączyńskim na czele. Na wieść o wybuchu walk na ziemiach polskich (Galicji i Królestwa ) rozpoczęto tworzenie oddziałów „Odsieczy Lwowa”. Ukraińcy do walk o miasto skierowali oddziały Strzelców Siczowych. W Przemyślu zorganizowano grupę pod dowództwem ppłk. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, liczącą 140 oficerów i 1228 żołnierzy. Wyruszyła ona 19 listopada koleją w kierunku Lwowa. Oddziały te wczesnym popołudniem 20 listopada dotarły do miasta. Ppłk Karaszewicz- Tokarzewski przejął dowodzenie nad polskimi siłami. Wykorzystując wcześniej powstały plan dwustronnego okrążenia sił ukraińskich, Polacy zaatakowali przeciwnika rano 21 listopada. Po dniu walk udało się wyprzeć nieprzyjaciela z miasta. Walki trwały nadal w jego okolicach, a sam Lwów był blokowany. Ukraińcy do wiosny 1919 r. próbowali zdobyć miasto. Dopiero w kwietniu 1919 r. udało się uwolnić Lwów od ostrzału artyleryjskiego. Walki o stolicę Galicji były częścią toczącej się do lipca 1919 r. wojny polsko-ukraińskiej. Miasto Lwów jako jedyne w Polsce zostało odznaczone Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari.
22 listopada 1918
Oswobodzenie Lwowa.
W wyniku generalnego natarcia przeprowadzonego przez oddziały Obrony Lwowa kpt. Czesława Mączyńskiego, wzmocnione siłami odsieczy z Krakowa ppłk.Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, Ukraińcy, w obawie przed okrążeniem, wycofali się z miasta.
1 grudnia 1918
Wydano rozporządzenie nr 38 Szefa Sztabu Generalnego, na mocy którego na polskich samolotach rozpoczęto malowanie biało-czerwonych szachownic.
18 grudnia 1918
Wyparcie wojsk ukraińskich atamana Symona Petlury z Odessy.
13 grudnia 1918 r. zdobyły miasto oddziały ukraińskie Symona Petlury. Nie opanowały jedynie portu, którego broniła, do czasu przybycia 18 grudnia desantu francusko-greckiego, 4. Dywizja Strzelców Polskich pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego.
23 grudnia 1918
Powstanie Flotylli Wiślanej.
Spośród jednostek znajdujących się w Modlinie Ministerstwo Komunikacji przekazało marynarce wojennej statek "Weichsel" i cztery łodzie motorowe. Flotylla zapewniała osłonę transportu sprzętu i żywności na Wiśle. W sierpniu 1920 r. flotylla liczyła 7 uzbrojonych statków (każdy posiadał dwie armaty i cztery ckm) i kilkanaście mniejszych jednostek. Wzięła udział w bitwie warszawskiej. Flotylla Wiślana została rozformowana w 1925 r.
25 grudnia 1918
Początek ukraińskiej ofensywy na Lwów.
W czasie polsko-ukraińskiej wojny o Małopolskę Wschodnią rozpoczęła się ukraińska ofensywa na Lwów. Została ona powstrzymana przez wojska polskie pod dowództwem gen. Tadeusza Rozwadowskiego w toku kilkudniowych walk na przedpolach miasta.
27 grudnia 1918
Wybuch powstania wielkopolskiego.
W trakcie przejazdu wybitnego pianisty i polityka Ignacego Paderewskiego przez Poznań rozpoczęły się starcia z Niemcami, które zainicjowały powstanie. W krótkim czasie walki rozprzestrzeniły się na całą Wielkopolskę. Od stycznia 1919 r. na czele Armii Wielkopolskiej stanął gen. Józef Dowbor-Muśnicki.
8 stycznia 1919
Wojska grupy „Bug” gen. bryg. Jana Romera wyruszyły z Rawy Ruskiej i po dwóch dniach walk dotarły z odsieczą do Lwowa obleganego przez wojska ukraińskie.
16 stycznia 1919
Przejęcie dowodzenia nad powstaniem wielkopolskim przez generała Dowbora-Muśnickiego.
Klęska państw zaborczych i rewolucja w Rosji stworzyła warunki do odrodzenia się niepodległego państwa polskiego. Już jesienią 1918 r. zostały wyzwolone od okupacyjnych władz austriackich i niemieckich część ziem zaboru austriackiego i zaboru rosyjskiego: Królestwo Kongresowe oraz Małopolska. Jednak obszary włączone do Prus pod koniec XVIII w. nadal znajdowały pod władzą niemiecką. Ludność polska, stanowiąca większość mieszkańców tej dzielnicy pragnęła przyłączenia tych ziem do odradzającej się Polski. 27 grudnia 1918 r. w Poznaniu wybuchło powstanie. Pierwszym dowódcą oddziałów powstańczych, które szybko opanowały większość Wielkopolski był mjr Stanisław Taczak. Zgodnie z decyzją z 11 stycznia 1919 r., 16 stycznia przekazał on dowództwo nad Siłami Zbrojnymi Polskimi w byłym zaborze pruskim generałowi Józefowi Dowbor-Muśnickiemu. Gen. Muśnicki zreorganizował i rozbudował wielkopolską armię powstańczą. Pod koniec wiosny oddziały powstańcze rozrosły się w stutysięczną regularną armię. Powstanie Wielkopolskie zakończyło się sukcesem.
23 stycznia 1919
Wojska czechosłowackie zaatakowały Śląsk Cieszyński.
Po zakończeniu pierwszej wojny doszło 5 listopada 1918r. do tymczasowego podziału spornego terytorium Śląska Cieszyńskiego międzypolską Radą Narodową Księstwa Cieszyńskiego i czeską Krajową Radą Narodową dlaŚląska (Zemský národní výbor pro Slezsko). 23 stycznia 1919 r., 3 dni przed przeprowadzonym na kontrolowanym przez Polskę terytorium wyborów do polskiego Sejmu Ustawodawczego, wojska czechosłowackie poddowództwem płk. Josefa Šnejdarka zaatakowały polskie placówki. Po trzech dniach walk, wobec ponad pięciokrotnej przewagi wroga, oddziały Wojska Polskiego wycofały się na linię Wisły. Jednak dopiero nierozstrzygnięta bitwa pod Skoczowem zatrzymała postępy czeskie. Pod naciskiem Ententy zawarto rozejm, a 3 lutego ustalono nową linię demarkacyjną. Ostatnie walki miały miejsce między 21 a 24 lutego. 25 lutego oddziały polskie wkroczyły do polskiej części Cieszyna.
9 lutego 1919
Zajęcie Brześcia nad Bugiem przez grupę wojsk gen. Antoniego Listowskiego przy współudziale ochotniczego oddziału Samoobrony Wileńskiej braci Dąbrowskich. Wojsko polskie uprzedziło zamiary Ukraińców, dążących do zajęcia miasta po ustępujących Niemcach.
9 lutego 1919
Batalion 32. Pułku Piechoty ppłk Jana Sandeckiego wyparł oddziały Armii Czerwonej z Maniewicz na Wołyniu. Polacy opanowali również stacje kolejową ze znacznymi zapasami zaopatrzenia wojskowego.
14 lutego 1919
Początek wojny polsko bolszewickiej. W rejonie miejscowości Mosty pod Grodnem doszło do pierwszych starć regularnych oddziałów Wojska Polskiego z posuwającymi się na zachód oddziałami Armii Czerwonej.
16 lutego 1919
Rozejm w Trewirze - koniec walk powstania wielkopolskiego.
27 grudnia 1918 r. w Poznaniu wybuchło zbrojne powstanie ludności polskiej (stanowiącej większość mieszkańców Wielkopolski) przeciw zaborczym władzom niemieckim Prowincji Poznańskiej. Po dwóch miesiącach walk większość dzielnicy została opanowana przez wojska powstańcze poza północnymi i południowo-wschodnimi krańcami. Jednocześnie parokrotnie doszło dospotkań przedstawicieli obu walczących stron, które jednak nie doprowadziły do wstrzymania walk. Ostatecznie w Trewirze przedstawiciele państw Ententy i Niemiec podpisali rozejm, który, na żądanie marszałka Ferdynanda Focha, objął również terytorium Wielkopolski. Zakazano Niemcom prowadzenia akcji zaczepnych przeciwko Polakom oraz wytyczono linię demarkacyjną, grożąc interwencją zbrojną na Zachodzie w razie pogwałcenia rozejmu na terytorium Wielkopolski. Podpisanie układu w rezultacie zakończyło regularne walki powstania wielkopolskiego, choć potyczki graniczne trwały jeszcze przez najbliższe miesiące, a wojska obu stron pozostawały w ciągłej gotowości bojowej, ale Wielkopolska została przyłączona do odradzającego się państwa polskiego.
17 lutego 1919
Generalna ofensywa wojsk ukraińskich pod Lwowem. Zajęte przez Ukraińców tereny po przeprowadzonych przez obrońców miasta kontratakach zostały odzyskane.
1 marca 1919
Zdobycie Słonimia przez wydzielony oddział Dywizji Litewsko-Białoruskiej pod komendą płk. Bolesława Freya. Walki uliczne z bolszewikami toczyły się jeszcze przez następne kilka dni.
5 marca 1919
Natarcie Grupy gen. Antoniego Listowskiego na Pińsk. Oddziały polskie zajęły miasto.
7 marca 1919
W walkach z Ukraińcami pod Torczynem na Wołyniu został śmiertelnie ranny dowodzący polskim natarciem 22- letni major Leopold  Lis-Kula, jeden z najdzielniejszych oficerów legionowych.
19 marca 1919
Kontrofensywa wojsk polskich gen. Wacława Iwaszkiewicza w Małopolsce Wschodniej. Uderzenie polskie przełamało front ukraiński pod Gródkiem Jagiellońskim i doprowadziło do odblokowania Lwowa.
5 kwietnia 1919
Stanowiąca ariergardę wojsk koalicyjnych, 4. Dywizja Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, po walkach z bolszewikami, opuściła Odessę. Oddziały ruszyły w kierunku Dniestru i po dramatycznej przeprawie przeszły do Besarabii na terytorium Rumunii.
19 kwietnia 1919
Oswobodzenie Wilna. Śmiały wypad kawalerii płk. Władysława Beliny-Prażmowskiego, wspartej szybko przerzuconymi koleją z rejonu Lidy oddziałami piechoty z zgrupowania wojsk gen. Edwarda Rydza-Śmigłego doprowadził do zajęcia miasta. Po trzech dniach walk bolszewicy zostali ostatecznie wyparci.
14 maja 1919

Początek polskiej ofensywy przeciw oddziałom ukraińskim w Galicji Wschodniej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. najdłużej trwały walki o wschodnie granice państwa. Pierwsze starcia z Ukraińcami rozpoczęły się 1 listopada 1918 r. o Lwów. Przerodziły się one w wojnę polsko-ukraińską. Wiosną 1919 r. linia frontu przebiegała wzdłuż linii Kowel – Włodzimierz Wołyński – Bełz – Rawa Ruska – Lwów. 14 maja na całej długości frontu od Wołynia po Karpaty rozpoczęła się ofensywa przeciwko wojskom ukraińskim. Jej celem było rozbicie oddziałów Ukraińskiej Armii Halickiej i opanowanie Galicji Wschodniej. W ofensywie udział wzięły miedzy innymi dwie dywizie Błękitnej Armii, które wiosną przybyły z Francji do Polski. Dowództwo nad ofensywą sprawował gen. Józef Heller. W ciągu dwóch tygodni większa część Galicji Wschodniej została zajęta przez Wojsko Polskie. Wobec zagrożenia niemieckim atakiem, część oddziałów została przerzucona nad zachodnią granicę Polski. Ukraińcy podjęli nieudane kontruderzenie, po którym Polacy rozpoczęli kolejny atak. Doprowadził on do opanowania Galicji Wschodniej aż po Zbrucz. Wojna polsko-ukraińska zakończyła się w lipcu 1919 r.

8 czerwca 1919
Wojska Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (Ukraińska Armia Halicka) rozpoczęły ofensywę czortkowską przeciw oddziałom polskim gen. ppor. Wacława Iwaszkiewicza, stacjonującym na Ukrainie. Ukraińcy, po tygodniu walk w Małopolsce Wschodniej, zepchnęli polskie wojska za rzekę Złota Lipa, osiągając tym samym założone cele. Polacy, po skoncentrowaniu znacznych sił pod dowództwem Józefa Piłsudskiego, 28 czerwca przystąpili do kontrofensywy. W ciągu kilku dni opór Ukraińców został złamany i pobite oddziały gen. chor. Ołeksandra Hrekowa zostały zmuszone do odwrotu.
28 czerwca 1919
W Wersalu miała miejsce uroczystość podpisania traktatu pokojowego, kończącego I wojnę światową. Podpisały go z jednej strony Niemcy, a z drugiej Ententa i państwa sprzymierzone i stowarzyszone z nią. Niemcy, którym nałożono surowe ograniczenia zbrojeniowe, miały zapłacić bardzo wysokie odszkodowania. Ponadto zostały one zmuszone do oddania Francji Alzacji i Lotaryngii, a po plebiscytach: Danii – płn. Szlezwiku, a Litwie okręgu Kłajpedy. W imieniu Polski podpis złożyli Roman Dmowski i Ignacy Paderewski. Na mocy traktatu Polska uzyskała od Niemiec Pomorze Gdańskie bez samego miasta Gdańska, Wielkopolskę i Kujawy. O przynależności Śląska i Kurpiowszczyzny miały przesądzić plebiscyty.
16 sierpnia 1919
Wybuch I powstania śląskiego. Zgodnie z postanowieniami konferencji pokojowej w Paryżu, o przynależności państwowej Górnego Śląska miał zadecydować plebiscyt. Rozczarowanie tą krzywdzącą Polaków decyzją oraz wzmożony terror niemiecki doprowadziły do wybuchu powstania. Powstańcy pod dowództwem Alfonsa Zgrzebnioka uderzyli w nocy z 16 na 17 sierpnia. Po dziewięciu dniach działań zbrojnych, wobec przewagi oddziałów niemieckich i nie mogąc liczyć na pomoc z Polski, dowódca powstańców wydał rozkaz zaprzestania walk.
1 września 1919
Armia Polska z Francji generała Józefa Hallera została połączona z wojskiem polskim w kraju i podporządkowana Ministerstwu Spraw Wojskowych. Błękitna Armia (ponad 70 tysięcy żołnierzy) składała się z 5 dywizji liniowych, dywizji zapasowej, pułku czołgów, 7 eskadr lotniczych oraz pułków lekkiej i ciężkiej artylerii. Wzięła udział w końcowej fazie wojny z Ukraińcami, a następnie przerzucona na zachód kraju, zabezpieczała granice przed ewentualną agresją niemiecką. Dzięki nowoczesnemu uzbrojeniu i wyposażeniu stanowiła ona poważne wzmocnienie potencjału militarnego, którym dysponowało odradzające się i walczące o granice państwo polskie.
7 września 1919
Zakończenie I powstania śląskiego. Ostatni oddział powstańczy, osaczony przez Niemców, przebił się do Polski pod Witkowicami.
28 września 1919
Śmierć gen. Stanisława Dubiskiego, dowódcy i organizatora 1. Dywizji Strzelców Wielkopolskich, pod wsią Rynia koło Bobrujska; zginął w czasie walk z bolszewikami.
17 listopada 1919
Wręczenie sztandaru 1. Pułkowi Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego.
18 listopada 1919
Wręczenie sztandaru 16. Pułkowi Ułanów Wielkopolskich.
9 stycznia 1920
Kapitulacja 5. Dywizji Strzelców Polskich.
 Kapitulacja przed bolszewikami na stacji Klukwiennaja  na Syberii 5. Dywizji Strzelców Polskich. Dywizja ta przez rok toczyła walki u boku "białych" wojsk adm. Aleksandra Kołczaka i Korpusu Czechosłowackiego osłaniając również linię kolei transsyberyjskiej. Po tajnych negocjacjach między dowództwem Korpusu Czechosłowackiego i bolszewikami, 5. Dywizja Strzelców Polskich została otoczona i zmuszona do złożenia broni.
18 stycznia 1920
Wojsko Polskie wkoczyło na Pomorze Gdańskie przyznane Polsce na mocy postanowień  Traktatu Wersalskiego. Tego dnia Dywizja Pomorska płk. Stanisława Skrzyńskiego wkroczyła do Torunia.
22 stycznia 1920
Trzynastoletni Antoni Petrykiewicz został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Zmarł on z ran odniesionych w walkach o Lwów z Ukraińcami. Antoni Petrykiewicz był najmłodszym kawalerem orderu.
10 lutego 1920
Zaślubiny Polski z Morzem.
W wyniku decyzji traktatu wersalskiego, zawartego przez państwa Ententy z Niemcami w 1919 r., odrodzona Polska otrzymała wybrzeże morskie o długości 140 km, bez Gdańska, z którego utworzono Wolne Miasto Gdańsk. W celu wypełnienia postanowień traktatu wersalskiego i przejęcia przez państwo polskie Pomorza utworzono Front Północny pod dowództwem gen. Józefa Hallera. Wojsko Polskie 10 stycznia 1920 r. rozpoczęło przejmowanie niemieckich twierdz Torunia, Grudziądza i Chełmna. Miesiąc później w Pucku, jedynym porcie nad przyznanym Polsce wybrzeżu Bałtyku, gen. Haller dokonał uroczystego aktu zaślubin Polski z morzem poprzez wrzucenie do morza pierścienia. Podczas uroczystej mszy świętej duchowni poświęcili Banderę Polską, którą przy huku 21 salw armatnich wciągnięto na maszt, jako znak objęcia przez Polskę Marynarkę Wojenną wachty na Bałtyku.
4 marca 1920
Początek zwycięskiej ofensywy Grupy Poleskiej płk. Władysława Sikorskiego na Mozyrz i Kalenkowicze. Opanowano ważne punkty strategiczne a ponadto zdobyto na bolszewikach duże ilości sprzętu wojskowego oraz taboru kolejowego. Walki trwały do 6 marca.
19 marca 1920
Józef Piłsudski Marszałkiem Polski.
Ustawa sejmowa z 2 sierpnia 1919 r. uregulowała starszeństwo i określiła zasady w weryfikacji stopni wojskowych polskich żołnierzy, którzy podczas I wojny świtowej walczyli armiach byłych państw zaborczych oraz w polskich formacjach ochotniczych. Na posiedzeniu 26 lutego 1920 r. Ogólna Komisja Weryfikacyjna przyjęła uchwałę, aby „w dowód czci i hołdu dla Wodza Naczelnego zwrócić się do Niego z prośbą o przyjęcie Najwyższej Godności Wojskowej, stopnia Pierwszego Marszałka Polski.”. Ogłoszono to rozkazem L. 1088 wydanym przez Ministra Spraw Wojskowych gen. por. Józefa Leśniowskiego. W dniu swoich imienin Józef Piłsudski dekretem L. 2093 stopień przyjął i zatwierdził. Uroczyste wręczenie symbolu władzy – buławy marszałkowskiej – miało miejsce na Placu Zamkowym w Warszawie 15 listopada 1920 r. W okresie międzywojennym dzień imienin Józefa Piłsudskiego był uroczyście obchodzony w całym państwie.
22 kwietnia 1920
Powstanie Muzeum Wojska w Warszawie.
Dekretem Naczelnika Państwa marsz. Józefa Piłsudskiego powołano do życia Muzeum Wojska „jako świątynię sławy i skarbnicę nieśmiertelnego ducha rycerskiego”. Pierwszym dyrektorem został płk Bronisław Gembarzewski, artysta-malarz i znawca historii polskiego uzbrojenia i umundurowania. Pierwotnie Muzeum mieściło się w kamienicy przy ul. Podwale 15. Pierwszą wystawę zorganizowano w 1921 r. a dwa lata później otwarto wystawę stałą. Do obecnej siedziby w Al. Jerozolimskich zbiory muzealne zostały przeniesione w połowie lat 30. XX w. Do wybuchu II wojny światowej w Muzeum zgromadzono ok. 60 tys. muzealiów. W czasie wojny Niemcy w budynku urządzili magazyny kwatermistrzowskie, zbiory zostały częściowo wywiezione do Niemiec, a częściowo rozszabrowane. Straty wojenne MWP oblicza się na 27% zasobu zbiorów sprzed 1 września 1939 r. Po zakończeniu wojny Muzeum Wojska Polskiego było pierwszą placówką muzealną otwartą dla publiczności w Warszawie. Obecnie Muzeum posiada ponad 250 tys. eksponatów i jest jedną z najważniejszych instytucji kultury w Polsce, promującej wojsko i historię polskiego oręża.
25 kwietnia 1920
Początek wyprawy kijowskiej.
Pod koniec 1919 r. szala zwycięstwa w wojnie domowej w Rosji przechyliła się na stronę bolszewików. Polska, która przed niespełna rokiem odzyskała niepodległość, musiała stawić czoło zagrożeniu ze wschodu. Walki polsko-rosyjskie w tej niewypowiedzianej wojnie toczyły się już od stycznia 1919 r. W poszukiwaniu sojusznika Polska zawarła sojusz polityczno-wojskowy z atamanem Semenem Petlurą, stojącym na czele Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Niedawny nieprzyjaciel Polski, w obliczu wspólnego zagrożenia, stał się teraz sojusznikiem. Co było z zamierzeniami naczelnika państwa Józefa Piłsudskiego, który miał koncepcję stworzenia szeregu państw buforowych oddzielających Polskę od Rosji. Wojska polskie, wyprzedzając spodziewane bolszewickie uderzenie, rozpoczęło ofensywę na Ukrainie. Trzy armie: 2. gen. Antoniego Listowskiego, 3. gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, 6. gen. Wacława Iwaszkiewicza; łącznie 9 dywizji piechoty i 4 brygady kawalerii, ruszyły w kierunku Dniepru. Współdziałały z nimi 2 dywizje ukraińskie atamana Petlury. Oddziały bolszewickie 12. i 14. Armii nie przyjęły walki, tylko pośpiesznie wycofały się na wschód, oddając stolicę Ukrainy - Kijów. Polska awangarda wkroczyła do opuszczonego miasta 3 maja 1920 r. Niestety nie powiodły się plany polityczne współdziałania Polski z Ukrainą. Semen Petlura nie uzyskał wystarczającego poparcia społecznego na Ukrainie, a miesiąc później kontrofensywa Armii Czerwonej zmusiła Polaków do opuszczenia miasta.

26 kwietnia 1920
1. i 5. Pułk Piechoty, wchodzące w skład 1. Dywizji Piechoty Legionów, uderzyły na Żytomierz. Na pozycje nieprzyjaciela, od frontu wykonał atak 5. Pułk Piechoty, zaś 1. Pułku Piechoty Legionów uderzył na skrzydła formacji bolszewickich. Do wieczora po walkach ulicznych oddziały Armii Czerwonej zostały odrzucone z miasta.
7 maja 1920
Czołowe oddziały 3. Armii gen. Edwarda Rydza-Śmigłego wkroczyły do Kijowa. Oddziały rozbitej bolszewickiej 12. Armii wycofały się na lewy brzeg Dniepru. Następnego dnia odbyła się uroczysta defilada oddziałów polskich i ukraińskich.
9 maja 1920
Po zdobyciu Kijowa w trakcie wojny polsko-bolszewickiej, oddziały polskie zdobyły przyczółek na lewym brzegu Dniepru. Po kilku dniach walk z wojskami bolszewickimi Polacy utworzyli obszerne przedmoście, wysunięte aż po Browary i Darnicę. Walczące początkowo o przyczółek kijowski 6. Pułk Piechoty Legionów i 60. Pułk Piechoty zostały zluzowane przez 41. Pułk Piechoty oraz 1. i 2. Pułk Strzelców Podhalańskich z grupy wojsk generała Józefa Rybaka.
14 maja 1920
Pierwsza ofensywa Michaiła Tuchaczewskiego.
Oddziały Frontu Zachodniego pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego rozpoczęły ofensywę na Białorusi przeciw polskiej 1. i 4. Armii. Uderzenie nie przyniosło spodziewanego rezultatu, gdyż Polacy przystąpili do kontrataku i odparli Rosjan, przywracając poprzednią linię frontu. Po nieudanym ataku wojsk sowieckich, na froncie zapanował kilkunastodniowy spokój. Jednak ofensywa Armii Czerwonej zmusiła dowództwo polskie do użycia na froncie grupy odwodowej gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Oddziałów tych zabrakło po rozpoczęciu przez Front Zachodni kolejnej próby przełamania pozycji polskich na Białorusi 4 lipca 1920 r.
26 maja 1920
Początek ofensywy wojsk bolszewickich Frontu Południowo-Zachodniego na Ukrainie. Wojska sowieckie zamierzały okrążyć i zniszczyć 3. Armię gen. Edwarda Rydza-Śmigłego. W kolejnych dniach, Polacy musieli stoczyć szereg walk z Armią Konną Siemiona Budionnego. 
29 maja 1920
Bitwa pod Wołodarką.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Polska musiała przez kilka lat toczyć walki o ukształtowanie granic. Największym zagrożeniem dla młodego państwa była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna polsko bolszewicka toczyła się od stycznia 1919 r. W jej toku w maju 1920 r. wojska polskie zajęły Kijów. W końcu maja przed polskim frontem na południe od stolicy Ukrainy, pojawiła się ściągnięta z Kaukazu bolszewicka 1. Armia Konna Siemiona Budionnego. 27 maja 1920 r. czerwona kawaleria zaatakowała pozycje polskie pod Wołodarką, Bereznem i Nowofastowem. Polskie oddziały, w skład których wchodziły: 44. Pułk Strzelców Kresowych oraz 1. i 16. Pułki Ułanów sformowały silne, pojedyncze punkty obronne, dzięki czemu Sowieci nie mogli wykorzystać swojej liczebnej przewagi. Decydującą o polskim zwycięstwie w boju pod Wołodarką okazała się szarża dwóch szwadronów 1. Pułku Ułanów Krechowieckich przeprowadzona 29 maja. Bezpośrednim skutkiem taktycznego sukcesu ułanów krechowieckich było przejście na polską stronę brygady kozaków.

5 czerwca 1920

Przerwanie polskiej linii obrony na południe od Kijowa.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Polska musiała przez kilka lat toczyć walki o ukształtowanie granic. Największym zagrożeniem dla młodego państwa była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna polsko-bolszewicka toczyła się od stycznia 1919 r. W jej toku, w maju 1920 r. wojska polskie zajęły Kijów. W końcu maja ściągnięto w te rejony z Kaukazu bolszewicką 1. Armia Konna Siemiona Budionnego, liczącą ok. 20 tysięcy szabel. 5 czerwca pod Samhorodkiem, na południe od Kijowa, czerwona kawaleria przedarła się przez pozycje na styku polskich 3. i 6. Armii. Osiągnięty sukces, Armia Konna wykorzystała do wdarcia się na głębokie tyły polskiego frontu, paraliżując tym samym możliwość zorganizowania skutecznej obrony przez Polaków. 7 czerwca czerwonoarmiści przejściowo zajęli Żytomierz i Berdyczów, gdzie wymordowali kilkuset rannych i personel polskiego szpitala wojskowego. Taktyka sowieckiej kawalerii polegała na unikaniu starć z większymi oddziałami polskimi i sianu postrachu na tyłach i liniach komunikacyjnych. Szarże-ataki kawalerzystów z szablami były wspierane ogniem ciężkich karabinów maszynowych przewożonych na czterokołowych pojazdach zaprzężonych w trzy lub cztery konie  tzw. taczankach. Ostrzał można było prowadzić w ruchu i bez potrzeby zdejmowania broni z pojazdu. Był to przełomowy dzień w walkach na Ukrainie - inicjatywę przechwycili bolszewicy. Doprowadziło to do wymuszonego, szybkiego odwrotu wojsk polskich z Kijowa.

10 czerwca 1920
W czasie wojny polsko-bolszewickiej na froncie północnym Armia Rezerwowa gen. Kazimierza Sosnkowskiego, przy współdziałaniu 1 i 4 Armii, rozpoczęła kontrofensywę. Polacy odrzucili wojska bolszewickie za linię rzek Auta i Berezyna.
11 czerwca 1920
Odwrót z Kijowa w kierunku północno-wschodnim na Korosteń. W krwawej bitwie pod Borodzianką 3. Armia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego wycofując się z Kijowa w kierunku północno-wschodnim stoczyła walkę o przeprawę przez rzekę Zdwiż. W boju wyróżniła się 1. Dywizja Piechoty Legionów, która przełamała poyzcje wojsk bolszewickich. Zwycięstwo Polaków umożliwiło wyjście z okrążenia całej 3. Armii. Udało się również uratować ludnością polską uciekającą przed bolszewikami oraz ewakuować pociągi z zaopatrzeniem i zapasami.
1 lipca 1920
W obliczu zagrożenia niepodległości Polski przez zbliżającą się do Warszawy armię bolszewicką powstała Rada Obrony Państwa. W jej skład weszli: Naczelnik Państwa Józef Piłsudski jako przewodniczący oraz przedstawiciele sejmu, rządu i armii. Miała ona koordynować wszelkie poczynania polityczne i militarne. Na mocy decyzji Rady już na pierwszym posiedzeniu powołano Armię Ochotniczą, do której w ciągu kilku tygodni zaciągnęło się 105 tys. żołnierzy.
4 lipca 1920
Na Białorusi rozpoczęła się generalna ofensywa wojsk bolszewickich Frontu Zachodniego pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego. Główne uderzenie wyszło znad rzek Auty i Berezyny na odcinek broniony przez 1. Armię gen. Gustawa Zygadłowicza. Na polskie oddziały uderzyły 3 armie bolszewickie. Polacy nie dali rady powstrzymać nieprzyjaciela. Polskie dowództwo, nie dysponując na tym odcinku frontu odwodami, zarządziło odwrót.
11 lipca 1920
Plebiscyt na Warmii, Mazurach i Powiślu.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. granica Polski z Niemcami została ukształtowana na mocy ustaleń traktatu wersalskiego oraz dzięki wysiłkowi zbrojnemu. Zgodnie z decyzją podjętą na konferencji w Paryżu, na spornych obszarach Prus Wschodnich miał zostać przeprowadzony plebiscyt. Zamieszkująca tam ludność miała zadecydować, czy chce przyłączenia do nowopowstałego państwa polskiego, czy też pozostawienia w granicach Prus Wschodnich, a tym samym Niemiec. Plebiscyt został przeprowadzony na terenie trzech powiatów na Warmii, sześciu na Mazurach i czterech na Powiślu. Wyniki plebiscytu okazały się niekorzystne dla Polski, za którą opowiedziało się jedynie 3,4 % ogółu głosujących. Plebiscyt odbył się w bardzo niekorzystnym dla Polski momencie, gdy rozpoczęła się generalna ofensywa Armii Czerwonej na stolic kraju, Warszawę. Ponadto Niemcy dysponowali lepiej zorganizowaną propagandą, a część mieszkańców tych ziem terroryzowały niemieckie bojówki. W wyniku plebiscytu Polsce przyznano tylko 5 gmin.
11 lipca 1920
Polska 4. Armia gen. Leonarda Skierskiego została zmuszona do opuszczenia Mińska.
14 lipca 1920
Walki 2. Dywizji Litewsko-Białoruskiej z wojskami bolszewickimi o Wilno. Wycofujące się z miasta w kierunku Grodna, oddziały polskie musiały toczyć walkę również z wspierającymi bolszewików regularnymi wojskami litewskimi.
19 lipca 1920
Improwizowane oddziały polskie po walce z bolszewickim 3. Korpusem Kawalerii Gaja Dimitrijewicza Gaja wycofały się z miasta i twierdzy w Grodnie. Podejmowane w następnych dniach próby odbicia twierdzy nie przyniosły sukcesu. 
26 lipca 1920
Naczelny Wódz WP dokonał zmiany na stanowisku szefa Sztabu Generalnego. Generała Stanisława Hallera zastąpił generał Tadeusz Rozwadowski.
29 lipca 1920
Początek bitwy pod Brodami. Polska 2. Armia gen. Kazimierza Raszewskiego rozpoczęła natarcie z rejonu Beresteczka. Do 3 sierpnia toczyła ona ciężkie boje nad górnym Styrem i na północny wschód od Złoczowa i Krasnego z bolszewicką Armią Konną Siemiona Budionnego. Ostatecznie rozbita bolszewicka Konarmia wycofała się, a Polacy zdobyli Brody.
1 sierpnia 1920
Polskie 1. i 4. Armie wsparte Grupą Poleską rozpoczęły ciężkie walki obronne z wojskami bolszewickimi na linii Bugu. Polskie pozycje były atakowane na szerokim odcinku od Brześcia do Wyszkowa. Po tygodniu bojów, w związku z przegrupowaniem, Polacy rozpoczęli odwrót. Dzięki ciężkim walkom udało się chwilowo powstrzymać marsz Armii Czerwonej na Warszawę. Czas ten został wykorzystany do wzmocnienia pozycji obronnych wokół Warszawy oraz na koncentrację wojsk przewidzianych do kontrofensywy nad Wieprzem.
11 sierpnia 1920
Ustanowienie Krzyża Walecznych. W czasie wojny polsko bolszewickiej (1919-1921), w obliczu zagrożenia Warszawy przez wojska sowieckie, Rada Obrony Państwa wydała rozporządzenie ustanawiające Krzyż Walecznych „celem nagradzania czynów męstwa i odwagi wykazanych w boju”. Odznaczenie to było drugim w hierarchii polskich odznaczeń wojskowych po Orderze Wojskowym Virtuti Militari. Miało ono postać brązowego krzyża kawalerskiego; z napisem na awersie: „NA POLU CHWAŁY 1920”. W centrum wizerunek orla państwowego. Na rewersie napis: „WALECZNYM”, a w centrum miecz w liściach wawrzynu. Krzyż noszono na amarantowej wstążce z dwoma białymi paskami. Odznaczenie można było otrzymać czterokrotnie – kolejne nadania zaznaczano za pomocą metalowych okuć na wstążce. Do 1923 r. nadano ok. 60 tys. krzyży. Oprócz polskim żołnierzom przyznano je również ok. 1230 cudzoziemcom. Wśród odznaczonych byli m.in. marszałkowie Francji Ferdynand Foch i Philipe Petain. Dodatkowo za mężną obronę przed sowieckim atakiem wyróżniono miasto Płock, oraz mogiłę poległych ochotników z Ameryki.
13 sierpnia 1920
Początek bitwy warszawskiej. Oddziały polskie toczyły ciężkie walki z bolszewikami na przedpolach Warszawy. Nieprzyjacielowi udało się przełamać polską linię obrony na odcinku 46. Pułku Piechoty. Po caołodniowych walkach Rosjanie zdobyli Radzymin.
14 sierpnia 1920
W czasie bitwy warszawskiej, w walkach pod Ossowem poległ ksiądz Ignacy Skorupka, kapelan w 236. Pułku Piechoty Armii Ochotniczej. Tego dnia Polacy toczyli uporczywe walki z wojskami bolszewickimi na przedpolach stolicy. Do walki wszedł jedyny odwód polskiej 1. Armii – 1. Dywizja Litewsko-Białoruska gen. Jana Rządkowskiego. 
14 sierpnia 1920
Bitwa nad Wkrą. Na rozkaz dowódcy Frontu Północnego gen. broni Józefa Hallera polska 5. Armia licząca ok. 26 tys. żołnierzy gen. ppor. Władysława Sikorskiego rozpoczęła kontrofensywę nad Wkrą. Polskie siły uderzyły na trzykrotnie licznieszego przeciwnika: 3., 4. i 15. Armie, wsparte przez silny III Korpus Kawalerii Gaj-Chana. Drugiego dnia walk 203. Pułk Ułanów w wyniku przeprowadzonego zagonu opanował Ciechanów wraz ze główny punktem dowodzenia bolszewickiej 4. Armii. Polacy zdobyli kancelarię, radiostację i szyfry sowieckie, dzięki czemu szybko poznali położenie, liczebność i zamiary nieprzyjaciela. Kolejnego dnia, 16 sierpnia polskim oddziałom po ciężkich walkach udało się zdobyć Nasielsk. 18 sierpnia walczące z powodzeniem oddziały 5. Armii pobiły i zmusiły do wycofania za granicę niemiecką bolszewicki III Korpus Kawalerii. W pięciodniowych walkach szczególnie wyróżniła się 18. Dywizja Piechoty gen. Franciszka Krajowskiego.
15 sierpnia 1920
Rajd 8. Brygady Kawalerii gen. ppor. Aleksandra Karnickiego na Ciechanów całkowicie zaskoczył dowództwo bolszewickiej 4. Armii stacjonującej w mieście. Zniszczono dokumentacje i radiostacje wroga oraz zdobyto jego szyfry. W następstwie polskiego sukcesu dowództwo Frontu Zachodniego nie mogło przekazać rozkazów swojej jedynej armii, która nie była związana walką z Polakami.
16 sierpnia 1920
Ofensywa znad Wieprza.

Największym zagrożeniem dla odradzającego się po I wojnie światowej państwa polskiego była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna polsko-bolszewicka toczyła się od stycznia 1919 r. W maju 1920 r. wojska polskie zajęły Kijów, ale w lipcu Armia Czerwona rozpoczęła kontrofensywę, która doprowadziła ją pod Warszawę. 16 sierpnia 1920 znad rzeki Wieprz rozpoczęło się przeciwuderzenie wojsk polskich pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. Celem operacji było rozbicie lewego skrzydła bolszewików atakujących Warszawę, a następnie wyjście na tyły sił Frontu Zachodniego Armii Czerwonej Michaiła Tuchaczewskiego i zniszczenie ich. Siły polskie przeznaczone do kontruderzenia składały się z 5 dywizji piechoty zgrupowanych w dwóch armiach: 4. gen. Leonarda Skierskiego i 3. gen. Zygmunta Zielińskiego. Natarcie, początkowo planowane na 17 sierpnia, rozpoczęło się dzień wcześniej w związku z krytyczną sytuacją pod Warszawą. Pierwszego dnia operacji jednostki 4. Armii przełamały bolszewicki front po słabym oporze Grupy Mozyrskiej, która osłaniała lewe skrzydło Frontu Zachodniego. Na lewym skrzydle polskiego uderzenia Polacy, nie napotykając większego oporu, doszli do linii rzek Wilgi i Bystrzycy, zaś na prawym skrzydle dywizje 3. Armii osiągnęły Włodawę i Wisznice. Dowództwo Frontu Zachodniego zorientowało się w sytuacji dopiero po dwóch dniach, gdy bolszewicka 16. Armia została już odcięta. Sukces wojsk Piłsudskiego doprowadził do bezwładnego odwrotu armii bolszewickich atakujących stolicę Polski. Straty nieprzyjaciela nie są znane. Najprawdopodobniej ok. 25 tys. czerwonoarmistów zginęło, było ciężko rannych lub zaginęło. 60 tys. Rosjan trafiło do polskiej niewoli, zaś 45 tys. zostało internowanych przez Niemców. Polska kontrofensywa zmieniła losy wojny z bolszewikami.

16 sierpnia 1920
Rozpoczęły się czterodniowe walki o przeprawę przez Wisłę. Główny wysiłek wojska bolszewickie skierowały na Włocławek i Płock. Obronę tych miast wspierali często sami mieszkańcy. Ostatecznie, w związku z niepomyślnym przebiegiem dla Armii Czerwonej bitwy nad Wkrą oraz z kontrofensywą Józefa Piłsudskiego znad Wieprza, walki zakończyły się polskim sukcesem.
17 sierpnia 1920
Bitwa pod Zadwórzem.

Odrodzenie się państwa polskiego po pierwszej wojnie światowej, nie przesądzało jeszcze o kształcie ustrojowym i terytorialnym niepodległej Rzeczpospolitej. Lata 1918-1922 to dla Polski okres walk o granice. Największym zagrożeniem była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna toczyła się od stycznia 1919 r. W maju 1920 r. Wojsko Polskie zajęło Kijów, jednak już w lipcu Armia Czerwona rozpoczęła kontrofensywę. W połowie sierpnia Rosjanie byli już pod stolicą Polski - Warszawą. Zaciekła walki toczono również, na południu kraju, w okolicach Lwowa. 17 sierpnia liczący około 350 żołnierzy ochotniczy batalion, składający się głównie z inteligencji i młodzieży lwowskiej, pod dowództwem kpt. Bolesława Zajączkowskiego, maszerował wzdłuż toru kolejowego Krasne-Lwów. Pod wsią Kutkorz od strony stacji kolejowej w Zadwórzu został ostrzelany przez bolszewików. Kapitan Zajączkowski rozwinął baon w tyralierę i śmiałym atakiem opanował stację kolejową i okoliczne wzniesienia. Polakom wokół stacji udało się zorganizować obronę okrężną. Przeciwnikiem okazały się oddziały Pierwszej Konnej Armii dowodzonej przez Siemiona Budionnego. Bolszewicka kawaleria przypuściła 11 ataków na polskie pozycje. Z powodu wyczerpania się amunicji Polacy walczyli bronią białą. Aby nie wpaść w ręce wroga, dowódca oddziału wraz z kilkoma żołnierzami popełnił samobójstwo. Obrona Zadwórza zaangażowała znaczne siły sowieckie, co dało czas oddziałom polskim na umocnienie pozycji na przedpolu Lwowa. Gdy po kilku daniach oddziały polskie opanowały rejon Zadwórza na pobojowisku naliczono zmasakrowane i obrabowane zwłoki 318 poległych. Z uwagi na heroiczną postawę obrońców bój nazywany jest „Polskimi Termopilami”. W czasie boju poległ m.in. dziewiętnastoletni Konstanty Zarugiewicz, obrońca Lwowa z 1918 r., kawaler krzyża Virtuti Militari i Krzyża Walecznych. Jego zwłok nigdy nie zidentyfikowano. 29 października 1925 roku jego matka, Jadwiga Zarugiewiczowa, na cmentarzu Obrońców Lwowa wskazała trumnę ze zwłokami nieznanego żołnierza, którą przewieziono z najwyższymi honorami do Warszawy i umieszczono w Grobie Nieznanego Żołnierza.

19 sierpnia 1920
Wojska polskie opanowały przeprawy na Bugu. 15. Dywizja Piechoty zajęła Brok, 1. Dywizja Piechoty Legionów Drohiczyn, Brygada Jazdy Ochotniczej mjr. Feliksa Jaworskiego Frankopol. Zmusiło to rozbite oddziały sowieckie do dalszego odwrotu.
19 sierpnia 1920

Wybuch II powstania śląskiego

Decyzją traktatu wersalskiego, podpisanego pomiędzy Niemcami a państwami ententy w 1919 r., na Górnym Śląsku miał się odbyć plebiscyt, decydujący o przyłączeniu tego terytorium do Polski lub Niemiec. Jednak Polacy postanowili zamanifestować swą chęć przyłączenia Śląska do Polski rozpoczynając w sierpniu 1919 r. I powstanie śląskie. Zakończyło się ono niepowodzeniem. W 1920 r. na Górny Śląsk przybyły oddziały alianckie oraz rozpoczęła działalność Międzysojusznicza Komisja Rządząca, której zadaniem było przeprowadzenie plebiscytu. Górny Śląsk stał się terenem wzmożonej propagandy niemieckiej a niemieckie bojówki terroryzowały ludność polską i zwalczały polskie organizacje. W odpowiedzi na te działania Wojciech Korfanty Polski Komisarz Plebiscytowy wezwał Ślązaków do powstania. Dowództwo Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, na której czele stał Alfons Zgrzebniok, wydało rozkazy o rozpoczęciu działań zbrojnych w nocy z 19 na 20 sierpnia 1920 r. W toku sześciu dni walk powstańcy opanowali szereg miejscowości na Górnym Śląsku, nie atakowali jednak większych miast, które były garnizonami oddziałów alianckich. W zakładach przemysłowych regionu ogłoszono strajk generalny popierający powstanie. Działania zbrojne przerwano po rozwiązaniu przez Międzysojuszniczą Komisję Rządzącą i Plebiscytową na Górnym Śląsku niemieckiej policji - Sicherheitspolizei. Na jej miejsce powołano Policję Plebiscytową w której służyli zarówno Niemcy jak i Polacy. II powstanie zakończyło się polskim sukcesem.

22 sierpnia 1920
1. Dywizja Piechoty Legionów zdobyła Białystok. Tego samego dnia jednostka ta powstrzymała ataki i rozbiła wycofujące się spod Warszawy siły bolszewickie. 15. Dywizja Piechoty gen. Jana Junga zdobyła Łomżę. Niedobitki wojsk bolszewickich uszły do Grajewa i stąd, wzdłuż granicy pruskiej, dalej na wschód.
26 sierpnia 1920
Pod Kolnem 14. Dywizja Piechoty gen. Daniela Konarzewskiego zatrzymała bolszewicki III Korpus Kawalerii Gaj Chana. Oddziały radzieckie, aby uniknąć okrążenia i zniszczenia, przekroczyły granicę Prus Wschodnich. Był to końcowy epizod bitwy warszawskiej.
28 sierpnia 1920
Pod Zamość dotarły pierwsze oddziały wojsk sowieckich z 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego. W mieście znajdowało się ok. 3,5 tys. żołnierzy polskich, dysponujących 12 działami i 43 karabinami maszynowymi. Poważne wsparcie zapewniały trzy pociągi pancerne: „Zagończyk”, „Mściciel” i „Śmierć”. Najliczniejszą i najlepiej zorganizowaną jednostką był 31. Pułk Strzelców Kaniowskich kpt. Mikołaja Bołtucia. 29 sierpnia wojska bolszewickie okrążyły miasto. Polacy bronili Zamościa w oparciu o przeszkody rzeczne i osłonę ogniową ze starej działobitni. Pomimo dotkliwych strat obrońcy po czterodniowych walkach doczekali się odsieczy od nadciągających z południa dywizji piechoty Stanisława Hallera.
31 sierpnia 1920
Bój pod Komarowem.

Odrodzenie się Polski po pierwszej wojnie światowej, nie przesądzało jeszcze ani o kształcie ustrojowym, ani o zasięgu terytorialnym niepodległego państwa. Lata 1918-1922 to dla Polski okres walk o granice. Największym zagrożeniem była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna polsko bolszewicka toczyła się od stycznia 1919 r. W jej toku w maju 1920 r. wojska polskie zajęły Kijów.  W końcu maja Rosjanie ściągnęli na front z Kaukazu bolszewicką 1. Armię Konną Siemiona Budionnego. Liczyła ona ok. 20 tysięcy szabel. W początku czerwca udało się jej przełamać front, a Polacy zostali zmuszeni do odwrotu z Ukrainy. Brak dostatecznych sił uniemożliwiał pobicie Armii Konnej. Sowiecka kawaleria w sierpniu 1920 r. próbowała zdobyć Lwów. Działała wtedy wbrew rozkazom dowództwa Armii Czerwonej, które nakazywał marsz i atak przez Lublin na Warszawę. Dopiero po odparciu wojsk sowieckich spod stolicy Polski Budionny, ponaglany dyrektywami dowództwa, skierował się spod Lwowa na północny zachód. Udało mu się sforsować Bug i podejść pod Zamość, broniony przez oddziały polskie i ukraińskie. Polskie dowództwo chciało osaczyć i zniszczyć przeciwnika na wschód od miasta. Pod Komarowem 1. Dywizja Jazdy płk. Juliusza Rómmla, licząca jedynie 1500 szabel, uderzyła na prawie trzykrotnie liczniejszego nieprzyjaciela. Celem Polaków było odcięcie sił sowieckich atakujących Zamość. Walkę rozpoczęły oddziały polskiej 7. Brygady Jazdy, która o świcie zaatakowała nieprzyjaciela. Stopniowo do starcia włączały się kolejne polskie pułki z 1. Dywizji Jazdy. Przez cały dzień trwały ciężkie zmagania, które zakończyły się polskim zwycięstwem. O sukcesie Polaków ostatecznie zadecydowała szarża oddziału rtm. Kornela Krzeczunowicza z 8. Pułku Ułanów. Ogółem za cenę 300 poległych i rannych wojska polskie pobiły Konarmię i zmusiły ją do wycofania się na wschód. Armia Siemiona Budionnego w walkach z Polakami straciła 2/3 swego stanu osobowego. Bój pod Komarowem uważa się za największą i zarazem ostatnią bitwą kawaleryjską XX w.

1 września 1920
Napad wojsk litewskich na Suwałki, Sejny i Augustów. Po kilku dniach walk agresorzy zostali odrzuceni.
16 września 1920
Bitwa pod Dytiatynem w Małopolsce Wschodniej nazwana Polskimi Termopilami. Heroiczna i tragiczna walka 4. baterii 1. Pułku Artylerii Górskiej i pododdziałów II batalionu 13. Pułku Piechoty z przeważającymi siłami kawalerii sowieckiej wspieranymi przez piechotę i artylerię. 
20 września 1920
Początek ofensywy znad Niemna.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. największym zagrożeniem dla młodego państwa była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna polsko-bolszewicka toczyła się już od stycznia 1919 r. W maju 1920 r. Polacy zajęli Kijów, a w lipcu Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę, zatrzymaną dopiero pod Warszawą. 16 sierpnia 1920 r. Wojsko Polskie wykonało udane kontruderzenie znad rzeki Wieprz. Odwróciło ono losy wojny. W końcu sierpnia pobita Armia Czerwona zorganizowała pozycje obronne na linii rzek Niemen, Szczara i Świsłocz. Zaczęła też ściągać posiłki i przygotowywała się do ponownego ataku na zachód. Według planów, sowieckie uderzenie miało rozpocząć się 25 września 1920 r. Naczelny Wódz Wojska Polskiego marszałek Józef Piłsudski postanowił uprzedzić bolszewicki atak. 20 września część oddziałów polskiej 2. Armii, składającej się z 2 dywizji piechoty, uderzyła na Grodno. Był to jedynie atak pozorowany, mający na celu ściągniecie sowieckich odwodów do tego rejonu. Po dwóch dniach grupa manewrowa 2. Armii, licząca 2 dywizje piechoty i 2 brygady jazdy, rozpoczęła marsz przez teren kontrolowany przez wojska litewskie, przez Druskienniki na Lidę, by od północy okrążyć oddziały nieprzyjaciela. Tymczasem 23 września na prawym skrzydle zaatakowała 4. Armia. Jej celem był Wołkowysk. Aby powstrzymać polską grupą manewrową, która znalazła się pod Lidą, na tyłach bolszewickich oddziałów, dowództwo Armii Czerwonej skierowało do walki 2 dywizje piechoty. 27-28 września doszło do starć o Krwawy Bór, gdzie Polakom, pomimo dużych strat, udało się rozbić sztab sowieckiej 3 Armii. Jednak części sił nieprzyjaciela udało się przebić w kierunku Lidy, która była już opanowana przez polską 1. Dywizję Piechoty Legionów. W czasie walk o miasto Polacy wzięli do niewoli ok. 10 000 jeńców. Końcowym etapem operacji niemeńskiej było zajęcie Pińska i Baranowicz. W wyniku klęski dowódca Frontu Zachodniego marszałek Michaił Tuchaczewski nakazał swoim wojskom generalny odwrót na wschód. Operacja niemeńska przekreśliła szanse Rosji bolszewickiej na zwycięstwo w wojnie z Polską. Wzmocniła również polską pozycję w rozpoczynających się w Rydze negocjacjach dotyczących zawieszenia broni.
9 października 1920
Zajęcie Wilna przez gen. Żeligowskiego.
Do wybuchu I wojny światowej Wilno, dawna stolica Wielkiego Księstwa Litewskiego, znajdowało się na terytorium Rosji. Większość mieszkańców stanowili Polacy. W czasie I wojny światowej w 1915 r. miasto znalazło się pod okupacją niemiecką. W lutym 1918 r. Rada Litewska, tzw. Taryba, ogłosiła niepodległość Litwy, choć faktycznie znajdowała się ona nadal pod okupacja niemiecką. Po klęsce Niemiec w wojnie pod koniec 1918 r. Wilno zostało zajęte przez polską samoobronę, lecz wkrótce wkroczyła tam Armia Czerwona. W kwietniu 1919 r. wojsko polskie, w trakcie tzw. wyprawy wileńskiej, zdobyło miasto. Pretensje do Wilna wysunęli również Litwini, którzy chcieli odzyskać swą historyczną stolicę. Dlatego też podczas obrad konferencji pokojowej w Paryżu mocarstwa zachodnie wyznaczyły linię demarkacyjną, która oddzielała Polaków i Litwinów. 14 lipca 1920 r., w trakcie wojny polsko-bolszewickiej, miasto zostało ponownie zajęte przez Armię Czerwoną. Dwa dni wcześniej Rosja Radziecka zawarła z Republiką Litewską umowę, w myśl której uznano niepodległość Litwy i Rosjanie zobowiązali się do przekazania Litwinom Wilna i okolic. Nastąpiło to jednak dopiero 27 sierpnia 1920 r., już po klęsce Armii Czerwonej w bitwie warszawskiej. Wojsko polskie w walce z Rosjanami dotarło na Wileńszczyznę, lecz nie atakowało oddziałów litewskich. Brak działań zaczepnych ze strony polskiej wynikał z wcześniejszych zobowiązań rządu polskiego, który, w obliczu najazdu bolszewickiego, na konferencji międzynarodowej w Spa 10 lipca 1920 r. zgodził się na przekazanie Wilna Litwie. 7 października 1920 r. w Suwałkach Polacy i Litwini zawarli umowę, na mocy której wyznaczono linię demarkacyjną w rejonie Suwałk. Nie obejmowała ona jednak rejonu Wilna. Marszałek Józef Piłsudski Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz, sam pochodzący z Wileńszczyzny, zdecydował się przeprowadzić operację, która polegałaby na fikcyjnym buncie 1. Dywizji Litewsko-Białoruskiej pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego, przeciw rządowi polskiemu. „Zbuntowana” dywizja, w której większość stanowili Polacy z Wileńszczyzny, zaatakowała oddziały litewskie i po jednym dniu walk opanowała Wilno. Walki „zbuntowanych” oddziałów polskich z Litwinami trwały do 29 listopada 1920 r., kiedy podpisano w Kownie zawieszenie broni. Na opanowanym terytorium gen. Żeligowski proklamował powstanie Litwy Środkowej. Przeprowadzono tam wybory do parlamentu. W 1922 r. Sejm Litwy Środkowej podjął uchwałę o przyłączeniu do Polski. 15 marca 1923 r. Rada Ambasadorów uznała przynależność Wileńszczyzny do Polski. Wydarzenia te zadecydowały o nieprzyjaznych stosunkach polsko-litewskich w okresie międzywojennym. Aż do 1938 r. oba kraje nie utrzymywały kontaktów dyplomatycznych.
12 października 1920
W Rydze delegacje polska i sowiecka  podpisały preliminaryjny traktat pokojowy i umowę o rozejmie. Na mocy tych umów obie strony przerwały działania wojenne 18 października 1920 r.
14 listopada 1920
Józef Piłsudski marszałkiem Polski.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. stanowisko Naczelnego Wodza oraz Naczelnika Państwa powierzono Józefowi Piłsudskiemu. W młodości związany był on z Polską Partią Socjalistyczną, w czasie I wojny walczył na czele Legionów Polskich o odzyskanie niepodległości.  Internowany w 1917 r. przez Niemców po kryzysie przysięgowym, 10 listopada 1918 r. przybył do Warszawy, gdzie został owacyjnie przywitany. W jego ręce oddała władzę Rada Regencyjna. Jako Naczelny Wódz odniósł zwycięstwo w wojnie polsko- bolszewickiej. Chcąc uczcić jego zasługi 26 lutego 1920 r.  Ogólna Komisja Weryfikacyjna przyjęła uchwałę, aby „w dowód czci i hołdu dla Wodza Naczelnego zwrócić się do Niego z prośbą o przyjęcie Najwyższej Godności Wojskowej, stopnia Pierwszego Marszałka Polski.” Zostało to ogłoszone rozkazem L. 1088 wydanym przez Ministra Spraw Wojskowych gen. por. Józefa Leśniowskiego. W dniu swoich imienin Józef Piłsudski dekretem L. 2093 stopień przyjął i zatwierdził. Symbolem władzy marszałka była buława, która w czasach nowożytnych była oznaką władzy hetmańskiej. Rozpisany został konkurs na projekt buławy, który wygrał profesor działu zdobnictwa i grafiki Uniwersytetu Wileńskiego im. Króla Stefana Batorego Mieczysław Kotarbiński. Uroczyste wręczenie buławy marszałkowskiej Piłsudskiemu miało miejsce na Placu Zamkowym w Warszawie 14 listopada 1920 r. Po mszy świętej, odprawionej pod przewodnictwem biskupa polowego Stanisława Galla, buławę poświęcił prymas Aleksander Kakowski. Uroczystą laudację wygłosił najstarszy generał Wojska Polskiego Karol Trzaska Durski. Buławę wręczył jeden z najmłodszych kawalerów orderu Virtuti Militari kap. Jan Żywek. Uroczystość zakończyła defilada wojskowa na Krakowskim Przedmieściu.
W okresie międzywojennym stopień Marszałka Polski przyznano jeszcze Ferdynandowi Fochowi i Edwardowi Śmigłemu – Rydzowi.
22 listopada 1920
Nadanie przez Józefa Piłsudskiego orderu Wojennego Virtuti Militari miastu Lwów.
29 grudnia 1920
Podniesiono banderę na kanonierce ORP "Komendant Piłsudski". Budowę okrętu typu "Wodorez" rozpoczęto w 1916 r. dla floty rosyjskiej; została ona ukończona w 1920 r. przez Finów i zakupiona przez Polską Marynarkę Wojenną. Okręt wziął udział w kampani wrześniowej w składze Dywizjonu Minowców. 1 października 1939 r. został zatopiony przez własną załogę na Helu. Wyremontowany przez Niemców, służył pod nazwą "Heisternest" w Kriegsmarine. Został zatopiny w Nantes 16 września 1943 r. przez alianckie lotnictwo.
15 stycznia 1921
Podpisanie w Genewie polsko-rumuńskiego porozumienia o wzajemnej pomocy wojskowej w przypadku agresji ze strony Rosji Sowieckiej.
21 lutego 1921
Zawarcie sojuszu polsko-francuskiego.
Na konferencji pokojowej w Paryżu, kończącej I wojnę światową, postulaty polskie częściowo poparła Francja, szukająca nowego sojusznika na wschodzie Europy, który mógłby zastąpić Rosję, ówcześnie pogrążoną w rewolucji i pozostająca w konflikcie z Francją. 21 lutego 1921 r. podpisano w Paryżu polsko-francuską konwencję wojskową, która zobowiązywała strony do udzielenia sobie niezwłocznej pomocy militarnej w przypadku agresji ze strony Niemiec, a także pomocy Francji w przypadku agresji sowieckiej na Polskę. Ponadto strona polska zobowiązała się do wprowadzenia dwuletniej zasadniczej służby wojskowej i utrzymania w czasie pokoju 30 dywizji piechoty i 9 brygad kawalerii. Jednocześnie Francja udzieliła Polsce kredytu na modernizację armii w wysokości 400 mln franków. W rok później zawarto korzystną dla strony francuskiej umowę handlową.
24 lutego 1921
Podpisanie w Rydze polsko-sowieckiego układu regulującego kwestię wymiany jeńców wojennych; do Rosji powróciło ich około 67 tys., a do Polski 26,5 tys.
1 marca 1921
Wejście do służby w Polskiej Marynarce Wojewnnej czterech poniemieckich trałowców typu FN. Zostały one zakupione od Finów; otrzymały nazwy: ORP "Czajka", ORP "Jaskółka", ORP "Rybitwa", ORP "Mewa".
3 marca 1921
Podpisanie konwencji o przymierzu obronny między Polską a Rumunią. Układ zakładał współpracę obu armii na wypadek agresji sowieckiej.
18 marca 1921
Podpisanie traktatu ryskiego, kończącego wojnę polsko bolszewicką. Największym zagrożeniem dla świeżo odzyskanej w 1918 r. przez Polskę  niepodległości  była Rosja Radziecka. Niewypowiedziana wojna polsko bolszewicka toczyła się od stycznia 1919 r. ze zmiennym szczęściem. W maju 1920 r. wojskom polskim, wspomaganymi oddziałami ukraińskimi udało się zająć Kijów. W sierpniu 1920 r. Armia Czerwona w wyniku ofensywy rozpoczętej latem 1920 r. stanęła pod Warszawą. Polskie przeciwuderzenie odrzuciło przeciwnika i doprowadziło do pokonania i rozgromienia wojsk sowieckich. W końcu września wojsko polskie pobiło Sowietów w operacji niemeńskiej. 12 października 1920 r. w Rydze podpisano zawieszenie broni które zaczęło obowiązywać 18 października. Na mocy pokoju ustalono wschodnią granicę Polski wzdłuż rzek Dźwina, Słucz, Zbrucz i Dniestr. Linia ta była zbliżona do granicy z II rozbioru Polski z 1793 r. Rosja Radziecka zobowiązała się również do zwrotu zagrabionych polskich dóbr kultury. Ponadto miała wypłacić Polsce odszkodowanie w wysokości 30 mln rubli w złocie za udział ziem polskich w gospodarce Rosji przed I wojną światową. Tego punktu strona sowiecka nigdy nie wypełniła. Granica przetrwała do 17 września 1939 r., gdy Związek Radziecki dokonał agresji na Polskę broniącą się od 1 września przed Niemcami.
20 marca 1921
1. Pułk Ułanów Krechowieckich odznaczony orderem Virtuti Militari.
Dekoracji sztandaru 1. Pułku Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego dokonał Naczelny Wódz marsz. Józef Piłsudski w Tomaszowie Lubelskim. Pułk został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari za zasługi na polach bitew w okresie 1914-1920. Jednostka wsławiła się zażartą obroną Gródka Jagiellońskiego w walkach z Ukraińcami w 1919 r. Pułk prowadził zwycięskie walki z Konną Armią Budionnego pod Wołodarką, Korosteniem, Zamościem i Ostrogiem. Tylko 5 pułkom jazdy przyznano to zaszczytne odznaczenie.
22 marca 1921
Wręczenie sztandaru 7. Pułkowi Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego.
Pułk został sformowany w listopadzie 1918 r. na Lubelszczyźnie. Kadrę oddziału stanowili ułani 1. Pułku Ułanów Legionów Polskich. Jednostka ta walczyła w wojnie polsko-ukraińskiej o Lwów oraz w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Nieregulaminowy sztandar ufundowany został przez społeczeństwo ziemi lubelskiej w Chełmie. Dzień później, Marszałek Józef Piłsudski odznaczył sztandar jednostki Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militariza za zasługi w walkach o granice.
3 kwietnia 1921
W wyniku demobilizacji i przejścia Wojska Polskiego na pokojowy etat, marszałek Józef Piłsudski zarządził likwidację Naczelnego Dowództwa oraz dowództw frontów i armii.
30 kwietnia 1921
Wszedł w życie traktat ryski, kończący wojnę polsko-bolszewicką.
2 maja 1921
Wybuch III powstania śląskiego.

Po zakończeniu I wojny światowej Polacy mieszkający na Górnym Śląsku pragnęli przyłączyć go do Polski. Jednak decyzją traktatu wersalskiego miał się odbyć plebiscyt w sprawie przynależności tego obszaru do Polski lub Niemiec. Jeszcze przed jego przeprowadzeniem Polacy próbowali zbrojnie przyłączyć Śląsk do Polski. Jednak dwa powstania, w latach 1919 i 1920, zakończyły się niepowodzeniem. Po przegranym plebiscycie, przeprowadzonym w marcu 1921 r. Polacy rozpoczęli przygotowania do kolejnego powstania. Wybuchło ono w nocy 2/3 maja 1921 r. Dyktatorem III powstania śląskiego został Wojciech Korfanty, a naczelne dowództwo początkowo pełnił ppłk Maciej Mielżyński, a następnie ppłk Kazimierz Zenkteller. Siły powstańcze liczyły ponad 40 tysięcy ludzi. Znaleźli się w nich ochotnicy również z innych ziem polskich. Szczególną rolę odegrała Grupa Wawelberga – kpt. Tadeusza Puszczyńskiego, która w pierwszych godzinach walki zniszczyła mosty na głównych liniach kolejowych z Niemiec do obszaru plebiscytowego. Najbardziej zacięte boje toczono o Górę Świętej Anny. Powstanie trwało do 5 lipca 1921 r. W jego wyniku Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa na Górnym Śląsku podjęła 12 października 1921 r. decyzję o korzystniejszym dla Polski podziale spornego obszaru (1/3 Górnego Śląska została przyłączona do Polski).

9 maja 1921
W wyniku demobilizacji rozwiązano dowództwa armii i frontów, w ich miejsce utworzono pięć Inspektoratów Armii. Każdy z nich obejmował dwa terytorialne Okręgi Korpusu. Generałowie-inspektorzy podczas pokoju kontrolowali podległe im oddziały i służby. Na wypadek wojny generałowie-inspektorzy mieli być dowódcami armii.
21 maja 1921
Początek bitwy o Górę Św. Anny.
Decyzją traktatu wersalskiego na terenie Górnego Śląska miał się odbyć plebiscyt w sprawie przynależności tego obszaru do Polski lub Niemiec. Jeszcze przed jego przeprowadzeniem Polacy próbowali zbrojnie przyłączyć Śląsk do Polski. Jednak dwa powstania, w latach 1919 i 1920, zakończyły się niepowodzeniem. Po przegranym plebiscycie, przeprowadzonym w marcu 1921 r. Polacy rozpoczęli przygotowania do kolejnego powstania. Wybuchło ono w nocy 2/3 maja 1921r. Bitwa pod Górę Świętej Anny była największą bitwą III powstania śląskiego. Miejscowość Góra św. Anny stanowiła ważny punkt strategiczny na drodze niemieckiej kontrofensywy na Gliwice, która rozpoczęła się na początku drugiej połowie maja 1921 r. Bitwa trwała z przerwami ponad 2 tygodnie. Choć rejon ten został ostatecznie utracony przez Polaków, jednak główny cel niemieckiego ataku jakim było rozerwanie centrum frontu powstańczego i wdarcie się do rejonu przemysłowego Górnego Śląska został udaremniony. W walkach wyróżniły się dwa powstańcze odziały: 8. Pszczyński Pułk Piechoty kpt. Franciszka Rataja i 1. Pułk Katowicki pod komendą Walentego Fojkisa. Po podziale Górnego Śląska pomiędzy Polskę a Niemcy, miejscowość pozostała na terenie Niemiec. Walki pod „Anabergem” stały się symbolem walk Polaków o przyłączenie Górnego Śląska do Polski.
22 czerwca 1921
Rada Ligi Narodów przyznała polskim okrętom wojennym prawo pobytu w porcie gdańskim oraz zezwoliła Polsce na założenie na Westerplatte wojskowej składnicy tranzytowej.
1 września 1921
Powołanie Wyższej Szkoły Wojennej na bazie Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego. 
12 października 1921
Liga Narodów zadecydowała o podziale Górnego Śląska między Niemcy a II Rzeczpospolitą. Polsce przypadło 29% obszaru plebiscytowego. Była to jednocześnie najbardziej uprzemysłowiona część tej dzielnicy.
13 listopada 1921
Wręczenie sztandaru 27. Pułkowi Piechoty.
3 kwietnia 1922
Utworzono Kierownictwo Marynarki Wojennej, które zarządzało flotą polską w czasie pokoju. 
6 kwietnia 1922
Inkorporacja Litwy Środkowej do Polski.
Sejm Ustawodawczy przyjął ustawę "O objęciu władzy państwowej nad Ziemią Wileńską". Litwa Środkowa powstała w październiku 1920 r., w wyniku inspirowanego przez Józefa Piłsudskiego „buntu” 1. Dywizji Litewsko-Białoruskiej gen. Żeligowskiego, w której w większości służyli Polacy z Wileńszczyzny. 20 lutego 1922 r. sejm Litwy Środkowej przyjął uchwałę o przyłączeniu Litwy Środkowej do Rzeczpospolitej Polskiej. Przez cały okres międzywojenny Litwini zgłaszali pretensje do tego terytorium, co było jednym z powodów złych stosunków polsko-litewskich. 
14 maja 1922
Wręczenie sztandaru 74. Pułkowi Piechoty.
16 maja 1922
W Rapallo (Włochy) został zawarty układ radziecko-niemiecki. Porozumienie podpisane przez Komisarza Spraw Zagranicznych RFSRR Gieorgija Cziczerina i Ministra Spraw Zagranicznych Niemiec Walthera Rathenaua przerwało izolację Rosji Sowieckiej na arenie międzynarodowej. Wkrótce układ został rozszerzony i doprowadził do zawiązania bliskiej współpracy gospodarczej, politycznej i militarnej niemiecko-sowieckiej. W wyniku porozumienia Niemcy mogli prowadzić badania nad rodzajami broni, których posiadania zabraniał im traktat wersalski. 
20 czerwca 1922
Oddziały Wojska Polskiego dowodzone przez gen. Stanisława Szeptyckiego wkroczyły, do przyznanej Polsce w wyniku III powstania śląskiego, części Górnego Śląska. Wkraczające wojska były uroczyście witane przez mieszkańcow. Przejmowanie przyznawanych Polsce ziem trwało do 4 lipca. Formalne przekazanie terytorium Polsce przez Międzysojuszniczą Komisję Rządzącą i Plebiscytową na Górnym Śląsku miało miejsce 14 lipca.
16 lipca 1922

Podpisanie aktu przyłączenia części Górnego Śląska do Polski.
Decyzją traktatu wersalskiego, podpisanego pomiędzy Niemcami a państwami ententy w 1919 r., na Górnym Śląsku miał się odbyć plebiscyt, decydujący o przyłączeniu tego terytorium do Polski lub Niemiec. Plebiscyt poprzedziły dwa powstania ludności, skierowane przeciwko Niemcom, w 1919 i 1920 r. Wynik plebiscytu, przeprowadzonego w marcu 1921 r. okazał się niekorzystny dla Polski. Niezadowoleni Ślązacy rozpoczęli III powstanie, które trwało od 3 maja do 5 lipca1921 r. W jego wyniku Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa na Górnym Śląsku podjęła 12 października 1921 r. decyzję o korzystniejszym dla Polski podziale spornego obszaru; Polsce przyznano 1/3 terytorium z większością zakładów przemysłowych. W czerwcu 1921 r. Wojsko Polskie zaczęło obejmować przyznany Polsce obszar. 16 lipca w Katowicach podpisano akt przyłączenia części Górnego Śląska do Polski.


9 października 1922
Wręczenie sztandaru 9. Pułkowi Piechoty.
22 listopada 1922
Wręczenie sztandaru 6. Pułkowi Piechoty Legionów.
9 grudnia 1922
Wręcznie sztandaru 11. Pułkowi Piechoty
31 stycznia 1923
Rozstrzelanie Eligiusza Niewiadomskiego zabójcy Gabriela Narutowicza.
Gabriel Narutowicz został wybrany przez Sejm na urząd prezydenta 9 grudnia 1922 r. Po jego wyborze prawicowe ugrupowania rozpoczęły agresywną kampanię prasową przeciw nowowybranemu prezydentowi-elektowi. W efekcie atmosfery panującej w Warszawie tuż po jego wyborze, 16 grudnia 1922 r., Eligiusz Niewiadomski dokonał w Zachęcie zamachu na życie I prezydenta II Rzeczpospolitej. Prezydent Narutowicz zginął na miejscu. Wyrokiem sądu zamachowiec, Eligiusz Niewiadomski, został skazany na śmierć przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano 31 stycznia 1923 r.
15 marca 1923
Rada Ambasadorów państw Ententy uznała wschodnią granicę Polski.
13 kwietnia 1923
Ferdynand Foch mianowany Marszałkiem Polski.
Ferdynand Foch był jednym z najwybitniejszych francuskich dowódców I wojny światowej. Od 1917 r. pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego, a od 1918 r. przewodniczącego Rady Wojennej Sprzymierzonych. Za zasługi mianowano go Marszałkiem Francji. Otrzymał również brytyjski stopień Field Marshal. Jako zwolennik utworzenia silnej Polski wymusił w 1919 r. na Niemcach zaprzestanie ofensywy przeciw powstańcom wielkopolskim i doprowadził do zawarcia rozejmu w Trewirze. W 1921 r. podczas wizyty we Francji marszałek Polski Józef Piłsudski dokonał dekoracji Ferdynanda Focha Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militarii odpiętym z własnego munduru. 13 kwietnia 1923 r. uhonorowano Ferdynanda Focha stopniem marszałka Polski jako wyraz uznania dla jego zasług dla odrodzonego państwa polskiego. Wręczenie nominacji i symbolu stopnia – buławy marszałkowskiej dokonał Minister Spraw Wojskowych gen. dyw. Kazimierz Sosnkowski 2 maja 1923, witając go na dworcu po przekroczeniu granicy Polski. 3 maja marszałek Foch wziął udział w uroczystości odsłonięcia na Placu Saskim w Warszawie pomnika księcia Józefa Poniatowskiego – jedynego obcokrajowca, który otrzymał tytuł marszałka Francji. Marszałek Foch został również odznaczony Orderem Orła Białego i Krzyżem Wielkim z Gwiazdą Orderu Virtuti Militari. Otrzymał też tytuły doktora honoris causa znanych polskich uczelni wyższych.
29 kwietnia 1923

Otwarcie tymczasowego portu wojennego w Gdyni.

Na podstawie traktatu wersalskiego Polska uzyskała dostęp do Bałtyku. Na przyznanym wąskim odcinku wybrzeża nie było żadnego portu mogącego obsługiwać statki dalekomorskie ani pełnić funkcji bazy Polskiej Marynarki Wojennej. Władze polskie podjęły zatem decyzję o budowie w miejscowości Gdynia, znajdującej się w najbardziej dogodnym miejscu polskiego wybrzeża portu morskiego i wojennego. Prace rozpoczęto jesienią 1920 r. Budową kierował inż. Tadeusz Wenda. Otwarcie tymczasowego portu wojennego i przystani dla rybaków w Gdyni odbyło się w obecności prezydenta Stanisława Wojciechowskiego i premiera Władysława Sikorskiego 29 kwietnia 1923 r. Uroczystość uświetniła wizyta okrętów z Wielkiej Brytanii, Francji i Estonii. Pierwszy pełnomorski statek handlowy zawinął do portu 13 sierpnia 1923 r. Gdynia bardzo szybko się rozwijała , uzyskując w 1926 r. prawa miejskie. W 1933 r. przeładunek towarów w porcie był większy niż w niedalekim Gdańsku. W przededniu wybuchu II wojny światowej Gdynia z małej wioski przeistoczyła się w studwudziestotysięczne miasto, stając się wizytówką osiągnięć II RP.

2 maja 1923
Początek wizyty marszałka Ferdynada Focha w Polsce.
14 maja 1923
Zakończenie wizyty marszałka Ferdynanda Focha w Polsce.
30 maja 1923
Marszałek Józef Piłsudski złożył prośbę o dymisję ze stanowiska Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Została ona przyjęta 9 czerwca. Zastąpił go na tym stanowisku gen. dyw. Stanisław Haller.
1 czerwca 1923
Wręczenie sztandaru 78. Pułkowi Piechoty.
2 lipca 1923
Marszałek Józef Piłsudski zrezygnował z pełnienia stanowiska przewodniczącego Ścisłej Rady Wojennej. Aktem tym Piłsudski wycofał się z życia politycznego Polski, przenosząc się na stałe do Sulejówka. Powrócił do polityki w wyniku przewrotu majowego w 1926 r. 
15 sierpnia 1923
Po raz pierwszy obchodzono Święto Żołnierza.

W uznaniu zasług Wojska Polskiego w walkach o niepodległość i granice Rzeczypospolitej w latach 1918-1922 Minister Spraw Wojskowych gen. Stanisław Szeptycki ustanowił rozkazem z 4 sierpnia 1923 r. Święto Żołnierza. W dniu tym wojsko i społeczeństwo czci chwałę oręża polskiego, której uosobieniem i wyrazem jest żołnierz. W rocznicę wiekopomnego rozgromienia nawały bolszewickiej pod Warszawą święci się pamięć poległych w walkach z wiekowym wrogiem o całość i niepodległość Polski. Datę święta związano z katolickimi obchodami Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. 15 sierpnia, pomimo, że nie było świętem państwowym, obchodzono równie uroczyście jak 3 Maja i 11 Listopada. Po II wojnie światowej świętowano je do 1947 r.; później polskie władze komunistyczne zlikwidowały je, ponieważ przypominało ono o zwycięstwie Wojska Polskiego nad Armią Czerwoną. Od 1950 r. Dzień Wojska Polskiego obchodzono 12 października, w rocznicę bitwy pod Lenino z 1943 r. Bitwa ta była chrztem bojowym 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, powstałej z inicjatywy komunistów latem 1943 r. w ZSRR. Ponownie 15 sierpnia stało się Świętem Wojska Polskiego na mocy ustawy sejmowej z 1992 r.

13 października 1923
Dwóch oficerów Wojska Polskiego, sympatyzujących z komunistami, doprowadziło do wybuchu w prochowni warszawskiej Cytadeli.
27 października 1923
Wręczenie sztandaru 14. Pułkowi Piechoty.
6 listopada 1923
W Krakowie doszło do zbrojnych, krwawych starć protestujących robotników z wojskiem. Powodem demonstracji robotniczych była hiperinflacja, bezrobocie i łamanie praw pracowniczych. Zginęło 18 robotników, a kilkudziesięciu zostało rannych.
14 marca 1924
Rada Ligi Narodów przyznała Polsce Westerplatte. Po odzyskaniu niepodległości Polska uzyskała stuczterdziestokilometrowy dostęp do wybrzeża Bałtyku. Niestety, na tym terenie nie było żadnego portu dalekomorskiego. Jednocześnie traktatem wersalskim w 1920 r. Gdańsk i jego okolice uznano za Wolne Miasto, pod ochroną Ligi Narodów. We wrześniu 1920 r. w mieście pojawił się polski oddział, który miał zapewnić bezpieczeństwo transportom wojskowym sprowadzanym przez gdański port do Polski. Senat Gdański wielokrotnie protestował przeciwko wykorzystywaniu Gdańska do sprowadzaniu materiału wojennego dla Polski, argumentując to m.in. niebezpieczeństwem wybuchu i groźbą zniszczenia części portu. Dlatego już w 1921 r. pojawił się pomysł by wydzielić z terenu miasta część, która zostałaby przekazana stronie polskiej w celach przeładunkowych. Rada Ligi Narodów przyznała Polsce półwysep leżący przy ujściu Wisły do morza nazywany Westerplatte. W 1926 r. na tym terenie, gdzie wcześniej znajdowało się uzdrowisko, wybudowano basen amunicyjny i magazyny. Powstała w ten sposób Wojskowa Składnica Tranzytowa. We wrześniu 1939 r. siedmiodniowa obrona składnicy przed Niemcami stała się jednym z symboli obrony kraju przed agresją.
4 maja 1924
Wręczenie sztandaru 1. Pułkowi Strzelców Konnych.
23 maja 1924
Uchwalenie ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej.
3 sierpnia 1924
Mimo zakończenia wojny polsko-bolszewickiej podpisaniem traktatu pokojowego w Rydze w marcu 1921 r., stosunki polsko-sowieckie pozostawały napięte. Rosjanie wysyłali na polskie terytorium terrorystyczne grupy dywersyjne, mające na celu destabilizację sytuacji na polskich kresach wschodnich, jednocześnie podkreślając  że granica polsko-sowiecka została wytyczona z pogwałceniem zasad samostanowienia narodów. Akcje dywersyjne nasilały się i tylko w 1924 r. na polsko-sowieckim pograniczu miało miejsce ponad 200 napadów i akcji dywersyjnych w których było zaangażowanych ok. 1000 dywersantów. W wyniku ich działań zginęło co najmniej 54 osoby. Największym z tych napadów był atak przeprowadzony w nocy z 3 na 4 sierpnia 1924 r. na Stołpce - miasto powiatowe w województwie nowogródzkim. Podczas napadu zginęło 7 policjantów oraz urzędnik starostwa. Dodatkowo dywersanci ograbili miejscową ludność. Napad ten stał się bezpośrednią przyczyną utworzenia strzegącego wschodnich granic kraju Korpusu Ochrony Pogranicza, któremu szybko i zdecydowanie udało się powstrzymać podobne ataki.
12 września 1924
Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych, gen. Władysława Sikorskiego o utworzeniu Korpusu Ochrony Pogranicza.
28 listopada 1924
Poświecenie kaplicy przez bp. Bolesława Twardowskiego na Cmentarzu Obrońców Lwowa we Lwowie.
24 stycznia 1925
Uchwała Rady Ministrów o wybudowaniu Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie.
4 lutego 1925
Przedłożenie na posiedzeniu Rady Ministrów przez Ministra Spraw Wojskowych gen. Władysława Sikorskiego projektu ustawy o rozbudowie floty wojennej (tzw. mały program). Zakładał on budowę 9 okrętów podwodnych, 3 kontrtorpedowców, oraz rozbudowę baz floty. Koszt programu miał wynieść 66,5 mln zł.
25 kwietnia 1925
Uchwałą Rady Ministrów ustanowiono Medal 3 Maja, nadawany za pracę na rzecz Rzeczpospolitej i wybitne osiągnięcia na niwie sportowej.
19 maja 1925
Kmdr Jerzy Świrski zastąpił wiceadm. Kazimierza Porębskiego na stanowisku szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej.
4 października 1925
Uroczyste wręczenie regulaminowego sztandaru 50. Pułkowi Piechoty.
11 października 1925
Wręczenie sztandaru 20. Pułkowi Ułanów.
29 października 1925
Na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie dokonano wyboru bezimiennych zwłok, które spoczęły w Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie.
1 listopada 1925
Utworzenie w Grudziądzu Oficerskiej Szkoły Lotnictwa, poprzedniczki dęblińskiej Szkoły Orląt.
2 listopada 1925
Uroczystość złożenia trumny z ciałem bezimiennego obrońcy Lwowa z 1918 r. w Grobie Nieznanego Żołnierza.
Pierwsza wojna światowa była dla społeczeństw Europy traumatycznym wydarzeniem. Na frontach Wielkiej Wojny poległo około ośmiu milionów żołnierzy. Wielu z nich zostało pochowanych w bezimiennych mogiłach. Na zachodzie Europy pojawiła się idea budowy Grobu Nieznanego Żołnierza jako wyraz hołdu i pamięci o tysiącach bezimiennych żołnierzy. Jej inicjatorem był Francuz Fryderyk Simon, którego trzej synowie polegli na wojnie. We Francji Grób Nieznanego Żołnierza umieszczono pod Łukiem Triumfalnym, w Wielkiej Brytanii prochy nieznanego żołnierza złożono w Opactwie Westminsterskim. W Polsce, która po 123 latach zaborów w 1918 r. odzyskała niepodległość również chciano w podobny sposób uczcić bezimiennych obrońców ojczyny. W grudniu 1923 r.,  z inicjatywy prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego, powołano Tymczasowy Komitet Budowy Pomnika Nieznanego Żołnierza. Zdecydowano,  że Grób Nieznanego Żołnierza zostanie umieszczony pod arkadami Pałacu Saskiego w Warszawie. W pałacu mieścił się wtedy Sztab Generalny Wojska Polskiego. W 1923 r. na placu przed pałacem ustawiono pomnik polskiego bohatera narodowego, poległego w Bitwie Narodów pod Lipskiem, księcia Józefa Poniatowskiego. W 1924 r. w drodze losowania wybrano jedno z piętnastu pobojowisk z okresu walk niepodległościowych w latach 1918-1921.  Okazał się nim na Lwów, o który w latach 1918-1919 walczono z Ukraińcami, a rok później odpierano pod miastem najazd bolszewicki. Z cmentarza orląt we Lwowie ekshumowano trzy trumny. 29 października 1925 r. Jadwiga Zarugiewiczowa, matka, której dwóch synów poległo na w walkach za ojczyznę, wybrała jedną z trzech trumien. Po uroczystości pożegnania nieznanego żołnierza we Lwowie, w  asyście wojskowej, specjalnym pociągiem zwłoki zostały przewiezione do Warszawy. W Dzień Zaduszny 2 listopada 1925 r., po mszy w warszawskiej katedrze, złożono trumnę z ciałem nieznanego żołnierza w kolumnadzie Pałacu Saskiego. Na płycie grobu umieszczono napis: „TU LEŻY ŻOŁNIERZ POLSKI POLEGŁY ZA OJCZYZNĘ”. W czasie II wojny światowej Pałac Saski został przez Niemców wysadzony. Ocalał tylko fragment kolumnady pod którą znajdował się grób. Po wyzwoleniu Warszawy w 1945 r. żołnierze Wojska Polskiego zaciągnęli ponownie wartę honorową przed grobem.
7 grudnia 1925
Liga Narodów przyznała Polsce prawo do utrzymywania straży wojskowej na Westerplatte.
Po odzyskaniu niepodległości Polska uzyskała dostęp do wybrzeża Bałtyku długości 140 km. Jednak na całym polskim wybrzeżu morskim nie było ani jednego portu dalekomorskiego. Zgodnie z postanowieniami traktatu wersalskiego w 1920 r. na terenie Gdańska i okolic utworzono Wolne Miasto Gdańsk, które znajdowało się pod protektoratem Ligi Narodów. Większość jego mieszkańców stanowili Niemcy. W czasie wojny polsko-bolszewickiej gdańscy dokerzy odmówili rozładunku transportu broni dla Polaków, dlatego we wrześniu 1920 r. w mieście pojawił się polski oddział, który miał zapewnić bezpieczeństwo transportom wojskowym sprowadzanym przez gdański port do Polski. Senat Gdańska wielokrotnie protestował przeciwko sprowadzaniu materiału wojennego do Polski drogą morską, argumentując to m.in. niebezpieczeństwem wybuchu i groźbą zniszczenia części instalacji portowych. Dlatego już w 1921 r. pojawił się pomysł, by wydzielić na terenie miasta rejon, który służyłby stronie polskiej do celów przeładunkowych. Liga Narodów przyznała Polsce Westerplatte, półwysep leżący przy ujściu Wisły do morza. W 1926 r. na terenie dawnego uzdrowiska, po wybudowaniu basenu amunicyjnego i magazynów, powstała Wojskowa Składnica Tranzytowa. Teren składnicy został doskonale przygotowany do obrony poprzez wybudowanie umocnień. We wrześniu 1939 r. siedmiodniowa obrona składnicy przed Niemcami stała się jednym z symboli obrony kraju przede agresją niemiecką..
18 stycznia 1926
Na Westerplatte wylądowali pierwsi polscy żołnierze przywiezieni na pokładzie ORP "Mewa".
26 marca 1926
Polska i Rumunia zawarły umowę o przedłużeniu traktatu gwarancyjnego. Był to układ wymierzony w Rosję Sowiecką, zawarty w Bukareszcie 3 marca 1921 r.
12 maja 1926
Początek przewrotu majowego.
Józef Piłsudski organizator polskich legionów w czasie I wojny światowej, bohater wojny polsko-bolszewickiej, uhonorowany tytułem pierwszego marszałka Polski w 1923 r. odsunął się od życia politycznego i osiadł w swoim dworku w Sulejówku pod Warszawą. Jednak niepewna sytuacja polityczna Polski, będąca wynikiem zarówno konfliktów wewnętrznych młodej demokracji parlamentarnej, jak i zagrożenie ze strony dwóch nieprzyjaznych Polsce sąsiadów: Niemiec i ZSRR, sprawiły że Piłsudski podjął decyzję powrotu na scenę polityczną drogą zamachu stanu. Marszałka poparli dawni towarzysze legionowi pełniący często wysokie stanowiska wojskowe, lecz część jednostek opowiedziała się za legalnym rządem. Do pierwszych starć doszło na moście Kierbedzia w Warszawie. Siłami wiernymi rządowi dowodził w Warszawie gen. Tadeusz Rozwadowski, zaś wojskami popierającymi marszałka gen. Gustaw Orlicz-Dreszer. W bratobójczych walkach w stolicy, które trwały do 15 maja, zginęło 215 żołnierzy i 164 cywilów, a około 920 osób zostało rannych. W wyniku zamachu upadł rząd Wincentego Witosa, a prezydent Stanisław Wojciechowski podał się do dymisji. Od czasu zamachu majowego Polska zaczęła zdążać w kierunku rządów autorytarnych, określanych mianem sanacji (z łac. sanare – leczyć), czego uwieńczeniem było uchwalenie nowej konstytucji w kwietniu 1935 r. Józef Piłsudski, pomimo że objął tylko funkcję Ministra Spraw Wojskowych oraz nowoutworzone stanowisko Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, sprawował faktyczną władzę w kraju.
15 maja 1926
Zakończyły się walki oddziałów wiernych rządowi ze zwolennikami Józefa Piłsudskiego, który dwa dni wcześniej rozpoczął próbę zbrojnego przejęcia władzy w państwie w drodze tzw. zamachu majowego. Rząd Wincentego Witosa podał się do dymisji, a prezydent Stanisław Wojciechowski złożył swój urząd. W walkach na ulicach Warszawy zginęło 215 żołnierzy i 164 cywilów.
6 sierpnia 1926
Powstanie Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych. Prezydent RP Ignacy Mościcki wydał dekret o organizacji najwyższych władz państwowych, na mocy którego powołano GISZ. W świetle nowych przepisów Generalny Inspektor Sił Zbrojnych był przewidziany na wypadek wojny na stanowisko Naczelnego Wodza. Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych został marszałek Józef Piłsudski, który pełnił również funkcję Ministra Spraw Wojskowych.
27 sierpnia 1926
Początek lotu por. pil. Bolesława Orlińskiego na trasie Warszawa-Tokio-Warszawa, liczącej 10300 km. Pilotowi towarzyszył mechanik Leon Kubiak. Przelotu, zakończonego 25 września 1926 r., dokonano na maszynie typu Bréguet 19 A2. Płk pil. Orliński został odznaczony japońskim cesarskim Orderem Wschodzącego Słońca VI klasy oraz Złotym Medalem Cesarskiego Towarzystwa Lotniczego.
28 sierpnia 1926
Mianowanie marszałka Józefa Piłsudskiego Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych.
Na mocy dekretu z 6 sierpnia 1926 r. o organizacji najwyższych władz państwowych prezydent Ignacy Mościcki wyznaczył Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, który był przewidziany na stanowisko Naczelnego Wodza w wypadku wybuchu wojny. W czasie pokoju Generalny Inspektor był zastępcą Ministra Spraw Wojskowych w sprawach dotyczących przygotowania wojska do wojny. Minister musiał uzgadniać z Generalnym Inspektorem nominacje na wyższe stanowiska wojskowe. Kierownictwo nad siłami zbrojnymi podzielono na tor pokojowy, który podlegał Ministrowi Spraw Wojskowych, i tor wojenny, za który odpowiedzialny był przez GISZ. Generalny Inspektor ponosił odpowiedzialność tylko przed Prezydentem RP.
26 lutego 1927
Mazurek Dąbrowskiego, zwany pierwotnie Pieśnią Legionów Polskich, powstał po utracie niepodległości przez Polskę pod koniec  XVIII w.  we Włoszech. W 1797 r. gen. Jan Henryk Dąbrowski, na terenie kontrolowanej przez Francuzów Republiki Lombardzkiej utworzył Legiony Polskie. Walczyły one u boku wojsk francuskich. Dla tych oddziałów Józef Wybicki napisał pieśń we włoskiej miejscowości Reggino Nell`Emilia w dniach 16-19 lipca 1797 r. Muzykę zaś zaczerpnął z polskiej ludowej melodii mazura. Pieśń rozpoczynały słowa: „Jeszcze Polska nie umarła póki my żyjemy”, a jej tekst nawiązywał do aktualnych ówcześnie wydarzeń historycznych m.in.: rozbiorów i walki Polaków u boku Napoleona. Stała się ona niezwykle popularna w XIX w., kiedy nie istniała państwowość polska. Po odzyskaniu niepodległości okólnikiem Ministra Spraw Wewnętrznych Mazurek Dąbrowskiego został ogłoszony polskim hymnem narodowym.
28 lutego 1927
Wręczenie sztandaru 31. Pułkowi Strzelców Kaniowskich.
Pułk został utworzony z połączenia 31. Włocławskiego Pułku Piechoty i 15. Pułku Piechoty 4. Dywizji Strzelców Polskich. Wchodził w skład 10. Dywizji Piechoty. Za męstwo wykazane podczas kampanii 1939 r. sztandar pułku został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.
21 marca 1927
Powstał Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, podległy Ministerstwu Spraw Wojskowych.
14 kwietnia 1927
Oficerska Szkoła Lotnictwa została przeniesiona z Grudziądza do Dęblina.
26 października 1927
Do Polski sprowadzono urnę z sercem Tadeusza Kościuszki.
21 grudnia 1927
Utworzono w Warszawie Państwowe Zakłady Lotnicze. Powstały na bazie istniejacych Centralnych Warszatów Lotniczych.
19 marca 1928
Przekształcenie Centalnych Warsztatów Samochodowych w Państwowe Zakłady Inżynierii. Produkowano w nich między innymi czołgi, samochody i motocykle będące na wyposażeniu Wojska Polskiego.
6 maja 1928

Do służby wszedł szkuner szkolny ORP "Iskra". Był to trzymasztowy okręt, który służył jako szkolny żaglowiec dla podchorążych Marynarki Wojennej. Pozostawał w służbie do 1977 r. Przez 49 lat przepłynął pod polską banderą 201. tys Mm.

9 maja 1928
Wręczenie sztandaru 6. Pułkowi Strzelców Podhalańskich.
1 czerwca 1928
Wręczenie sztandaru 19. Pułkowi Piechoty „Odsieczy Lwowa”.
19 października 1928
Przekształcenie Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej.
8 listopada 1928
Nowy patron pl. Saskiego.
Przemianowanie Placu Saskiego w Warszawie na Plac Marszałka Józefa Piłsudskiego. Jedemu z najpiękniejszych placów warszawskich powstałemu w 1791 r. zmieniono nazwę na część zwycięskiego dowódcy Wojska Polskiego z 1920 r.
25 listopada 1928
Wręczenie sztandaru 25. Pułkowi Piechoty.
4 lutego 1929
Ratyfikowanie przez Polskę protokołu genewskiego o zakazie stosowania broni chemicznej.
20 maja 1929
Wręczenie sztandaru 57. Pułkowi Piechoty.
30 czerwca 1929
W mauzoleum w Tarnowie pochowano prochy gen. Józefa Bema sprowadzone z Syrii. 
8 lipca 1930
Wcielenie do służby ORP „Wicher”, pierwszego w Polskiej Marynarce Wojennej niszczyciela. Okręt został zbudowany we francuskiej stoczni Chantiers Naval Français w Blainville. Był flagowym okrętem dywizjonu niszczycieli. Wziął udział w kampanii wrześniowej. Został zatopiony przez niemieckie lotnictwo 3 września 1939 r.
29 października 1930
Ustanowienie Krzyża i Medalu Niepodległości.
Incjatorką powstania odznaczenia była Aleksandra Piłsudska, a projektantem prof. Mieczysław Kotarbiński. Odznaczenie miało trzy klasy: Krzyż Niepodległości z Mieczami, Krzyż Niepodległości i Medal Niepodległości. Do odznaczenia miały prawo osoby, które "zasłużyły się czynnie dla niepodległości Polski w okresie przed wojną światową lub podczas jej trwania oraz w okresie walk orężnych polskich w latach 1918 – 1921, z wyjątkiem wojny polsko-bolszewickiej na obszarze Polski". Do 1939 r. otrzymało je 88753 osób.
22 grudnia 1930
Podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczego w Paryżu sukces odniósł prototyp polskiego samolotu myśliwskiego PZL P-6, konstrukcji inż. Zygmunta Puławskiego.
21 marca 1931
Śmierć w wypadku lotniczym Zygmunta Puławskiego, polskiego inżyniera i konstruktora lotniczego. Był on twórcą polskich samolotów myśliwskich serii P.
20 sierpnia 1931
Wszedł do służby w Polskiej Marynarki Wojennej pierwszy okręt podwodny ORP „Ryś”. Wpłynął on do portu w Gdyni. Jednostka została zbudowana we francuskiej stoczni w Nantes. ORP "Ryś" walczył w kampanii 1939 r., a następnie został wraz dwoma innymi okrętami podwodnymi został internowany w Szwecji. Po wojnie powrócił do kraju i do 1955 r. służył w PMW.
20 lutego 1932
Podniesienie polskiej bandery na okręcie podwodnym ORP "Żbik".
Powstawała w 1918 r. Polska Marynarka Wojenna początkowo używała okrętów, które otrzymała na mocy traktatu wersalskiego od Niemiec w ramach reparacji wojennych. Na przełomie lat 20. i 30. XX w. podjęto program rozbudowy sił morskich, w którym zakładano m.in. utworzenie Dywizjonu Łodzi Podwodnych, który liczyłby 3 okręty podwodne typu „Wilk”. Jednym z nich był ORP ''Żbik". Zbudowany został wstoczni Chantiers Naval Français we Francji. Do służby w Polskiej Marynarce Wojennej wszedł 20 lutego 1932 r. Uczestniczył w obronie wybrzeża w 1939 r. Z powodu uszkodzeń doznanych podczas sztormu nie był zdolny do przepłynięcia przez cieśniny duńskie i ewakuacji do Wielkiej Brytanii, dlatego też udał się do Szwecji, gdzie 25 września 1939 r. został internowany. Po zakończeniu wojny powrócił we wrześniu 1945 r. do kraju i do 1955 r. służył w Polskiej Marynarce Wojennej. Na minie postawionej przez „Żbika” 1 października 1939 r. zatonął niemiecki trałowiec „M-85”.
14 czerwca 1932
Niszczyciel ORP "Wicher" wszedł do portu w Wolnym Mieście Gdańsku i przycumował przy redzie portowej, wymuszając tym samym prawo port d'attache dla Polski. W prawie międzynarodowym oznacza to możliwość korzystania z danego portu jako macierzystego, a tego właśnie prawa Polsce odmawiał Senat Wolnego Miasta Gdańska. Dowódca eskadry brytyjskich okrętów, która tego dnia zawinęła do portu gdańskiego, złożył wizytę na pokładzie polskiej jednostki, honorując tym samym polskie uprawnienia. Był to tzw. kryzys gdański. Po tym wydarzeniu władze Gdańska zgodziły się na odnowienie dotychczasowych polskich przywilejów w Wolnym Mieście.
1 sierpnia 1932
Francuska misja wojskowa opuściła Polskę. Jej dotychczasowe zadania przejął ataszat ambasady francuskiej w Warszawie.
10 sierpnia 1932
Podniesienie bandery na kontrtorpedowcu ORP „Burza”.

Okręt ten wybudowano we francuskiej stoczni Chantiers naval français w Caen. Był to kontrtorpedowiec typu „Wicher”, który był uzbrojony w 4 działa kal. 130 mm, 2 armaty przeciwlotnicze kal. 40 mm, 4 przeciwlotnicze karabiny maszynowe oraz 6 wyrzutni torped kal. 550 mm i 2 wyrzutnie bomb głębinowych. Pierwszym dowódcą okrętu został kmdr Bolesław Sokołowski. W ramach operacji "Pekin", przeprowadzonej tuż przed wybuchem wojny, ORP „Burza” wraz z kontrtorpedowcami OORP „Błyskawicą” i „Gromem” odpłynął do Wielkiej Brytanii. Brał udział w kampanii norweskiej i francuskiej 1940 r. Podczas tej ostatniej we współdziałaniu z okrętami brytyjskimi ostrzelał niemieckie oddziały lądowe pod Sangatte. Uszkodzony przez niemieckie lotnictwo, po remoncie i przezbrojeniu ORP „Burza” pływał w osłonie konwojów. 22 lutego 1943 r. we współpracy z amerykańskim eskortowcem USS Campbell zatopił niemiecki okręt podwodny U-606. W 1944 r. polski okręt został jednostką szkolną. W 1951 r. OPR „ Burza” powrócił do Polski i do 1960 r. służył w Polskiej Marynarce Wojennej jako okręt obrony przeciwlotniczej. Do 1976 r. cumował przy nabrzeżu w porcie gdyńskim jako okręt-muzeum. Rok później okręt został zezłomowany.

28 sierpnia 1932
Pierwsze Międzynarodowe Zawody Samolotów Turystycznych tzw. Challenge zorganizowała w 1929 r. w Paryżu Międzynarodowa Federacja Lotnicza. Zwycięzcą ich został Niemiec Fritz Morzik dlatego też w roku następnym Challenge odbył się w Berlinie. W tej edycji wzięło udział 12 załóg z Polski, wśród nich por. pil. Franciszek Żwirko i mechanik inż. Stanisław Wigura na samolocie RWD-4. Zawody ukończyły cztery polskie załogi. Najlepsza z ekip zajęła 19 miejsce. Triumfatorem zawodów również okazał się Fritz Morzik, dlatego też kolejne zawody również zorganizowano w Niemczech. W 1932 r. Polska wystawiła 5 załóg m.in. por. pil. Franciszka Żwirkę i mechanika inż. Stanisława Wigurę na samolocie RWD-6 o numerze bocznym SP-AHN, specjalnie skonstruowanym na te zawody. Challenge składał się z próby technicznej, która dzieliła się na: ocenę techniczną, próbę prędkości minimalnej, próbę krótkiego startu i lądowania, próbę rozruchu silnika i składania skrzydeł, próbę zużycia paliwa. Po tej części konkursu załoga samolotu o numerze bocznym SP-AHN zajmowała 2 pozycję z liczbą 245 punktów. Polacy ustępowali tylko o dwa punkty włoskiej załodze pilota Ambrogio Colombo i mechanika Brioschi. Drugim elementem Międzynarodowych Zawodów Samolotów Turystycznych był 29 etapowy lot okrężny o długości 7363,2 km na trasie: „Berlin – Warszawa – Kraków – Praga – Brno – Wiedeń – Postumia – Vicenza – Rimini – Rzym – Florencja – Bellinzona – Turyn – Albenqa – Imperia – Cannes – Lyon –Sankt Gallen – Stuttgart – Bonn – Paryż – Deauville – Rotterdam – Dortmund – Hamburg – Kopenhaga – Laholm –Goteborg – Laholm – Kopenhaga – Hamburg – Berlin”. Po tym etapie na czoło wysunęła się polska załoga. Ostatnim elementem konkursu była próba prędkości maksymalnej, zrealizowana w formie wyścigu na trasie Berlin-Frankfurt nad Odrą-Doberlug-Berlin. Wyścig wygrała polska załoga zdobywając 461 punktów i tym samym zwyciężając w zawodach. Niestety, w niespełna miesiąc później polska załoga, lecąc na zlot lotniczy do Pragi, zginęła w wypadku lotniczym w okolicach Cieszyna. W kolejnym i ostatnim w historii Challenge`u zorganizowanym w Warszawie w 1934 r. również zwyciężyła polska załoga w składzie: kpt. pil. Jerzy Bajan i mechanik sierż. Gustaw Pokrzywka. Na pamiątkę zwycięstwa w Challenge’u od 1993 r. 28 sierpnia obchodzone jest święto Lotnictwa Polskiego.  
11 listopada 1932
Odsłonięcie na placu Unii Lubelskiej w Warszawie Pomnika Lotnika autorstwa Edwarda Wittiga.
8 maja 1933
Kpt. Stanisław Skarżyński zakończył przelot przez Atlantyk polskim samolotem RWD-5 bis. W czasie lotu trwającego 20,5 godziny pilot pokonał trasę długości 3582 km między Saint-Louis w Senegalu a Maceió w Brazylii. Polski pilot ustanowił międzynarodowy rekord odległości w klasie II samolotów turystycznych, o masie własnej do 450 kg.
2 września 1933
Kpt. Franciszek Hynek i Zbigniew Burzyński zdobyli w Chicago I miejsce na Międzynarodowych Zawodach Balonów wolnych o Puchar Gordona Benetta.
6 października 1933
Odbyła się rewia kawalerii w Krakowie. 12 pułków kawalerii przedefilowało przed marszałkiem Józefem Piłsudskim.
5 maja 1934
Podpisano protokół przedłużający do 31 grudnia 1945 r. polsko-sowiecki pakt o nieagresji.
18 lipca 1934
W Warszawie rozpoczęły się międzynarodowe zawody samolotów turystycznych "Challenge", zorganizowane przez Międzynarodową Federację Lotniczą. Wzięło w nim udział 11 polskich ekip. Załoga w składzie kpt. pil. Jerzy Bajan i mechanik Gustaw Pokrzywka na maszynie RWD-9 zwyciężyła zdobywając puchar zawodów. 
16 września 1934
Kpt. Jerzy Bajan i mechanik Gustaw Pokrzywka zwyciężyli w czwartej edycji Międzynarodowych Zawodów Samolotów Turystycznych, tzw. Challenge`u.
14 listopada 1934
Położenie stępki pod budowę stawiacza min ORP "Gryf".
12 maja 1935
Śmierć Józefa Piłsudskiego. Rada Ministrów jeszcze tego samego dnia oglosiła żałobę narodową. Pierwszy Marszałek Polski został pochowany w krypcie św. Leonarda na Wawelu. Trumna z ciałem Piłsudskiego wystawiona była w Belwederze do 14 maja. Następnie przewiezino ją do Krakowa specjalnym pociągiem, który zatrzymywał się na kolejnych stacjach, aby ludność mogła oddać hołd zmarłemu. W całym pogrzebie udział wzięło ok. 250 tys. osób. W krakowskich uroczystościach uczestniczyli przedstawiciele 16 państw. Rok później, 12 maja 1936 r., w grobie matki Marii z Bilewiczów Piłsudskiej, na wileńskim cmentarzu na Rossie, zostało złożone serce Marszałka. 
13 maja 1935
Gen. Edward Rydz-Śmigły Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych.
Po śmierci marszałka Józefa Piłsudskiego gen. dyw. Edward Rydz-Śmigły został wyznaczony na stanowisko Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, a gen. bryg. Tadeusz Kasprzycki objął tekę Ministra Spraw Wojskowych. Dotychczas obie funkcje sprawował marszałek Piłsudski. GISZ został utworzony po zamachu majowym w 1926 r., na mocy dekretu Prezydenta RP. W wypadku wojny Generalny Inspektor Sił Zbrojnych był przewidziany na stanowisko Naczelnego Wodza. Do jego obowiązków należało kierowanie przygotowaniami sił zbrojnych RP do wojny. Na mocy okólnika premiera z lipca 1936 r. Edward Rydz-Śmigły został uznany za pierwszą osobę w państwie po prezydencie. Po ataku Niemiec na Polskę 1 września 1939 r. Edward Śmigły Rydz stał się Naczelnym Wodzem.
10 stycznia 1936
Wodownie trałowca ORP "Mewa".
9 kwietnia 1936
Dekretem prezydenta RP utworzono Fundusz Obrony Narodowej. Dysponował on dodatkowymi środkami na dozbrojenie armii, pochodzącymi z dotacji państwowych, jak i dobrowolnych ofiar składanych na ten cel przez całe społeczeństwo. Do maja 1939 r. FON zgromadził ok. 1 mld zł. W tej kwocie 37,7 mln to darowizny pochodzące od ludności.
12 maja 1936
Powstał Komitet Obrony Rzeczpospolitej. Komitet miał stanowić ciało pośredniczące miedzy rządem a wojskiem w zakresie przygotowań państwa do wojny. Przewodniczącym został prezydent RP, zastępcą Generalny Insperktor Sił Zbrojnych. Członkami komitetu byli premier i mistrowie spraw wojskowych, zagranicznych, wewnętrznych, skarbu, przemysłu i handlu. Dodatkowo w jego skład bez prawa głosowania wchodzili Szef Sztabu Głównego, jego zastepca i szef Administracji Armii. 
3 lipca 1936
Powstanie Wyższej Szkoły Lotniczej.
Po zakończeniu I wojny światowej, powstające polskie lotnictwo wojskowe szkoliło personel w eskadrach. Na początku lat dwudziestych pilotów szkolono w Niższej Szkole Pilotów w Bydgoszczy oraz Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu. Dopiero w 1925 r. roku otwarto w Grudziądzu Szkolę Podchorążych Lotnictwa, która miała kształcić oficerów tego rodzaju broni, zarówno pilotów jak i obserwatorów. W kilka lat później uczelnia została przeniesiona do Dęblina. Z upływem lat zaistniała konieczność szkolenia wyższych oficerów lotnictwa i artylerii przeciwlotniczej również dla potrzeb sztabów. W lipcu 1936 r. zarządzeniem Departamentu Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych powołano Wyższą Szkołę Lotniczą. Komendantem uczelni został płk dypl. inż. obserwator Stanisław Kuźmiński, dyrektorem naukowym ppłk dypl. Marian Romeyko. Szkolenie początkowo trwało rok. W 1938 r. podjęto decyzję o wprowadzeniu dwuletniego cyklu nauczania i przekształceniu szkoły w Wydział Lotniczy Wyższej Szkoły Wojennej. Do wybuchu II wojny światowej uczelnię ukończyło 77 absolwentów.
4 lipca 1936
Na mocy dekretu Prezydenta RP powołano do życia Inspektorat Obrony Powietrznej Państwa. Pierwszym inspektorem został gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer. 
6 września 1936
Podpisanie układ w Rambouilet między Polską a Francją. Na mocy układu Francja o przyznała Polsce kredyt w wysokości 2,6 mld franków w złocie na dozbrojenie armii polskiej. Do 1939 r. jedynie niewielka część kredytu została wykorzystana.
1 października 1936
W Cowes w Wielkiej Brytanii zwodowano niszczyciel ORP "Błyskawica".
11 listopada 1936
Generał broni Edward Rydz-Śmigły został uroczyście mianowany marszałkiem Polski.
29 listopada 1936
Wodowanie stawiacza min ORP "Gryf".
13 grudnia 1936
Pierwszy lot próbny prototypu średniego bombowca PZL.37 Łoś. Samolot oblatywał pilot doświadczalny Jerzy Widawski. W trakcie lotu wykryto kilka usterek technicznych, które nie wpłynęły na dodatnią ocenę maszyny.
5 lutego 1937
Budowa Centralnego Okręgu Przemysłowego.
Polska, która w 1918 r. po 123 latach niewoli odzyskała niepodległość, nie posiadała własnego przemysłu zbrojeniowego. Jego zręby zaczęły powstawać w l. 20. XX w. Jednak najważniejszą inwestycją obronną Polski w okresie międzywojennym była budowa Centralnego Okręgu Przemysłowego. 5 lutego 1937 r. na posiedzeniu sejmowej komisji budżetowej wicepremier i minister skarbu Eugeniusz Kwiatkowski przedstawił plan jego budowy. Początkowo COP usytuowany był w środkowo-południowej części kraju, w widłach rzek Wisły i Sanu, ponieważ rejon ten był najbardziej oddalony od granic ze Związkiem Radzieckim i Niemcami. W ramach COP-u powstały m.in. zapora wodna i elektrownia w Rożnowie na Dunajcu, huta Stalowa Wola, zakłady lotnicze w Mielcu, fabryka kauczuku syntetycznego w Dębicy, fabryka obrabiarek i sprzętu artyleryjskiego w Rzeszowie. Ponadto dokonano rozbudowy istniejących wcześniej zakładów. Naterenie COP-u w nowo powstałych zakładach i ich bezpośrednim otoczeniu zatrudnienie znalazło ok. 107 tys. ludzi. W powstających zakładach uruchamiano produkcję m. in. armat przeciwlotniczych, haubic, celulozy, samolotów, amunicji. W przededniu II wojny światowej polski przemysł zbrojeniowy, niestety nadal w niedostatecznej liczbie, produkował niemal wszystkie rodzaje broni i sprzętu wojskowego. Był to sprzęt najwyżej klasy oparty na zagranicznych licencjach oraz na rodzimych konstrukcjach np. pistolety Vis wz. 35 kal. 9 mm, karabiny przeciwpancerne wz. 35 (UR) kal. 7,9 mm, armaty przeciwlotnicze wz. 36 Bofors kal. 40 mm; armaty przeciwpancerne wz. 36 kal 37 mm; granatniki wz.36, kal. 46, samoloty bombowe PZL-37 Łoś, czołgi lekkie 7 TP. 
12 marca 1937
Rozkaz Ministra Spraw Wojskowoch o sformowaniu oddziałów Obrony Narodowej. Początkowo do tych jednostek kierowano ochotników narodowości polskiej przewidzianych do odbycia służby wojskowej, rezerwistów bez przydziału i bezrobotnych. Podczas kampanii 1939 r. oddziały ON liczyły około 52 tysięcy żołnierzy.
20 marca 1937
Początek budowy kombinatu Stalowa Wola, największej inwestycji w ramach Centalanego Okręgu Przemysłowgo.
23 kwietnia 1937
Sejm II Rzeczpospolitej IV kadencji ustawą sejmową ustanawił 11 listopada Świętem Niepodległości.
11 listopada 1937
Po raz pierwszy obchodzono Święto Niepodległości jako święto państwowe.
11 listopada 1937
Wręczenie sztandaru 1. Pułkowi Artlerii Lekkiej Legionów.
25 listopada 1937
Podniesienie bandery na niszczycielu ORP "Błyskawica".
11 marca 1938
Na granicy polsko-litewskiej został zastrzelony Stanisław Serafin, żołnierz Korpusu Ochrony Pogranicza. Incydent został wykorzystany do przedstawienia ultimatum Litwie. Przyjęte przez władze litewskie, doprowadziło do nawiązania stosunków dyplomatyczych między oboma państwami. Złe relacje między Polską i Litwą trwały od 1920 r., gdy ''zbuntowane" oddziały gen. Żeligowskiego zajęły całą Wileńszczyznę.
17 marca 1938
Ultimatum rządu polskiego wobec Litwy, z żądaniem nawiązania stosunków dyplomatycznych.
30 kwietnia 1938
Wprowdzenie w życie nowego planu mobilizacyjnego o kryptonimie "W". Plan zakładał postawienie w stan gotowości bojowej 3/4 sił zbrojnych, dzięki tajnemu powiadamianiu rezerwistów, poprzez dostarczanie kart powołania. Nie wymagało to ogłaszania mobilizacji powszechnej.
26 maja 1938
Wręczenie sztandarów: 8. Pułkowi Artylerii Lekkiej, 26. Pułkowi Artylerii Lekkiej, 28. Pułkowi Artylerii Lekkiej, 18. Pułkowi Artylerii Lekkiej oraz 4. Pułkowi Artylerii Ciężkiej. Uroczystość odbyła się na Polach Mokotowskich w Warszawie.
29 maja 1938
W Krakowie wręczono sztandary: 2. Pułkowi Artylerii Lekkiej i 10. Pułkowi Artylerii Ciężkiej.
19 czerwca 1938
Na lotnisku w Toruniu wręczono 12 sztandarów ufundowanych przez społeczeństwo oddziałom stacjonującym na Pomorzu. Sztandary m.in. otrzymały: 8. Pułk Artylerii Ciężkiej i Szkoła Podchorążych Artylerii z Torunia. 
29 czerwca 1938
W Poznaniu w koszarach na Sołaczu gen. dyw. Juliusz .Rómmel wręczył sztandary oddziałom artylerii z Wielkopolski. Sztandary ufundowane przez społeczeństwo otrzymany m.in. 14. Wielkopolski Pułk Artylerii Lekkiej i 7. Wielkopolski Dywizjon Artylerii Konnej. 
2 października 1938
Oddziały Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”, dowodzone przez gen. Władysława Bortnowskiego, przekroczyły granicę z Czechosłowacją i wkroczyły na Zaolzie.
12 października 1938
Powstało miasto Stalowa Wola – jedna z największych inwestycji Centralnego Okręgu Przemysłowego.
24 października 1938
Podczas spotkania w Berlinie ministra spraw zagraicznych II Rzeczpospolitej Józefa Becka i sekretarza spraw zagranicznych Niemiec Joachima von Ribbentropa, władze III Rzeszy pierwszy raz poruszyły kwestię włączenia Wolnego Miasta Gdańska do Rzeszy i budowy eksterytorialnej autostrady oraz linii kolejowej przez polskie Pomorze.
22 listopada 1938
Wręczenie sztandaru 13. Dywizjonowi Artylerii Konnej.
27 listopada 1938
Potyczka na przełeczy ździarskiej pomiędzy 24. Pułkiem Ułanów a oddziałami czechosłowackim podczas zajmowania Spiszu.
10 lutego 1939
Do portu w Gdyni wpłynął okręt podwodny ORP „Orzeł” zbudowany w Holandii m.in. dzięki funduszom społecznym zebranym w ramach Funduszu Obrony Morskiej.
4 marca 1939
Rozpoczęcie przez Sztab Główny Wojska Polskiego prac nad planem operacyjnym wojny z Niemcami. Plan otrzymał nazwę "Zachód".
22 marca 1939
Początek częściowej mobilizacji Wojska Polskiego. Decyzja zapadała najwyższych władz państwowych została podjęta po zajęciu przez Niemców okręgu Kłajpedy. Mobilizacja miała charakter tajny. Generałowie przewidziani na stanowiska dowódców pierszorzutowych armii i samodzielnych grup operacyjnych otrzymali od marsz. Edwarda Rydza-Śmigłego wytyczne dotyczące zadań i ogólnego podziału sił. Do etatów wojennych zmobilizowano cztery dywizje piechoty i brygadę kawalerii.
6 kwietnia 1939

Ogłoszenie komunikatu o polsko-brytyjskich gwarancjach wzajemnych w przypadku niemieckiej agresji.

Rząd brytyjski, widząc nieskuteczność dotychczasowej polityki ustępstw wobec Niemiec, której punktem kulminacyjnym był traktat monachijski z 30 września 1938 r., zdecydował się na udzielenie Polsce 31 marca 1939 r. jednostronnych gwarancji w wypadku agresji ze strony III Rzeszy. Już 2 kwietnia do Londynu przybył polski minister spraw zagranicznych Józef Beck, na rozmowy z brytyjskim premierem Nevillem Chamberlainem i ministrem spraw zagranicznych Edwardem Woodem. W ich wyniku 6 kwietnia ogłoszono wspólny komunikat. Polska przyjęła brytyjskie gwarancje oraz złożyła podobną deklarację wobec Londynu. Następstwem rozmów było podpisanie 25 sierpnia 1939 r. pomiędzy oboma krajami układu sojuszniczego. Zobowiązywał on oba państwa do działania nie tylko w wyniku bezpośredniej agresji na sygnatariuszy układu, ale również w przypadku napaści niemieckiej na Wolne Miasto Gdańsk, Litwę, Luksemburg, Belgię i Holandię.

11 kwietnia 1939
Kanclerz Niemiec, Adolf Hitler wydał dyrektywę nakazującą opracowanie planu wojny z Polską. Otrzymał on kryptonim "Fall Weiss" ("Plan Biały").
16 kwietnia 1939
Wszedł do służby okręt podwodny ORP "Sęp".
28 kwietnia 1939
Niemcy wypowiedziały polsko-niemiecką deklarację o niestosowaniu przemocy podpisaną 26 stycznia 1934 r.
5 maja 1939
Przemowienie sejmowe ministra spraw zagraniczych Józefa Becka.
Po zajęciu Czechosłowacji wiosną 1939 r. nasiliły się niemieckie żądania terytorialne w stosunku do Polski. Pierwsze propozycje rewizji granic pojawiły się wkrótce po układzie monachijskim we wrześniu 1938 r., ale rozmowy dyplomatyczne prowadzone zimą z 1938 na 1939 r., nie rozwiązały narastającego kryzysu w stosunkach polsko-niemieckich. Żądania niemieckie obejmowały: włączenie terytorium Wolnego Miasta Gdańska do III Rzeszy i wyznaczenia eksterytorialnych linii komunikacyjnych łączących Niemcy z Prusami Wschodnimi. Zostały one odrzucone przez rząd II RP. Przemówienie polskiego ministra spraw zagranicznych Józefa Becka w parlamencie było odpowiedzią na wystąpienie kanclerza Rzeszy Adolfa Hitlera w Reichstagu z 28 kwietnia 1939 r. Wódz III Rzeszy w swoim wystąpieniu wypowiedział jednostronnie polsko-niemiecką deklarację o niestosowaniu przemocy z 1934 r. Minister Józef Beck w słynnym wystąpieniu sejmowym stwierdził: ''W Polsce nie znamy pojęcia pokoju za wszelka cenę. Jest tylko jedna rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenna: tą rzeczą jest honor". Przemówienie to przeszło do historii, jako wyraz nieustępliwego stanowiska Polski wobec żądań terytorialnych Hitlera.
19 maja 1939
Podpisanie w Paryżu protokołu wojskowego zobowiązującego Francję do podjęcia działań zbrojnych przeciwko III Rzeszy w przypadku jej agresji na Polskę.
17 czerwca 1939
Mjr Jerzy Sosnowski został skazany wyrokiem polskiego sądu za zdradę i współpracę z Niemcami na 15 lat więzienia. W latach 1926-1934 as polskiego wywiadu kierował polską placówką wywiadowczą w Berlinie o kryptonimie IN-3. Występując pod przybranym nazwiskiem Ritter von Nalecz zdobył m. in. niemiecki plan gry wojennej przeciw Polsce. W 1934 r. Sosnowski został zdekonspirowany i aresztowany przez Niemców, a następne skazany na dożywocie. W 1936 r. polski wywiad wymienił go za 7 agentów Abwehry.
17 lipca 1939
Początek wizyty gen. Williama Edmunda Ironside'a – szefa brytyjskiego Imperialnego Sztabu Generalnego w Warszawie. Polsko-brytyjskie rozmowy sztabowe trwały do 21 lipca. Brytyjski generał zapewnił w nich o lotniczym wsparciu dla Polski na wypadek wojny.
25 lipca 1939
Przekazanie aliantom Enigmy.
W Pyrach pod Warszawą, gdzie znajdował się polski ośrodek dekryptażu, odbyło się tajne spotkanie z przedstawicielami wywiadów brytyjskiego i francuskiego. Strona polska przekazała sojusznikom po jednym egzemplarzu polskiej repliki niemieckiej maszyny szyfrującej „Enigmy” wraz z dokumentacją i techniką dekryptażu. Polskim matematykom Marianowi Rejewskiemu, Jerzemu Różyckiemu i Henrykowi Zygalskiemu udało się rozpracować konstrukcję niemieckiej maszyny szyfrującej i zbudować jej replikę na początku lat 30. Dzięki przekazanym aliantom informajom mogli oni kontynuować prace nad Enigmą na południu Francji i w specjalnie zorganizowanym ośrodku w Bletchley Park w Wielkiej Brytanii. 
14 sierpnia 1939
Początek tajnej mobilizacji alarmowej (tzw. „kartkowej”). Objęła ona jednostki, których garnizony znajdowały się na terenie Dowództwa Okręgu Korpusu nr II (Lublin) oraz 10. Brygady Kawalerii. W czasie mobilizacji do etatów wojennych rozwinięto 13. i 27. Dywizje Piechoty, Wołyńską Brygadę Kawalerii i zmotoryzowaną 10. Brygadę Kawalerii. 
23 sierpnia 1939
Pakt Ribbentrop-Mołotow.

Kanclerz Niemiec Adolf Hitler, po dojściu do władzy był zdecydowany obalić istniejący od 1919 r. porządek wersalski. Odrzucił ograniczenia dotyczące zbrojeń, jakie zostały nałożone na Niemcy po klęsce w I wojnie światowej. Rozpoczął także wysuwanie żądań terytorialnych wobec sąsiadów. Ekspansja niemiecka doprowadziła aneksji Austrii oraz do rozbioru, a następnie zajęcia Czechosłowacji. Następnym celem stała się Polska. Początkowo Hitler pragnął doprowadzić do korzystnych dla Niemiec zmian terytorialnych bez użycia siły. Jednak władze II Rzeczpospolitej stanowczo odrzucały wszelkie próby zmian granic. Polityka zastraszania stosowana dotychczas przez Hitlera okazała się nieskuteczna, gdyż Polska zacieśniła sojusz z Francją i podpisała układ sojuszniczy z Wielką Brytanią. Zdecydowany na dokonanie inwazji Polski Hitler rozpoczął negocjacje z dyktatorem ZSRR Józefem Stalinem. Zawarcie sojuszu przez ZSRR z Niemcami było również zgodne z planami Stalina, który chciał by państwa europejskie pogrążone w wojnie wzajemnie się osłabiły, co umożliwiłoby opanowanie całej Europy przez Armię Czerwoną. Już w kwietniu 1939 r. rozpoczęto tajne negocjacje pod pretekstem rokowań handlowych. Jednocześnie w sierpniu 1939 r. ZSRR prowadził rozmowy o współpracy wojskowej z Francją i Wielką Brytanią. Zerwano je, gdy Stalin doszedł do porozumienia z Hitlerem w kwestii podziału stref wpływów w Europie Środkowo-Wschodniej. 23 sierpnia do radzieckiej stolicy przybył niemiecki minister spraw zagranicznych w celu podpisania traktu. W nocy podpisano pakt o nieagresji pomiędzy ZSRR i III Rzeszą. Nazwa paktu wywodzi się od nazwisk sygnatariuszy. Byli nimi minister spraw zagranicznych III Rzeszy Joachim von Ribbentrop i Komisarz Ludowy Spraw Zagranicznych ZSRR Wiaczesław Mołotow. Zawarcie paktu o nieagresji było wydarzeniem bez precedensu ponieważ oba państwa nie posiadały wspólnej granicy. Do układu był dołączony tajny protokół dotyczący podziału ziem i stref wpływów w Europie Środkowo-Wschodniej. Jeden z punktów stanowił, że: „W razie terytorialnych i politycznych zmian na obszarach należących do państwa polskiego strefy interesów Niemiec i ZSRR będą rozgraniczone wzdłuż linii rzek Narwi, Wisły i Sanu.”. Było to faktyczne porozumienie dotyczące IV rozbioru Polski. Mocarstwa zachodnie – sojusznicy Polski szybko uzyskały informacje na temat zapisów tajnego protokołu, nie poinformowały jednak władz polskich o planach Hitlera i Stalina. 1 września Niemcy zaatakowały Polskę, dwa i pół tygodnia później, 17 września wschodnią granicę Rzeczpospolitej przekroczyła także Armia Czerwona. Ostatecznego porozumienia co do podziału terytorium II Rzeczpospolitej obaj agresorzy dokonali na mocy Traktatu o Przyjaźni i Granicach z 28 września 1939 r. Zmieniał on bieg linii demarkacyjnej i w zamian za przekazanie Niemcom terenów pomiędzy środkową Wisłą a Bugiem, do radzieckiej strefy wpływów włączono Litwę. Stalin był najlepszym sojusznikiem Hitlera aż do agresji niemieckiej na Związek Radziecki w czerwcu 1941 r.

24 sierpnia 1939
Kolejna faza mobilizacji alarmowej (tzw. kartkowej). Objęła ona jednostki z okręgów korpusów położonych przy granicy z Niemcami, formacje przeznaczone do wzmocnienia granicy zachodniej oraz lotnictwo i obronę przeciwlotniczą. Rozpoczęto formowanie II rzutów dowództw armii. W wyniku tego etapu mobilizacji niejawnej do etatów wojennych rozwinięto 27 dywizji piechoty i 7 brygad kawalerii oraz jednostki lotnicze i obrony powietrznej. 
25 sierpnia 1939
Zawarcie sojuszu polsko-brytyjskiego.

Rząd brytyjski widząc nieskuteczność uprawianej wobec Niemiec polityki appeasementu, która polegała na zaspakajaniu żądań wysuwanych przez kanclerza Niemiec Adolfa Hitlera zadecydował się na udzielnie Polsce 31 marca 1939 r. jednostronnych gwarancji w wypadku agresji ze strony III Rzeszy. Do Londynu już 2 kwietnia przybył polski minister spraw zagranicznych Józef Beck, który prowadził rozmowy z brytyjskim premierem i ministrem spraw zagranicznych. Ich wynikiem było ogłoszenie 6 kwietnia komunikatu o rozmowach. 25 sierpnia 1939 r. podpisano w Londynie układ o wzajemnej pomocy między Polską a Wielką Brytanią. Sygnatariuszem aktu ze strony polskiej był ambasador Edward Raczyński; w imieniu Wielkiej Brytanii dokument podpisał minister spraw zagranicznych Edward Wood lord Halifax. Traktat zobowiązywał obie strony do udzielenia sobie wzajemnej pomocy wojskowej w przypadku agresji na jednego z sygnatariuszy lub agresji pośredniej na Wolne Miasto Gdańsk, Litwę, Belgię i Holandię. Tajny załącznik określał, że sojusz został zawarty jedynie przeciw Niemcom. Traktat zawarto na pięć lat. Bezpośrednim jego efektem było przesunięcie przez Hitlera terminu ataku na Polskę, który pierwotnie był przewidziany na 26 sierpnia 1939 r. Wielka Brytania nie wywiązała się jednak ze zobowiązań sojuszniczych. Co prawda wspólnie z Francją wypowiedziała 3 września 1939 r. wojnę Niemcom, ale nie poszły za tym konkretne działania zbrojne. Na konferencjach w Jałcie i Poczdamie Wielka Brytania nie sprzeciwiła się pozostawieniu Polski w radzieckiej strefie wpływów.

26 sierpnia 1939
Incydent jabłonkowski. Kierowana przez oficera Abwehry por. Hansa Herznera grupa dywersyjna, nie poinformowana przez dowództwo o przesunięciu terminu ataku na Polskę, dokonała ataku na stację kolejową Mosty na Zaolziu i próbowała zająć tunel kolejowy pod Jabłonkowem. Dyweranci zostali odparci, a strona polska zażądała od Niemców przeprosiń i ukarania winnych.
30 sierpnia 1939
Ogłoszenie powszechnej mobilizacji.

Od wiosny 1939 r. Polska czyniła starania by przygotować się do odparcia spodziewanej agresji ze strony Niemiec, wzmacniając liczebność swojej armii i przygotowując plan wojny z Niemcami tzw. plan Z. Od 23 marca 1939 r. etapami prowadzono mobilizację tajną, bez obwieszczeń, wysyłając imienne karty wezwań do rezerwistów, którzy musieli stawić się w jednostkach. Za pomocą mobilizacji kartkowej rozwinięto do etatów wojennych 2/3 posiadanych sił. Znaczną część z nich przerzucono w pobliże granicy polsko niemieckiej. Narastające napięcie w stosunkach polsko-niemieckich spowodował zarządzenie przez prezydenta Ignacego Mościckiego od 31 sierpnia mobilizacji powszechnej. Wszyscy obywatele posiadający przydziały mobilizacyjne mieli się zameldować w jednostkach. Początkowo mobilizacja powszechna miała rozpocząć się 29 sierpnia. Jednakże na skutek interwencji ambasadora Francji Léona Noëla odroczono ją o dwa dni. Był to fakt bez precedensu. W toku mobilizacji powszechnej – do stanów wojennych rozwinięto 7 dywizji piechoty, brygadę pancerno-motorową, służby i większość jednostek pozadywizyjnych. Ogłoszenie mobilizacji powszechnej było ostatnim elementem przygotowywania Wojska Polskiego do odparcia spodziewanej agresji.

30 sierpnia 1939
Operacja "Pekin". Dywizjon kotrtorpedowców: OORP „Burza”, „Błyskawica” i „Grom” odpłynął do Wielkiej Brytanii. Decyzja o wysłaniu okrętów do portów sojusznika była podyktowana obawą, że wobec zbliżającego się wybuchu wojny i przewagi jaką niemiecka marynarka wojenna miała na Bałtyku, polskie jednostki zostaną zatopione przez nieprzyjaciela.
31 sierpnia 1939
Kanclerz Niemiec Adolf Hitler wydał dyrektywę o ataku na Polskę. Zgodnie z nią Wehrmacht przekroczył granicę polsko-niemiecką 1 września 1939 r.
1 września 1939
Agresja Niemiec na Polskę. Początek II wojny światowej.
O godz. 4.45 niemieckie siły zbrojne bez wypowiedzenia wojny przekroczyły północne, zachodnie i południowe granice Polski. Tuż przed rozpoczęciem ataku lądowego pierwsze niemieckie bomby spadły na miasto Wieluń, położone 30 km od granicy polsko niemieckiej. W mieście nie było żadnych oddziałów ani instytucji wojskowych. W wyniku terrorystycznego bombardowania otwartego miasta zniszczeniu uległo 75% budynków i zginęło bądź odniosło rany co najmniej 1000 osób. Jednak symbolicznie, za początek agresji Niemiec uznaje się atak na polską składnicę tranzytową na Westerplatte, na terenie Wolnego Miasta Gdańska. Niemiecki pancernik szkolny Schleswig-Holstein, kilka dni wcześniej, wpłynął do gdańskiego portu z kurtuazyjną wizytą, rozpoczął ostrzał polskiej placówki. Atakująca Polskę armia niemiecka miała dwukrotną przewagę w żołnierzach nad Wojskiem Polskim. Przewaga w artylerii wynosiła 3,2:1; w czołgach i samolotach 5:1. Wermacht do ataku na Polskę skierował wszystkie posiadane dywizje pancerne, lekkie i zmotoryzowane. Niemcy po raz pierwszy zastosowali na szeroką skalę taktykę wojny błyskawicznej – Blitzkriegu. Na głównych kierunkach uderzenia zmasowali oddziały pancerne, które wsparto silnym lotnictwem szturmowym. Niemiecki plan wojny o kryptonimie „Fall Weiss” zakładał koncentryczny atak z trzech stron: z Dolnego Śląska, Pomorza Zachodniego i Prus Wschodnich w kierunku stolicy Polski, Warszawy. Nieprzyjaciel planował szybkie zniszczenie jednostek polskich na zachód od Wisły. Polski plan obrony, tzw. „Plan Zachód”, zakładał stoczenie bitew w pobliży granic, w celu rozpoznania głównych kierunków ataku Niemców, a następnie wycofanie na linię rzek: Narwi, Wisły i Sanu, aby bronić się w oczekiwaniu na spodziewaną ofensywę sojuszników na froncie zachodnim: Francji i Wielkiej Brytanii. Według wcześniejszych ustaleń, miała ona nastąpić dwa tygodnie po agresji niemieckiej na Polskę. W razie przełamania przez Niemców głównej linii obrony, polskie oddziały miały wycofywać się na południowy-wschód, w pobliże granic Polski z Węgrami i Rumunią. Polskie plany załamały się, gdy zgromadzona w Abbeville brytyjsko-francuska Najwyższa Rada Wojenna, mimo wypowiedzenia wojny Niemcom w dniu 3 września przez oba sojusznicze rządy, podjęła decyzję o rezygnacji z działań ofensywnych na froncie zachodnim. Znając ustalenia z Abbeville i działając zgodnie z zawartym 23 sierpnia układem Ribbentrop-Mołotow Stalin uderzył na Polskę 17 września. Wojsko Polskie walczyło z przeważającymi siłami niemieckiego Wehrmachtu i radzieckiej Armii Czerwonej do początków października 1939 r. Mimo zajęcia kraju przez okupantów, władze polskie nigdy nie podpisały formalnej kapitulacji.
2 września 1939
Przerwanie obrony pod Pszczyną zmusiło dowództwo Armii „Kraków” do wydania rozkazu o wycofaniu się ze Śląska. 
2 września 1939
Armia „Łódź” została zmuszona do odwrotu na linię Warty.
3 września 1939

Od 1921 r. Polska była związana układem sojuszniczym z Francją, a na kilka dni przed wybuchem II wojny zawarła sojusz z Wielką Brytanią. Rządy sojusznicze po otrzymaniu od władz polskich informacji o ataku Niemiec na Polskę w dniu 1 września 1939 r. próbowały na drodze dyplomatycznej wymusić zaprzestanie walk i wycofanie wojsk niemieckich z Polski, grożąc w wypadku niespełnienia postulatów wypowiedzeniem wojny. Włochy wystąpiły z inicjatywą zwołania konferencji pokojowej, lecz rząd niemiecki odrzucił ją. 3 września rządy brytyjski i francuski wypowiedziały wojnę Niemcom. W ślad za Wielką Brytanią do wojny przystąpiły jej domina: Kanada, Australia, Nowa Zelandia. W Warszawie, pomimo nalotów lotniczych, na wieść o wypowiedzeniu wojny Niemcom przez sojusznicze mocarstwa pod ambasadami francuską i brytyjską odbyły spontaniczne manifestacje. Społeczeństwo polskie spodziewało się, że włączenie do wojny mocarstw zachodnich oznacza rychłe zakończenie działań wojennych. Również polski plan wojny, zakładał obronę państwa przed przeważającymi siłami Wehrmachtu, do czasu aktywnego włączenia się armii sojuszniczych, które miały zaatakować III Rzeszę od zachodu. Walki na froncie zachodnim w ten sposób zmusiłyby Niemców do wycofania części sił walczących w Polsce. Pomimo rozpoczęcia mobilizacji i wypowiedzenia wojny mocarstwa zachodnie Polska nie doczekała się pomocy. 12 września 1939 na naradzie w Abbeville brytyjsko-francuska Najwyższa Rada Wojenna uchwaliła decyzję o niepodejmowaniu działań na froncie zachodnim, przesądzając tym o klęsce osamotnionej Polski. Sytuację na granicy francusko-niemieckiej od 3 września 1939 r. do 10 maja 1940 r. określa się mianem dziwnej wojny. Działania zbrojne Francuzi ograniczyli jedynie do zmobilizowania armii, uszykowania jej na swojej silnie ufortyfikowanej granicy wschodniej i wysyłania patroli na przedpole niemieckiej Linii Zygfryda. Na niewielką skalę prowadziło działania również alianckie lotnictwo, które ograniczało się na naloty na przygraniczne fabryki i nieskutecznie atakowało jednostki niemieckiej floty wojennej. Dziwna wojna dała czas Niemcom na uzupełnienie strat i przygotowanie ataku na Francję i kraje Beneluxu.

3 września 1939
W rezultacie nalotów Luftwaffe zatopione zostały dwa największe polskie okręty wojenne – niszczyciel ORP „Wicher” i stawiacz min ORP „Gryf”.
3 września 1939
W Bydgoszczy jednostki Wojska Polskiego stłumiły wystąpienia zbrojne miejscowej ludności niemieckiej.
4 września 1939
Dobiegły końca walki w Katowicach, prowadzone m.in. przez harcerzy broniących wieży spadochronowej.
5 września 1939
Oddziały niemieckie przełamały opór Armii „Łódź” i Armii „Prusy”. Wehrmacht zajął Piotrków Trybunalski, otwierając tym samym oddziałom niemieckim drogę ku Warszawie.
6 września 1939
Wkroczenie do Krakowa oddziałów Wehrmachtu.
7 września 1939
W trakcie kampanii wrześniowej, Naczelny Wódz, marsz. Edward Rydz-Śmigły podjął decyzję o przeniesieniu swojej kwatery głównej z Warszawy do Brześcia nad Bugiem.
7 września 1939
Kapitulacja Westerplatte.

Jednym z symboli walki Polaków z niemieckim najeźdźcą w 1939 r. była obrona wojskowej składnicy tranzytowej na Westerplatte na terenie Wolnego Miasta Gdańska. Składnica powstała w porcie gdańskim na mocy postanowienia Ligi Narodów w 1926 r. Miała umożliwić Polsce transport materiałów wojennych przez port. Polska mogła utrzymywać na jej terenie załogę wojskową. Teren składnicy został doskonale przygotowany do obrony poprzez wybudowanie umocnień. Polska załoga, dowodzona przez mjr. Henryka Sucharskiego, liczyła ok. 200 żołnierzy. Niemiecki pancernik Schleswig Holstein 1 września 1939 r. o 4.45, salwą z dział dał hasło do ataku. Pierwszego dnia Niemcy przeprowadzili dwa nieudane ataki. 2 września nieprzyjaciel bombardował teren placówki ogniem artylerii i lotnictwa. W około czterdziestominutowym bombardowaniu, w którym wzięło udział 58 bombowców nurkujących Junkers Ju-87 Stuka, jedna z pięciu wartowni została zniszczona, a załoga zginęła. Według części relacji dowódca Składnicy Tranzytowej, mjr. Henryk Sucharski doznał szoku nerwowego i chciał skapitulować. Panice uległa również część załogi. Wówczas zastępca dowódcy kpt. Franciszek Dąbrowski przejął dowodzenie i opanował wkradający się w szeregi obrońców chaos. Niemcy zwlekali z uderzeniem, dzięki czemu Polakom udało się skonsolidować obronę i odeprzeć kolejny atak. W następnych dniach Niemcy próbowali osłabić polską obronę ogniem z dwóch torpedowców, oraz podpalić teren składnicy używając cystern kolejowych wypełnionych benzyną i oddziałów pionierów uzbrojonych w miotacze ognia. Ataki przeprowadzała również niemiecka piechota. 7 września, po długotrwałym ostrzale, Niemcy przystąpili do szturmu, który załamał się w ogniu polskich karabinów maszynowych. Wobec braku nadziei na pomoc, wyczerpywanie się zapasów amunicji i pogarszający się stan rannych podjęto decyzję o podaniu się Niemcom.  W siedmiodniowych walkach zginęło 15 polskich żołnierzy a ok. 50 zostało rannych. Straty niemieckie szacowane są na 300-400 poległych i rannych. Według pierwotnych planów polska załoga miała się bronić od 6 do 12 godzin. Jej bohaterska obrona miała wielkie znaczenie propagandowe. Na falach Polskiego Radia podawano komunikaty wojenne, zaczynające się od słów: „Westerplatte broni się nadal”.

8 września 1939
Obrona odcinka „Wizna”. Kilkuset żołnierzy dowodzonych przez kpt. Władysława Raginisa powstrzymało natarcie niemieckiego XIX Korpusu.
8 września 1939
Nieudana próba zdobycia Warszawy „z marszu” przez niemieckie oddziały pancerne XVI Korpusu gen. kaw. Ericha Höpnera; rozpoczął się ostrzał artyleryjski stolicy.
9 września 1939
Początek bitwy nad Bzurą.

9 września rozpoczęła się największa bitwa kampanii wrześniowej 1939 r. W wyniku niemieckiego planu uderzenia Wielkopolska, broniona przez Armię „Poznań”, znalazła się poza głównym kierunkiem uderzeń. Klęska Armii „Łódź” i Armii „Pomorze” w pierwszych dniach kampanii wrześniowej groziła odcięciem Armii „Poznań” od reszty kraju. Dlatego dowodzący nią gen. Kutrzeba zdecydował się na odwrót w kierunku Warszawy. Szybki marsz Niemców, których czołowe oddziały dotarły już 8 września na przedpole Warszawy, spowodował zmianę planów gen. Kutrzeby. Dowódca Armii „Poznań”, faktycznie odciętej od stolicy, podjął decyzję, o uderzeniu znad rzeki Bzury w kierunku południowym, pomiędzy Łęczycą i Piątkiem, na odsłonięte skrzydło niemieckiej 8. Armii. W pierwszej fazie bitwy odziały polskie, liczące 3 dywizje piechoty i 2 brygady kawalerii, zaskoczyły Niemców i posunęły się do przodu ok. 20 kilometrów, a niemiecka dywizja została rozbita. Następnego dnia oddziały Kutrzeby w uderzeniu na Łowicz wsparły 2 dywizje piechoty z Armii „Pomorze”. Dowództwo niemieckie zostało kompletnie zaskoczone polską ofensywą na tym kierunku. Pomimo pomyślnie rozwijające się natarcia znad Bzury, gen. Kutrzeba po uzyskaniu informacji o wycofaniu się oddziałów Armii „Łódź” do Modlina, zatrzymał je 12 września. Planował on wznowić uderzenie przez Łowicz na Skierniewice. Jednocześnie pod jego osłoną przerzucić oddziały z tego rejonu w okolice Sochaczewa-Wyszogrodu z zadaniem opanowania przepraw przez rzekę Bzurę i zachodnich krańców Puszczy Kampinoskiej. Miało to zapewnić możliwość odwrotu obu armii do Warszawy. Początkowo polskie natarcie z 14 września z sukcesem realizowały plan dowódcy Armii „Poznań”. Jednak dowodzący atakiem na Skierniewic gen. Bortnowski, po otrzymaniu meldunku pojawieniu się pod Sochaczewem niemieckich jednostek pancernych, nakazał przerwanie natarcia, wycofanie się nad Bzurę i przejście do obrony. Pomimo tego części oddziałów armii Poznań udało się, w ciężkich walkach z niemieckimi jednostkami pancernymi, przeprawić przez Bzurę. Reszta jednak została odcięta. Do 16 września Niemcy skoncentrowali potężne siły pancerne i lotnicze (ok. 800 czołgów i ok. 300 samolotów) i rozpoczęli kontratak na broniące się w okrążeniu jednostki polskie. Polacy podjęli kolejną próbę przebicia się przez Bzurę do Puszczy Kampinoskiej. Części sił udało się dotrzeć do Warszawy i Modlina. Te, które pozostały na zachodnim brzegu Bzury zostały rozbite przez Niemców. Bitwa zakończyła się 22 września. Po stronie polskiej wzięło w niej udział ok. 220 tys. żołnierzy, a po niemieckiej ok. 440 tys. Poległo lub zostało rannych ok. 65 tys. Polaków a ok. 100 tys. dostało się do niewoli. Bitwa była największym w kampanii wrześniowej zwrotem zaczepnym, zorganizowanym przez Wojsko Polskie. Walki nad Bzurą zmusiły Niemców do ściągnięcia na ten obszar znacznych sił z innych rejonów walk. Dzięki temu przedłużyła się obrona Warszawy i Modlina.

10 września 1939
Rozbicie w bitwie nad Bzurą niemieckiej 30. Dywizji Piechoty.
10 września 1939
W przededniu II wojny światowej przy ujściu rzeki Biebrzy do Narwi w rejonie miejscowości Wizna Polacy zbudowali umocnioną pozycję obronną, składającą się z 16 betonowych bunkrów. Przeprawa pod Wizną była jedyną dogodną drogą wśród nadnarwiańskich i nadbiebrzańskich bagien na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów. Załogę schronów stanowiły 8. kompania 135. Pułku Piechoty i 3. kompania batalionu fortecznego „Osowiec”; łącznie ok. 360 żołnierzy, wspartych przez 6 lekkich dział. Dowódcą odcinka był kpt. Władysław Raginis. 7 września przed polskimi pozycjami, długości ok. 9 km, pojawiły się oddziały niemieckiego XIX Korpusu Armijnego, liczącego ok. 42 tys. żołnierzy dowodzonych przez gen. Heinza Guderiana. Przedarcie się Niemców przez polskie pozycje oznaczało przełamanie frontu na północy i załamanie się polskiego planu obrony. Punktem docelowym dla idącego od północy XIX Korpusu Pancernego gen. Guderiana i nacierającego od południa XXII Korpusu Armijnego gen. von Kleista był Brześć nad Bugiem. Spotkanie się obu formacji oznaczało wzięcie w kleszcze trzonu wojsk polskich, które znajdowały się na wschód od rzeki Bug. Już 7 września pierwsze oddziały Wehrmachtu podeszły pod Wiznę – były to oddziały rozpoznawcze 10. Dywizji Pancernej. Dzień później dołączyła do nich Brygada Forteczna „Lötzen”. Jednak, ani ataki z 7, ani 8 września nie doprowadziły do przełamania polskiej obrony. Piechota niemiecka choć przekroczyła Biebrzę, to nie była w stanie zdobyć polskich umocnień. 8 września zdeterminowani Niemcy rozpoczęli całodzienne bombardowanie artyleryjskie i lotnicze polskich pozycji. Rankiem 9 września, po kolejnym dwugodzinnym bombardowaniu, ponownie uderzyła niemiecka piechota, tym razem wpierały ją czołgi. Pierwszy atak załamał się. Wówczas, wskutek bezpośredniej interwencji gen. Guderiana, żołnierze Wehrmachtu zmienili taktykę. Niedostatek broni przeciwpancernej Polaków doprowadził do tego, że nieprzyjacielskie czołgi podjeżdżały pod kolejne bunkry, izolując je, po czym do ataku ruszała piechota, która zdobywała i niszczyła kolejne polskie umocnienia. Ostatnim schronem, który bronił się na odcinku Wizna było stanowisko dowodzenia kpt. Władysława Raginisa. Rankiem Niemcy poprzez parlamentariusza zagrozili kpt. Raginisowi rozstrzelaniem wszystkich wziętych do niewoli polskich żołnierzy. Zaszantażowany polski dowódca, wobec braku amunicji i złego stanu żołnierzy, zdecydował się na kapitulację. Sam zaś, zgodnie ze złożoną wcześniej przysięgą, w której zobowiązał, że nie odda żywy swej pozycji, rozerwał się granatem.
12 września 1939
Konferencja w Abbeville
12 września 1939 r. na naradzie w Abbeville brytyjsko-francuska Najwyższa Rada Wojenna uchwaliła decyzję o niepodejmowaniu działań wojennych przeciwko Niemcom na froncie zachodnim, przesądzając tym o klęsce osamotnionej Polski. Francuzi i Brytyjczycy nie wywiązali się ze swoich zobowiązań sojuszniczych. Sytuację na granicy francusko-niemieckiej od 3 września 1939 r. do 10 maja 1940 r. określa się mianem dziwnej wojny. Działania zbrojne Francuzi ograniczyli jedynie do zmobilizowania armii, uszykowania jej na swojej silnie ufortyfikowanej granicy wschodniej i wysyłania patroli na przedpole niemieckiej Linii Zygfryda. Na niewielką skalę prowadziło działania również alianckie lotnictwo, które ograniczało się na naloty na przygraniczne fabryki i nieskutecznie atakowało jednostki niemieckiej floty wojennej. Dziwna wojna dała czas Niemcom na uzupełnienie strat i przygotowanie ataku na Francję i kraje Beneluxu.
13 września 1939
Polskie oddziały opuściły Gdynię.
14 września 1939
Niemiecki XIX Korpus gen. por. Heinza Guderiana dotarł do Brześcia nad Bugiem.
15 września 1939
Oddziały niemieckie otoczyły Warszawę od wschodu.
16 września 1939
Początek niemieckiego kontruderzenia na odcięte od Warszawy wojska armii „Poznań” i „Pomorze”.
17 września 1939
Początek pierwszej bitwy pod Tomaszowem Lubelskim, stoczonej przez jednostki armii „Kraków” i „Lublin”.
17 września 1939
Agresja wojsk ZSRR na Polskę.
Wypełniając zobowiązania traktatu Ribbentrop-Mołotow ZSRR uderzył na Polskę. W pierwszych dniach do ataku na Polskę Armia Czerwona skierowała ok. 620 tys. żołnierzy, wspieranych przez ok. 4700 czołgów i ponad 3200 samolotów. Wschodnią granicę kraju, liczącą ponad 1400 km, dozorowało 25 batalionów Korpusu Ochrony Pogranicza. Naczelny Wódz marsz. Edward Rydz-Śmigły nakazał wycofanie wojska do Rumunii i Węgier.
18 września 1939
Wobec nadciągających wojsk sowieckich marsz. Edward Rydz-Śmigły przekroczył wraz z rządem granicę polsko-rumuńską.
18 września 1939
Ucieczka okrętu podwodnego ORP "Orzeł" z portu w Talinie.
19 września 1939
Upadek Kępy Oksywskiej. Koniec walk Lądowej Obrony Wybrzeża.
19 września 1939
Szarża 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich pod Wólką Węglową.
Atak ten otworzył drogę na Warszawę oddziałom polskim przebijającym się z Puszczy Kampinoskiej po bitwie nad Bzurą. W walkach wzięła też udział część 9. Pułku Ułanów Małopolskich. Początkowo udało się zaskoczyć odpoczywających Niemców, później szarżujące szwadrony natknęły się na silny ogniem z ckmów i czołgów. W szarży poległo około 100 ułanów, między innymi dowódca czołowego 3. szwadronu por. Marian Walicki.
20 września 1939
W Krakowie powstała Tajna Organizacja Wojskowa "Związek Orła Białego", znana jako Organizacja Orła Białego (OOB).
20 września 1939
Obrona Grodna przed oddziałami Armii Czerwonej.
20 września 1939
Okręt podwodny ORP „Wilk” po przedarciu się z Bałtyku na Morze Północne zawinął do portu w Rosyth (Wielka Brytania).
22 września 1939
We Lwowie generał Marian Januszajtis powołał konspiracyjną Polską Organizację Walki o Wolność.
22 września 1939
We Lwowie utworzono tajną Harcerską Organizację Niepodległościowo-Wojskową (HONW).
22 września 1939
Poddanie Lwowa Armii Czerwonej.
Od 12 września polscy żolnierze walczyli z Niemcami, 18 września pod Lwów dotarła Armia Czerwona. Gen. bryg. Władysław Langner, dowodzący obroną miasta, złożył broń przed Armią Czerwoną. Zgodnie z warunkami umowy oficerowie mieli zagwarantowaną swobodę osobistą i możliwość wyjazdu ze Lwowa. Ustalenia te zostały złamane przez Sowietów i większość oficerów walczących w obronie miasta znalazła się na „listach katyńskich”.
22 września 1939
Początek drugiej bitwy pod Tomaszowem Lubelskim stoczonej przez jednostki polskiego Frontu Północnego.
25 września 1939
Początek zmasowanych nalotów i ostrzału artyleryjskiego Warszawy przez Niemców.
27 września 1939
Zgodnie z decyzją Naczelnego Wodza marsz. Rydza-Śmigłego o zorganizowaniu wojskowej konspiracji, gen. Michał Tokarzewski-Karaszewicz powołał do życia tajną organizację wojskową Służba Zwycięstwu Polski (SZP).
27 września 1939
Powstanie w Warszawie „Szarych Szeregów”, konspiracyjnej organizacji utworzonej z członków Związku Harcerstwa Polskiego.
27 września 1939
W Poznaniu członkowie przedwojennej Sieci Dywersji Przyfrontowej utworzyli Tajną Polską Organizację Wojskową (TPOW).
28 września 1939
Kapitulacja Warszawy.
Decyzję o kapitulacji stolicy przed Niemcami podjęto ze względu na brak amunicji, żywności i tragiczną sytuację ludności cywilnej. Bezpośrednią obroną miasta dowodził gen. bryg. Walerian Czuma; ważną rolę odegrał również prezydent stolicy Stefan Starzyński. W obronie Warszawy poległo ok. 6000 żołnierzy, zginęło ok. 20000 mieszkańców. W wyniku walk zniszczeniu uległo ok. 15% budynków.
28 września 1939
Początek bitwy pod Szackiem pomiędzy zgrupowaniem Korpusu Obrony Pogranicza gen. Wilhelma Orlika-Rückemana, a 52. Dywizją Strzelecką Armii Czerwonej.
28 września 1939
Podpisanie układu pomiędzy III Rzeszą i ZSRR „o granicach i przyjaźni”, który ostatecznie ustalał granicę podziału ziem polskich pomiędzy agresorami. 
29 września 1939
Kapitulacja twierdzy Modlin.
Dowodzący obroną gen. bryg. Wiktor Thommée wobec kapitulacji stolicy, a także kończących się zapasów amunicji i żywności oraz w trosce o los rannych podpisał honorową kapitulację Modlina. Podczas obrony twierdzy zginęło około 1300, a do niewoli dostało się około 35 tysięcy żołnierzy.
30 września 1939
Generał Władysław Sikorski premierem rządu polskiego.
W Paryżu zaprzysiężony na urząd Prezydenta RP Władysław Raczkiewicz powierzył gen. Sikorskiemu tworzenie nowego gabinetu. Oprócz funkcji premiera, gen. Sikorski objął również tekę ministra spraw wojskowych.
1 października 1939
Jednostki Korpusu Obrony Pogranicza gen. Wilhelma Orlika-Rückemana stoczyły bitwę pod Wytycznem z oddziałami Armii Czerwonej.
1 października 1939
Generał Wilhelm Orlik-Rückemann, dowódca Korpusu Ochrony Pogranicza, rozwiązując oddziały, wydał rozkaz przejścia do konspiracji i utworzenia organizacji Komenda Obrońców Polski (KOP).
2 października 1939
Skapitulował Rejon Umocniony Hel.
5 października 1939
Koniec bitwy pod Kockiem.
W pierwszej dekadzie września 1939 r. Niemcy przełamali obronę polską na głównych kierunkach natarcia. Udało im się sforsować Narew pod Wizną i rozpocząć marsz na Brześć nad Bugiem. We wschodniej Polsce, w garnizonach na Polesiu i Nowogródczyźnie z oddziałów zapasowych i tyłowych gen. bryg. Franciszek Kleeberg utworzył Grupę Operacyjną „Polesie”, która miała za zadanie obronę przed Niemcami rejonu Brześć - Kobryń. Po sowieckim ataku na Polskę 17 września oddziały grupy rozpoczęły wycofywanie się na południe. Z powodu odcięcia dróg odwrotu do Rumunii i na Węgry przez Armię Czerwoną, gen. Kleeberg zdecydował się na marsz w kierunku zachodnim, z zamiarem pomocy walczącej Warszawie. Po otrzymaniu informacji o kapitulacji stolicy gen Kleeberg postanowił skierować się w Góry Świętokrzyskie. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” składała się z dwóch improwizowanych dywizji piechoty: 60. Dywizji Piechoty, 50. Dywizji Piechoty „Brzoza”, dywizji kawalerii „Zaza” i Podlaskiej Brygady Kawalerii. Łącznie liczebność sił polskich ocenia się na ok. 17 tys. żołnierzy, z nieliczną artylerią i bronią przeciwpancerną. 2 października w rejonie Kocka odziały grupy napotkały niemiecką 13. Dywizję Piechoty Zmotoryzowanej. W pierwszym dniu walk atak Niemców został odparty, a Polacy przeszli do działań zaczepnych. 4 października Niemcy przystąpili do kontrataku, doszło do ciężkich walk w rejonie Woli Gułowskiej. Od północnego zachodu do działań przeciw SGO „Polesie” skierowano 29. Dywizję Piechoty Zmotoryzowanej. Gen. Franciszek Kleeberg przeznaczył przeciwko niej część swoich sił, a większości oddziałów rozkazał ruszyć na 13. Dywizję Piechoty. Te działania zmusiły 5 października niemiecką 13. Dywizję Piechoty do odwrotu. Jednakże brak amunicji i świadomość, że SGO „Polesie” pozostała jedynym polskim walczącym związkiem operacyjnym, zadecydowały o podjęciu przez gen. Franciszka Kleeberga decyzji o kapitulacji. Bitwa pod Kockiem była ostatnią bitwą kampanii wrześniowej 1939 r. w Polsce.
5 października 1939
W Warszawie odbyła się defilada zwycięstwa wojsk niemieckich przed kanclerzem Niemiec Adolfem Hitlerem. Na planowanej trasie przejazdu Führera podłożono ładunki wybuchowe. Zamachem miał kierować mjr. Franciszek Niepokólczycki. Przygotowania zostały jednak przypadkowo wykryte przez niemieckie organy bezpieczeństwa i do zamachu nie doszło.
5 października 1939
W Piotrkowie Trybunalskim Niemcy założyli pierwsze getto na terenie  okupowanej Polski.
8 października 1939
Kanclerz Niemie Adolf Hitler wydał dekret o wcieleniu do III Rzeszy województwa pomorskiego, poznańskiego, górnośląskiego, części łódzkiego oraz krakowskiego.
10 października 1939
W Warszawei odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Głównej Obrony Narodowej (Głownej Rady Politycznej przy Służbie Zwycięstwu Polski), organu władzy cywilnej w okupowanym kraju. Przewodniczący, Mieczysław Niedziałkowski z Polskiej Partii Socjalistycznej, został jednocześnie komisarzem cywilnym SZP i zastępcą Dowódcy Głównego SZP.
13 października 1939
W Warszawie powołano konspiracyjną Narodową Organizację Wojskową związaną ze Stronnictwem Narodowym.
14 października 1939
Okręt podwodny ORP „Orzeł” przedarł się z Bałtyku na Morze Północne i dotarł do brytyjskiego portu w Rosyth.
26 października 1939
Władze niemieckie na okupowanych, a nie wcielonych do Rzeszy ziemiach polskich, utworzyły Generalne Gubernatorstwo ze stlicą w Krakowie. Generalnym Gubernatorem został Hans Frank.
28 października 1939
Gestapo aresztowało prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego, współkierującego obroną stolicy we wrześniu 1939 roku.
1 listopada 1939
Prezydium Rady Najwyższej ZSRR włączyło tzw. Zachodnią Ukrainę do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Wszystkim dotychczasowym mieszkańcom tych ziem - obywatelom polskim - nadano obywatelstwo radzieckie.
5 listopada 1939
Ukazał się pierwszy numer konspiracyjnego pisma "Biuletyn Informacyjny", organu Służby Zwycięstwu Polski. Wiosną 1941 r. "Biuletyn Informacyjny" został centralnym tytułem prasowym Komendy Głównej AK, zyskując sobie miano najważniejszego pisma konspiracyjnego w okupowanej Polsce.
6 listopada 1939
Sondereaktion Krakau - niemiecka akcja pacyfikacyjna skierowana przeciwko środowisku krakowskich uczonych. W jej wyniku aresztowano 183 profesorów wyższych uczelni krakowskich, którzy następnie zostali wywiezieni do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen.
7 listopada 1939
Generał Władysław Sikorski objął stanowisko Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych.
9 listopada 1939
W uznaniu zasług mieszkańców w obronie stolicy w 1939 r. Warszawa została odznaczona krzyżem Virtuti Militari V klasy przez gen. Władysława Sikorskiego.
9 listopada 1939
W okupowanej Warszawie powstała Tajna Armia Polska. Organizacja konspiracyjna liczyła ok. 300 członków, wywodzących się głównie ze środowiska studentów Szkoły Głównej Handlowej. Jej założycielami byli między innymi Jan Włodarkiewicz oraz  Witold Pilecki. TAP składała się głównie z wojskowych oraz działaczy społecznych związanych z  organizacjami chrześcijańskimi.
10 listopada 1939
W Paryżu przyjęto statut Związku Walki Zbrojnej.
11 listopada 1939
W nocy z 10 na 11 listopada w 21 rocznicę, odzyskania niepodległości  Organizacja Orła Białego dokonała symbolicznych ataków na granice Generalnej Guberni w Medyce, Zagórzu i koło Krzeszowic.
13 listopada 1939
Powstanie Związku Walki Zbrojnej.
Związek Walki Zbrojnej był organizację konspiracyjną powołaną do życia przez Naczelnego Wodza generał Władysława Sikorskiego, podporządkowaną Polskiemu Rządowi na Wychodźstwie. Miał on zastąpić utworzoną 27 września 1939 r. Służbę Zwycięstwu Polski. Komendantem Głównym ZWZ mianowano przebywającego we Francji gen. Kazimierza Sosnkowskiego, pseudonim Józef Godzięba. Decyzja została podjęta w związku z nową koncepcją organizacji polskiego ruchu oporu, promowaną przez  Naczelnego Wodza. Opowiadał się on za całkowitym rozdziałem struktur cywilnych i wojskowych. Nowa organizacja, działająca na terenach okupacji niemieckiej, sowieckiej oraz terytorium włączonym do III Rzeszy, przejęła część siatki konspiracyjnej oraz kadr Służby Zwycięstwu Polski. Jej głównym celem miało być wywalczenie dla Polski niepodległości. Bieżące zadania to: informowanie społeczeństwa o sytuacji militarnej i politycznej, podtrzymywanie nastrojów patriotycznych Polaków, stosowanie represji wobec kolaborantów, szkolenie kadr wojskowych, gromadzenie środków bojowych oraz podjęcie przygotowań do rozpoczęcia powstania zbrojnego w sprzyjającej temu sytuacji militarnej. Wobec klęski Francji w czerwcu 1940 r.  polskie władze na wychodźstwie ewakuowane zostały do Wielkiej Brytanii, co  utrudniło kontakt z  krajem, a tym samym kierowaniem  ruchem oporu. Dlatego 18 czerwca 1940 r.  gen. Stefan Rowecki „Grot”, który przebywał w kupowanym kraju, został mianowanym Komendantem Głównym ZWZ. 14 lutego 1942 r. Związek Walki Zbrojnej został przemianowany na Armię Krajową, która stała się najliczniejszą polską organizacją konspiracyjną w czasie II wojny światowej.
18 listopada 1939
Układ między Polską Marynaką Wojenną a Royal Navy.
Na podstawie polsko-brytyjskiego prozumienia polskie okręty zostały podporządkowane pod względem operacyjnym Admiralicji Brytyjskiej. Bazą polskiej floty stało się Plymouth. Kierownictwo Polskiej Marynarki Wojennej zostało przeniesione z Paryża do Londynu. Umowa zakładała również możliwość przkazania PMW kilku brytyjskich okrętów.
19 listopada 1939
PPS "Wolność-Równość-Niepodległość" powołała swoją organizację zbrojną pod nazwą Gwardia Ludowa. Jej komendantem został Kazimierz Pużak.
28 listopada 1939
Gen. Władysław Sikorski wydał rozkaz Dowódcy Lotnictwa gen. Józefowi Zającowi zorganizowania tajnej komunikacji lotniczej z okupowanym krajem. Samoloty latające raz w miesiącu miały docierać m. in. do Poznania, Warszawy, Krakowa i Lwowa.
29 listopada 1939
Gen. Michał Karaszewicz-Tokarzewski został z rozkazu komendanta ZWZ gen. Sosnkowskiego upoważniony do tworzenia siatki konspiracyjnej na terytorium polskim okupywanym przez ZSRR.
1 grudnia 1939
W Warszawie okupacyjne władze niemieckie wydały rozporządzenie o noszeniu przez wszystkich Żydów biało-niebieskich opasek z gwiazdą Dawida. Obowiązek noszenia opaski na ramieniu objął Żydów powyżej 10 roku życia.
4 grudnia 1939
W Paryżu Komendant Główny ZWZ podpisał "Instrukcję nr 1" dla płk. dypl. Stefana Roweckiego w sprawie tworzenia Związku Walki Zbrojnej na tereni okupacji niemieckiej.
7 grudnia 1939
Stanisław Kot, jako minister bez teki, został zwierzchnikiem cywilnej łączności z okupowanym krajem zastępując Aleksandra Ładosia.
9 grudnia 1939
We Lwowie został płk inż. Jerzy Dobrowolski, komendant konspiracyjnej Polskiej Organizacji Walki o Wolność, aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD.
19 grudnia 1939
Do Lwowa przybył kurier z "Instrukcją nr 1" Komendanta Głównego ZWZ w sprawie organizowania działalności ZWZ pod okupacją sowiecką.
23 grudnia 1939
W Warszawie powstał Strażacki Ruch Oporu "Skała", polska konspiracyjna organizacja skupiająca strażaków, działająca do końca 1943 r. na obszarze całego państwa polskiego.
27 grudnia 1939
Zbrodnia w Wawrze. Niemcy zamordowali 107 Polaków w odwecie za zabicie 2 żołnierzy niemieckich.
4 stycznia 1940
Podpisanie polsko-francuskiej umowy wojskowej.
 Podpisano umowę o współpracy wojskowej, na mocy której rozpoczęto formowanie Armii Polskiej we Francji. Wiosną 1940 r. armia liczyła ok. 80 000 żołnierzy (2 dywizje piechoty, samodzielna brygada piechoty oraz brygada kawalerii pancernej a także inne oddziały w stanie organizacji). Oddziały te wzięły udział w obronie Francji w kampanii 1940 r.
16 stycznia 1940
Wydanie instrukcji o powołaniu w kraju dwóch komend ZWZ, osobno dla okupacji niemieckiej (kierowanej przez płk. Stefana Roweckiego) oraz sowieckiej (kierowanej przez gen. bryg. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego).
21 stycznia 1940
Powstanie czortkowskie przeciw wojskom radzieckim okupującym po 17 września 1939 r. miejscowość Czortków. Celem powstańców było opanowanie miejscowości, odbicie więźniów oraz zdobycie pociągu, którym mieli przedostać się przez Zaleszczyki do Rumunii. Rosjanie nie dali się zaskoczyć i walki wygasły jeszcze w ciągu nocy.
7 lutego 1940
Przy Związku Walki Zbrojnej powstała Rada Obrony Narodowej, złożona z przedstawicieli partii związanych z rządem RP: Stronnictwa Ludowego, Stronnictwa Narodowego, Polskiej Partii Socjalistycznej - Wolność Równość Niepodległość i Stronnictwa Pracy.
7 lutego 1940
Komendant Obszaru nr 1 ZWZ, płk dypl. Stefan Rowecki, wydał instrukcję w sprawie przekształcenia SZP w ZWZ oraz rozkaz organizacyjny NR 1 określający zadania organizacyjne i w zakresie działalności sabotażowo-dywersyjnej.
8 lutego 1940
We francuskim Angers Komendant Główny ZWZ okupacji niemieckiej polecenie podporządkowania sobie  wojskowych organizacji konspiracyjnych działajacych na tym obszarze.
1 marca 1940
Członkowie  grupy sabotażowej z Rejonu ZWZ Mielec podpalili halę fabryczną z dwoma samolotami i częściami zapasowymi do 200 szybowców.
7 marca 1940
W nocy z 6 na 7 marca NKWD aresztowało generała Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, wyznaczonego na komendanta Obszaru Nr 3 ZWZ. Aresztowanie miało meijsce podczas próby przekroczenia przez generała granicy niemiecko-sowieckiej w okolicy miejscowości Munina.
19 marca 1940
W Warszawie komendant okupacji niemieckiej płk dypl. Stefan Rowecki wydał "Wytyczne działań sabotażowo-dywersyjnych".
23 marca 1940
We Lwowie NKWD aresztowało kilkunastu członków ZWZ. Podczas aresztowania doszło do strzelanicy w czasie której zginęło 2 funkcjonariuszy NKWD.
26 marca 1940
We Lwowie członkowie ZWZ przeprowadzili neiudaną próbę zamachu na Wandę Wasilewską. Podczas akcji zginął jej mąż - Marian Bogatko.
30 marca 1940
Bitwa pod Huciskami pomiędzy oddziałem partyzanckim mjr. Henryka Dobrzańskiego ps. "Hubal" a Niemcami. Walka zakończyła się sukcesem partyzantów; siły niemieckie straciły ok. 100 ludzi.
8 kwietnia 1940
Okręt podwodny ORP "Orzeł" zatopił niemiecki statek transportowy "Rio de Janeiro", na pokładzie którego Niemcy przewozili oddziały inwazyjne, które miały wziąć udział w ataku na Norwegię.
11 kwietnia 1940
Wieś Skłoby została spacyfikowana w odwecie za działalność Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego mjr. Henryka Dobrzańskiego. Zginęło 215 lub 228 osób.
12 kwietnia 1940
Powstanie Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich.
Po klęsce Polski w kampanii 1939 r. Polacy kontynuowali walkę u boku sojuszniczej Francji.
Polskie oddziały tworzono zarówno w metropolii, jak i we francuskim terytorium mandatowym w Syrii. 12 kwietnia 1940 r. Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski wydał rozkaz o sformowaniu z dniem 2 kwietnia Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich u boku francuskiej Armii Lewantu. Dowódcą brygady został płk dypl. Stanisław Kopański. Na miejsce formowania wyznaczono obóz wojskowy w Homs. Według pierwotnych założeń brygada miała liczyć ok. 7000 żołnierzy, a miała składać się z dwóch pułków piechoty, dywizjonu kawalerii i dywizjonu artylerii. Po kapitulacji Francji 30 czerwca 1940 r. brygada, licząca dopiero ok. 3700 żołnierzy, przeszła do Palestyny, pozostającej pod kontrolą brytyjską. Po reorganizacji według wzorców brytyjskich w sierpniu 1941 r. została przerzucona do Afryki Północnej , gdzie wzięła udział w obronie Tobruku. W 1942 r. po połączeniu z oddziałami ewakuowanymi z ZSRR jednostka została rozbudowana i przemianowana na 3. Dywizję Strzelców Karpackich, która w latach 1944-1945 walczyła na froncie włoskim.
15 kwietnia 1940
W tamach akcji scaleniowej większość członków Tajnej Organizacji Wojskowej "Związek Orła Białego" połączyła się ze Związkeim Walki Zbrojnej.
20 kwietnia 1940

Powołanie Związku Odwetu.

Po klęsce Polski w kampanii wrześniowej w 1939 r., na terenie okupowanego kraju zaczęto tworzyć konspiracyjne struktury wojskowe, z których najważniejszą był Związek Walki Zbrojnej. Wiosną 1940 r. komendant Związku Walki Zbrojnej płk. Stefan Rowecki ps. „Grot” powołał do życia organizację wojskową o charakterze sabotażowo-dywersyjnym pod nazwą Związek Odwetu. Na jej czele stanął ppłk Franciszek Niepokólczycki ps. „Teodor”. Początkowo zadaniem organizacji było gromadzenie broni i amunicji, przygotowywanie instrukcji i regulaminów, prowadzenie szkolenia i wywiadu. Związek posiadał własną kadrę dowódczą, wyodrębnione służby szkolenia, łączności i zaopatrzenia, a także dyspozycyjne oddziały sabotażowe i oddziały specjalne. Nasilenie akcji Związku nastąpiło w czerwcu 1940 r. w czasie intensywnych walk na froncie francuskim, kiedy to Polacy próbowali zaangażować wojska niemieckie na terenie okupowanej Polski, odciążając tym samym oddziały alianckie na zachodzie. Również w drugiej połowie 1941 r., po ataku Niemców na Związek Radziecki, Związek Odwetu wzmógł działania dywersyjne. Do najbardziej znanych operacji, w których uczestniczyli żołnierze Związku Odwetu należała akcja „Wieniec”, przeprowadzona w nocy z 7 na 8 października 1942 r., kiedy to w wyniku jednoczesnego wysadzenia torów kolejowych w warszawskim węźle kolejowym, sparaliżowano niemiecką komunikację wokół Warszawy. Po utworzeniu Armii Krajowej w 1942 r. Związek Odwetu wszedł w skład Kierownictwa Dywersji.

21 kwietnia 1940
Utworzono Komitet Porozumiewawczy Organizacji Niepodległościowych.
24 kwietnia 1940
Na dowódcę nowo powołanego Związku Odwetu mianowano mjr dypl. sap. Francziszka Niepokólczyckiego "Franka".
24 kwietnia 1940
Utworzony na rozkaz Heinricha Himmlera obóz początkowo przeznaczony był dla Polaków, jednak z czasem zaczęto tam zwozić również ludzi innych narodowości. Od 1942 r. byli to głownie Żydzi. KL Auschwitz był największym obozem koncentracyjnym i ośrodkiem zagłady, w którym zamordowano wg różnych szacunków ok. 2 milionów ludzi różnej narodowości głównie Żydów, Polaków i Rosjan.
30 kwietnia 1940

Śmierć majora Henryka Dobrzańskiego ps. „Hubal”.

Po klęsce w kampanii 1939 r. na terytorium okupowanym przez wojska niemieckie i radzieckie zaczął się tworzyć ruch partyzancki. Dowódcą jednego z najsłynniejszych oddziałów był mjr Henryk Dobrzański. Początkowo w skład jego oddziału, który powstał jeszcze w czasie trwania działań wojennych we wrześniu 1939 r., weszli żołnierze 110. Rezerwowego Pułku Ułanów, którzy nie podporządkowali się decyzji o rozwiązaniu jednostki. Żołnierze mjr. Dobrzańskiego ruszyli na pomoc oblężonej przez Niemców Warszawie, ale na wieść o jej kapitulacji, skierowali się w Góry Świętokrzyskie, gdzie rozpoczęli działania o charakterze partyzanckim. Polacy mieli nadzieję, że wiosną 1940 r. ruszy aliancka ofensywa na froncie zachodnim, która doprowadzi do załamania się III Rzeszy. Szykując się do podjęcia działań na większą skalę, oddział Hubala zimą z 1939 na 1940 r. stopniowo się rozrastał, osiągając liczebność ok. 320 żołnierzy. Pod koniec marca, zaalarmowani powstaniem dużego zgrupowania partyzanckiego, Niemcy rozpoczęli obławę. Partyzanci starli się nimi 30 marca pod Huciskami, odnosząc sukces i eliminując z walki ok. 100 żołnierzy niemieckich. Po miesiącu dalszych walk i potyczek Polacy zostali zaskoczeni 30 kwietnia 140 r. na biwaku w okolicach Anielina pod Opocznem. Wywiązała się walka, w której poległ mjr Henryk Dobrzański ps. "Hubal". Niemcy pochowali go w nieznanym miejscu. Po śmierci majora jego żołnierze walczyli aż do klęski Francji 25 czerwca 1940 r.

4 maja 1940
Zatopienie niszczyciela ORP "Grom".
ORP "Grom" był jednym z trzech niszczycieli, które w przededniu wybuchu wojny w ramach operacji "Peking" zostały wysłane do Wielkiej Brytanii. W czasie II wojny światowej, po klęsce w kampanii wrześniowej 1939 r., Polska Marynarka Wojenna walczyła u boku brytyjskiej Royal Navy. Wiosną 1940 r. polskie okręty zostały skierowane na Morze Północne i wzięły udział w kampanii norweskiej. Były to: trzy niszczyciele: ORP "Grom", ORP "Burza", ORP "Błyskawica". Natomiast polskie statki pasażerskie MS "Chrobry", MS "Batory", MS "Sobieski" użyte zostały jako transportowce do przewozu żołnierzy. Dwa polskie niszczyciele przybyły w rejon Narwiku 23 kwietnia 1940 r. i pełniły służbę patrolową oraz zwalczały ogniem dział Niemców na brzegu. 4 maja ORP „Grom” został zaatakowany przez niemiecki bombowiec Heinkiel He-111, który zrzucił 6 bomb, z których dwie trafiły w okręt. Zatonął on w ciągu 3 minut, a spośród załogi liczącej 192 marynarzy i oficerów zginęło 59 ludzi. Royal Navy w zamian za utracony okręt przekazała Polskiej Marynarce Wojennej nowo wybudowany niszczyciel, który otrzymał nazwę ORP „Piorun”.
4 maja 1940
Powstały Tajne Wojskowe Zakłady Wydawnicze. Był to aparat wydawniczo-poligraficzny Polskiego Państwa Podziemnego działający w latach 1940-45 w Warszawie i innych miastach Generalnego Gubernatorstwa jako wydział Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK.
5 maja 1940
W Paryżu Komendant Główny ZWZ wydał rozkaz o podporządkowaniu ternów pozostających pod okupoacją sowiecką komendantowi ZWZ na okupację niemiecką.
8 maja 1940
W norweskim porcie Harstadt wylądowała polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich gen. Zygmunta Szyszko-Bohusza. Brygadę sformowano z zamiarem włączenia do francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego, i wysłania do Finlandii walczącej z agresją sowiecką. Po ataku Niemiec na Norwegię Polaków skierowano do walk z Niemcami o port w Narwiku pod koniec maja 1940 r. 
16 maja 1940
1. Dywizja Grenadierów po ataku Niemiec na Francję została przydzielona do francuskiego XX. Korpusu Armijnego. Polska jednostka, powstała na podstawie układu polsko-francuskiego, została sformowana w obozie Coëtquidan. W jednostce służyli Polacy zamieszkali we Francji i żołnierze, którym po klęsce wrześniowej, udało się przedrzeć na zachód. Dywizją dowodził gen. bryg. Bronisław Duch. W trakcie kampanii francuskiej jednostka nocnymi marszami dotarła z Nancy do odwodu francuskiego korpusu w rejonie Luneville, gdzie zakończyła szkolenie. XX Korpus bronił jednego z odcinków Linii Maginota. Oprócz polskiej dywizji w jego skład wchodziła francuska 52. Dywizja Piechoty i grupa forteczna Sarry.
28 maja 1940
Zdobycie Beisfjord i Ankenes.

Po niemieckim ataku na Norwegię alianci zdecydowali się na wysłanie do tego kraju korpusu ekspedycyjnego. Jego częścią została Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, która powstała w lutym 1940 r. we Francji z 4 batalionów wyłączonych z formujących się 1. Dywizji Grenadierów i 2. Dywizji Strzelców Pieszych. Dowództwo brygady powierzono gen. bryg. Zygmuntowi Bohuszowi-Szyszko. Według pierwotnych planów jednostkę planowano włączyć do korpusu ekspedycyjnego, który miał zostać wysłany do Finlandii, na front fińsko-radziecki. Ostatecznie jednak Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich przybyła do Norwegii 8 maja 1940 r. Podhalańczycy stanowili ok. 1/3 sił alianckich użytych pod Narwikiem. Uczestnicząca w walkach z Niemcami polska jednostka zdobyła miejscowość Ankenes położoną na południe od fiordu Beisfjord oraz wieś Beisfjord leżąca u wierzchołka fiordu. Zajęcie przez Polaków półwyspu Ankenes na południe od Narwiku i bezpośrednie działania oddziałów francuskich i norweskich w rejonie miasta zmusiły Niemców do opuszczenia Narwiku i wycofanie się w góry na południowy wschód od miasta. Oddziały sojusznicze nie kontynuowały jednak pościgu za przeciwnikiem, ponieważ dowództwo alianckie ze względu na niemieckie sukcesy we Francji zdecydowało się na wycofanie korpusu ekspedycyjnego z Norwegii. Podhalańczycy osłaniali port i ewakuacje, którą zakończono 8 czerwca 1940 r. W trakcie walk o Narwik Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich straciła 97 zabitych, 28 zaginionych i 189 rannych.

8 czerwca 1940
Przydzielenie polskiej 2. Dywizji Strzelców Pieszych do francuskiej 8. Armii. Do 12 czerwca 1940 r. dywizja została przewieziona z rejonu Colombey-les-Belles koleją w okolice Belfort, gdzie włączono ją w skład francuskiego 45. Korpusu Armijnego. 
8 czerwca 1940
Polski okręt podwodny ORP „Orzeł” nie wrócił do portu Rosyth z patrolu na Morzu Północnym. We wrześniu 1939 r. polską jednostkę internowano w Tallinie (Estonia). Załoga okrętu podjęła udaną próbę wyprowadzenia "Orła" z estońskiego portu. Następnie, bez map, ORP „Orzeł” przedostał się przez strzeżone przez Niemców cieśniny duńskie. W przededniu inwazji na Norwegię zatopił transportowiec "Rio de Janeiro", który przewoził niemieckie oddziały desantowe. Po raz ostatni kontakt z "Orłem" nawiązano 25 maja 1940 r., kiedy patrolował wody u wybrzeży Danii. Ostatecznie 11 czerwca brytyjska admiralicja uznała okręt za stracony.
13 czerwca 1940
Powrót Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich z Norwegii. Polscy żołnierze zostali wyokrętowani w Brescie (Francja) bez ciężkiego sprzętu, taborów i amunicji. Brygada dostała rozkaz obrony tzw. reduty bretońskiej w rejonie Rennes, obszaru, który w zamiarach alianckiego dowództwa miał być przyczółkiem do przyszłej kontrofensywy. Wobec przeważających sił niemieckich, po kilkudniowych walkach formacja została rozwiązana. Tylko kilkuset żołnierzom SBSP udało się dotrzeć do Wielkiej Brytanii.
16 czerwca 1940
Bitwa o Montbart. Grupa bojowa z 10. Brygady Kawalerii Pancernej pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka, zaatakowała batalion niemieckiej 13. Dywizji Piechoty Zmotoryzowanej. Polacy przejściowo opanowali miasto. 
17 czerwca 1940
Bitwa pod Lagarde.

Po zajęciu Polski przez Niemców i Sowietów w 1939 r. Polacy nie zaprzestali walki. U boku sojuszniczej Francji zaczęto organizować armię polską. Jesienią 1939 r. w obozie Coëtquidan w Bretanii utworzono 1. Dywizję Grenadierów. W jej skład weszli żołnierze ocalali z klęski wrześniowej, którzy uniknęli niewoli i dotarli do Francji oraz ochotnicy z polonii francuskiej. W końcu kwietnia 1940 r. jednostka została przerzucona do Lotaryngii, gdzie zakończyła szkolenie. 1. Dywizja Grenadierów pod dowództwem gen. bryg. Bronisława Ducha została w połowie maja 1940 r. podporządkowana francuskiemu XX Korpusowi Armijnemu, który bronił ufortyfikowanego odcinka Sary, będącego częścią Linii Maginota. Początkowo polskie oddziały zostały rozdzielone pomiędzy oddziały francuskie. W przededniu ofensywy niemieckiej 1. Armii, która rozpoczęła się 14 czerwca 1940 r. polskie oddziały zostały zgrupowane razem i zajęły pozycję w centrum ugrupowania korpusu w rejonie Altwiller-Lening. Po dwóch dniach walk opóźniających 1. Dywizja Grenadierów obsadziła kanał Marna- Ren w rejonie miejscowości Lagarde. 17 czerwca niemiecki XII Korpus Armijny podjął próbę przełamania polskich pozycji. Po dwudniowych walkach, z trzema dywizjami niemieckiej piechoty, wobec rozbicia i odwrotu jednostek francuskich, Polacy wycofali się na południe w okolice miejscowości Merviller, gdzie zorganizowali obronę. 20 czerwca dywizja została zaatakowana przez Niemców i zmuszona do odwrotu w kierunku południowo-zachodnim. Wobec rozkładu sąsiednich oddziałów francuskich, 21 czerwca gen. Duch podjął decyzję o zniszczeniu sprzętu i rozwiązaniu dywizji. Żołnierze mieli przedzierać się do południowej Francji i próbować przedostać się do Wielkiej Brytanii by dalej kontynuować walkę. Niestety większość żołnierzy dostała się do niewoli niemieckiej.

18 czerwca 1940
Początek walk o wzgórza Clos du Doubs we Francji. Polska 2. Dywizji Strzelców Pieszych pod dowództwem gen. bryg. Bronisława Prugar–Ketlinga otrzymała zadanie obrony wzgórz i zamknięcia przed Niemcami dróg prowadzących do granicy szwajcarskiej. Polska jednostka stawiła opór oddziałom pancernym Wehrmachtu. Po dwóch dniach ciężkich walk, żołnierze polscy przekroczyli jako zwarta jednostka, ze swoim sprzętem granicę francusko-szwajcarską. Tam 2. Dywizja została internowana.
18 czerwca 1940
Rozkaz gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego dotyczący wstrzymania działań zbrojnych przez Związek Walki Zbrojnej. Decyzja była spowodowana zwycięstwem Niemiec w kampanii francuskiej.
19 czerwca 1940
Spotkanie w Londynie gen. dyw. Władysława Sikorskiego z Winstonem Churchillem. Podczas rozmów polskiego premiera i Naczelnego Wodza z premierem rządu Wielkiej Brytanii obaj przywódcy zadeklarowali chęć dalszej walki z Niemcami. Władze brytyjskie wydały zgodę na przyjęcie na swoje terytorium żołnierzy polskich ewakuowanych z Francji. W trakcie spotkania gen. Sikorski przedłożył brytyjskiemu premierowi, niekonsultowane z prezydentem Władysławem Raczkiewiczem, memorandum dotyczące unormowania stosunków z ZSRR i utworzenia na jego terytorium 300 tys. armii polskiej.
20 czerwca 1940

Internowanie 2. Dywizji Strzelców Pieszych w Szwajcarii.

Po zajęciu Polski przez Niemców i Sowietów w 1939 r. Polacy nie zaprzestali walki. U boku sojuszniczej Francji zaczęto organizować polską armię. Jesienią 1939 r. utworzono 2. Dywizję Strzelców Pieszych. W jej skład weszli żołnierze ocalali z klęski wrześniowej, którzy uniknęli niewoli i dotarli do Francji oraz ochotnicy z polonii francuskiej. Dywizja formowano w obozie Parthenay w departamencie Deux-Sevres. W ostatniej  dekadzie maja 1940 r. nie w pełni przygotowana do walki jednostka została przerzucona do rejonu Colombey-les-Belles. W dniach 10-12 czerwca 1940 r. dywizja została przetransportowana do rejonu Belfortu w Alzacji, gdzie wcielono ją do francuskiego XLV Korpusu Armijnego. Część sił dywizji została zaangażowana nad rzeką Saoną, gdzie stanowiła ubezpieczenie korpusu. 16 czerwca polskie oddziały rozpoczęły odwrót na południowy zachód, jednak drogi odwrotu zostały zajęte przez oddziały niemieckie. 18 czerwca polska dywizja zajęła pozycje obronne na wzgórzach Clous de Doubs – w występie osłanianym przez granice francusko-szwajcarską. Po dwudniowych walkach Polacy, wobec kapitulacji Francji i niemożności kontynuowania walki, przeszli, jako ostatnia jednostka francuskiego korpusu na drugą stronę granicy. Polska dywizja przekroczyła ją z pełnym uzbrojeniem i sprzętem. Zgodnie z prawem międzynarodowym Polacy zostali internowani. W szwajcarskich obozach większość żołnierzy 2. DSP spędziła resztę wojny, gdzie pracowali na rzecz gospodarki szwajcarskiej, a także zdobywali wykształcenie. W czasie zagrożenia Szwajcarii agresją niemiecką rozważano możliwość wykorzystania polskich żołnierzy z Niemcami.

21 czerwca 1940
W trakcie kampanii francuskiej 1940 1. Dywizja Grenadierów walczyła z Niemcami w Lotaryngii. Jednostka broniła miasta Lagarde oraz osłaniała odwrót wojsk francuskich. Gdy władze Francji rozpoczęły rozmowy kapitulacyjne, gen. bryg. Bronisław Duch, dowódca znajdującej się w okrążeniu pod Meriller polskiej dywizji, nakazał rozwiązanie jednostki. Polskim żołnierzom nakazano zniszczenie sprzętu oraz przedarcie się na południe Francji. Zaszyfrowany rozkaz nadany przez radio dla jednostek dywizji brzmiał: „4444”. 
21 czerwca 1940
Zakończenie ewakuacji rządu polskiego z Francji do Wielkiej Brytanii. Prezydent RP Władysław Raczkiewicz na londyńskim dworcu został przywitany przez króla Jerzego VI. Z Francji udało się ewakuować około 27 tys. polskich żołnierzy.
21 czerwca 1940
Początek ewakuacji Brygady Strzelców Karpackich gen. bryg. Stanisława Kopańskiego z francuskiej Syrii do brytyjskiej Palestyny. Brygada powstała w obozie Homs w Syrii przy francuskiej Armii Lewantu. Przyczyną przejścia na terytorium kontrolowane przez Brytyjczyków było opowiedzenie się dowódcy armii francuskiej po stronie kolaborującego z Niemcami rządu Vichy. Ewakuacja zakończyła się 30 czerwca. Brygada, licząca wtedy 319 oficerów i 3437 żołnierzy, została skierowana do obozu w Latum, gdzie przeszła szkolenie według brytyjskich regulaminów i została zaopatrzona w brytyjską broń.
21 czerwca 1940
Funkcjonariusze NKWD aresztowali ppłk. Stanisława Pstrokońskiego "Stefana Łozińskiego", p.o. pomocnika komendanta ZWZ na teren okupacji sowieckiej.
30 czerwca 1940
Naczelny Wódz mianował gen. bryg. Stefana Roweckiego ps. „Grot” Komendantem Głównym Związku Walki Zbrojnej. Od 18 czerwca 1940 r. gen. Rowecki pełnił funkcję zastępcy Komendanta Głownego ZWZ z prawem podejmowania decyzji w pilnych sprawach w przypadku braku łączności z rządem. 
1 lipca 1940
Utworzenie 300. Dywizjonu Bombowego Ziemi Mazowieckiej. Sformowano go z lotników polskich ewakuowanych z Francji na lotnisku Bramcote w hrabstwie Warwick. Był to pierwszy dywizjon powstały w Wielkiej Brytanii. Loty bojowe rozpoczął 14 września 1940 r., w czasie decydującej fazy bitwy o Anglię. W czasie swego istnienia jednostka wykonała 3891 lotów bojowych, zrzucając 9 tys. bomb i 1400 min morskich.
8 lipca 1940
W Londynie Komendant Główny ZWZ wydał wytyczne dotyczące pracy wojskowej w okupowanym kraju, nakazując zaniechanie wszelkich akcji bojowych, w tym sabotażu.
10 lipca 1940
Utworzenie 302. Dywizjonu Myśliwskiego "Poznańskiego". Jednostkę sformowano na lotnisku Leconfield w hrabstwie York. W czasie wojny piloci dywizjonu zestrzelili: na pewno 50½, prawdopodobnie 31 i uszkodzili 13 samolotów wroga.
10 lipca 1940
Początek Bitwy o Anglię.
Po kapitulacji Francji, następnym celem Niemiec stała się Wielka Brytania. Niezbędnym warunkiem udanej inwazji na wyspy było zniszczenie brytyjskiego lotnictwa w powietrzu i na ziemi. Dlatego z początkiem lipca 1940 r. Luftwaffe rozpoczęła intensywne naloty na południową Anglię. W bitwie powietrznej, trwającej do 31 października 1940 r., Niemcy stracili 1733 samoloty, a Brytyjczycy 733. Wzięły w niej udział dwa polskie dywizjony myśliwskie 302. i 303. oraz 300. i 301. dywizjony bombowe. Ponadto 81 polskich pilotów walczyło w dywizjonach Royal Air Force. W walkach polscy piloci zestrzeli 203 maszyny wroga, co stanowiło 11,7% wszystkich niemieckich strat w tej kampanii. Polskiemu 303. Dywizjonowi Myśliwskiemu im. Tadeusza Kościuszki w czasie bitwy przypisano zestrzelenie 126 maszyn wroga, co było najlepszym wynikiem ze wszystkich dywizjonów biorących udział w walkach. ,,Never in the field of human conflicts was so much owed so many to so few'' powiedział premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill, podsumowując znaczenie bitwy o Anglię, w której tak ważną rolę odegrali polscy lotnicy.
22 lipca 1940
Utworzenie 301. Dywizjonu Bombowego Ziemi Pomorskiej im. Obrońców Warszawy. Dywizjon sformowano na lotnisku Bramcote w hrabstwie Warwick. W czasie swego istnienia oddział wykonał 1266 lotów bojowych. W 1943 r. dywizjon został włączony do 138. Dywizjonu RAF jako eskadra C, następnie przekształcono ją w 1586. Eskadrę Specjalnego Przeznaczenia. Zajmowała się ona m.in. zrzutami do okupowanego kraju. 
5 sierpnia 1940
Podpisanie przez rządy polski i brytyjski umowy wojskowej regulującej status organizacyjny i operacyjny Polskich Sił Zbrojnych. Na mocy umowy pod względem operacyjnym oddziały polskie podlegały dowództwu brytyjskiemu. Umowa formalizowała pobyt polskich żołnierzy na terenie Wielkiej Brytanii. 
15 sierpnia 1940
Członkowie Związku Odwetu z oddziału ppor. sap. Wacława Smoczyka "Szeligi" dokonali zamachu bombowego na Dworcu Głównym we Wrocławiu i Dworcu Śląskim w Berlinie.
20 sierpnia 1940
Członkowie patrolu dywersyjnego Związku Odwetu podpalili zbiorniki z ropą w okolicach Krosna.
31 sierpnia 1940
Piloci 303. Dywizjonu Myśliwskiego im. Tadeusza Kościszki zestrzelili pierwszy niemiecki samolot w czasie bitwy o Anglię. W trakcie lotu ćwiczebnego por. Ludwik Witold Paszkiewicz, pilotując myśliwiec typu Hurricane, zestrzelił niemiecką maszynę Messerschmitt Bf-110. Por. Paszkiewicz zginął w walce 27 września 1940 r. Według Listy Bajana (statystyki zestrzeleń sporządzonej przez Komisję Historyczną Polskich Sił Powietrznych pod kierownictwem płk. dypl. pil. Jerzego Bajana) zestrzelił 6 nieprzyjaciela samolotów.
1 września 1940
Sformowanie na lotnisku w Bramcote 305. Dywizjonu Bombowego Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego.
1 września 1940

Miękdzy Londynem a Warszawą nawiązano dwustronną, bezpośrednią łączność radiową.

9 września 1940
Sformowanie na lotnisku w Blackpool krakowskiego 309. Dywizjonu Myśliwskiego.
19 września 1940
Rtm. Witold Pilecki aresztowany przez Niemców. Rtm. Pilecki sprowokował własne aresztowanie, jego celem było dostanie się do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i założenie tam siatki konspiracyjnej.
22 września 1940
W nocy z 21 na 22 września w miejscowości grupa sabotażowa Związku Odwetu podpaliła zbiorniki ropy naftowej.
26 września 1940
W Nowym Sączu w wyniku akcji dywersyjnej Związku Odwetu spłonął magazyn drewna.
30 września 1940
W Warszawie członkowie Zwiąku Odwetu spalili magazyn śmigieł lotniczych.
2 października 1940
Okupacyjne władze niemieckie utworzyły warszawskie getto. Było ono największym skupiskiem ludności żydowskiej w okupowanej przez Niemców Europie.
22 października 1940
Między Sieradzem a Zduńską Wolą członkowie grupy dywersyjnej Związku Odwetu wykoleili pociąg towarowy.
24 października 1940
W nocy z 23 na 24 października w miejscowości Trzyniec członkowie Związku Odwetu podpalili ładunkami termitowymi magazyn miejscowej huty.
3 listopada 1940
W miejscowości Końskie oddział dywersyjny ZWZ uwolnił z wiezienia aresztowanych członków ZWZ.
15 listopada 1940
Niemieckie władze okupacyjne postanowiły odizolować ludność żydowską zamieszkującą Warszawę od reszty mieszkańców. Dzielnica żydowska - getto - mieszcząca się w płn.-zach. części miasta została zamknięta dla osób z zewnątrz. Całość obszaru otoczono murami i drutami kolczastymi. Na jego terenie zamknięto około 400 tys. polskich Żydów.
17 listopada 1940
W miejscowości Morusy NKWD aresztowało ppłk. Józefa Spychalskiego, komendanta białostockiego obszaru ZWZ.
27 listopada 1940
W Krakowie grupa sabotażowa Związku Odwetu podpaliła budynek miejscowego urzędu finansowego.
2 grudnia 1940
W Witkowicach Związek Odwetu przeprowadził akcję dywersyjną w hucie żelaza. Wysadzono w powietrze przewody gazowe pieców hutniczych.
4 grudnia 1940
W Krakowie grupa sabotażowa Związku Odwetu popdaliła niemiecką wystawę zorganizowaną w Pałacu Sztuk Pięknych.
5 grudnia 1940
Pierwsza akcja tzw. małego sabotażu.

Akcja ta miała miejsce w Warszawie. W jej trakcie członkowie konspiracyjnej Organizacji Małego Sabotażu „Wawer” stłukli szyby wystawowe w zakładach fotograficznych, które wystawiały w witrynach zdjęcia niemieckich oficerów. Akcja została przeprowadzona po tym, jak właściciele lokali nie zastosowali się do listownego wezwania do usunięcia wspomnianych fotografii. Oprócz wybijania szyb członkowie „Wawra” zajmowali się między innymi: wypisywaniem na murach niemieckich kin, do których chodzili Polacy, obraźliwych haseł, zniechęcających do tego rodzaju rozrywki, czy też malowaniem na ulicach kotwic – symbolu Polski Walczącej, co miało podnieść morale Polaków. Założycielem Organizacji Mały Sabotaż „Wawer”, działającej w latach 1939 – 1945, był instruktor harcerski Aleksander Kamiński. Poza Warszawą zorganizowany mały sabotaż prowadzony był głównie przez członków organizacji harcerskiej Szare Szeregi.

23 grudnia 1940
Grupa dywersyjna Związku Odwetu wysadziła filar kolei linowej, służącej do przewozu węgla dla huty żelaza Witkowice.
8 stycznia 1941
Powstały 317. Wileński Dywizjon Myśliwski oraz 315. Dębliński Dywizjon Myśliwski. Pierwszą z jednostek sformowano na lotnisku Acklington w hrabstwie Northumberland, drugą na lotnisku Newcastle w hrabstwie Northumberland. Piloci 317. Dywizjonu zestrzelili 48 samolotów niemieckich, zaś piloci 315. zestrzelili 86 maszyn nieprzyjaciela oraz 53 pociski V-1.
22 stycznia 1941
W nocy z 21 na 22 stycznia we Lwowie NKWD aresztowało płk. Leopolda Okulickiego, komendanta na teren okupacji sowieckiej.
14 lutego 1941
Naczelny Wódz wydał rozkaz o wzmożeniu akcji sabotażowej ograniczonej po klęsce Francji.
15 lutego 1941
Pierwszy zrzut Cichociemnych, skoczków-kurierów rządu gen. Sikorskiego do okupowanej Polski. Był to również pierwszy zrzut przeprowadzony w Europie.
21 lutego 1941
W Poznaniu grupa dywersyjna Związku Odwetu podpliła magazyn portu rzecznego.
22 lutego 1941
Na lotnisku Pembrey pod Liverpoolem sformowano 316. Warszawski Dywizjon Myśliwski. W czasie działań bojowych polscy piloci zestrzelili 45 niemieckich samolotów i 74 pocisków V-1.
1 marca 1941
Członkowie grupy dywersyjnej Związku Odwetu podpaliła hale fabryczne mieleckich zakładów lotniczych.
7 marca 1941
W Warszawie członkowie grupy bojowej Związku Walki Zbrojnej wykonała wyrok śwmierci na kolaborancie, aktorze filmowy i teatralnym Igo Symie.
15 marca 1941
W Warszawie ukazał się pierwszy numer czasopisma "Rzeczpospolita Polska", organu prasowego Delegatury Rządu n a Kraj.
23 marca 1941
Pierwszy nalot polskich samolotów na Berlin.
Po przegranej kampanii 1939 r. w Polsce walczyli u boku sojuszników we Francji, a później wsławili się w bitwie o Anglię. Oprócz dywizjonów myśliwskich w Wielkiej Brytanii tworzono również dywizjony bombowe. Spośród 16 polskich dywizjonów 4 były bombowe. W wyprawie bombowców z 23 marca 1941 r. wzięło udział 130 maszyn alianckich, wśród nich cztery samoloty Vickers Wellington należące do polskiego 300. Dywizjonu Bombowego "Ziemi Mazowieckiej". W nalocie miało uczestniczyć 12 polskich bombowców z 300. i 301. dywizjonu, ale 8 maszyn nie wystartowało z powodów technicznych. Pierwszy brytyjski nalot na Berlin miał miejsce już w czasie bitwy o Anglię 25 sierpnia 1940 r.; od wiosny 1941 r. lotnictwo sprzymierzonych dokonywało regularnych bombardowań większych miast niemieckich.
13 kwietnia 1941
W Wilnie członkowie NKWD aresztowali komendanta miejscowego okręgu ZWZ, płk. Nikodema Sulika "Sarnowskiego".
21 kwietnia 1941
Generał Kazimierz Sosnkowski przekazał brytyjskiemu ministrowi informacji dane wywiadowcze zdobyte przez ZWZ na temat koncentracji jednostek niemieckich do uderzenia na ZSRR.
22 maja 1941
Podniesiono polską banderę na O.R.P "Krakowiak". Był to niszczyciel eskortowy typu Hunt II, który został wydzierżawiony Polskiej Marynarce Wojennej na mocy umowy z Royal Navy.
26 maja 1941
Niszczyciel ORP "Piorun", wchodzący w skład 4. Flotylli Niszczycieli, biorącej udział udział w operacji przeciwko niemieckiemu pancernikowi "Bismarck", zlokalizował niemiecki okręt i rozpoczął ostrzał. Dzień później Brytyjczykom udało się zatopić "Bismarcka". 
27 maja 1941
W wyniku akcji sabotażowej przeprowadzonej w Poznaniu przez członków Stronnictwa Narodowego zniszczony został transport mundurów wojskowych przeznaczony dla oddziałów niemieckich.
30 maja 1941
Załoga polska objęła, przejęty od Brytyjczyków, niszczyciel eskortowy typu Hunt II. Polacy zmienili nazwę okrętu z HMS "Oakley" na ORP "Kujawiak".
28 czerwca 1941
Komendant Główny Związku Walki Zbrojnej wydał wytyczne dla komendantów poszczególnych obszarów i okręgów wschodnich o zadaniach ZWZ po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej.
5 lipca 1941
Akcja „N” była szczególnym rodzajem działalności prowadzone przez specjalnie do tego powołany oddział Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej wśród Niemców. Organizował je referat „N” (powołany w grudniu 1940 r. przez gen. Stefana Roweckiego), który w październiku 1941 r. przekształcono w Samodzielny Podwydział „N” Biura Informacji i Propagandy Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej. Kierował nim ppor. rez. Tadeusz Żenczykowski „Kania”. Pod jego kierownictwem stosowano przeciw Niemcom walkę psychologiczną polegającą na kolportażu specjalnie przygotowanych konspiracyjnych pism i ulotki w języku niemieckim. Miały one wywołać wrażenie, że są dziełem niemieckich grup antyhitlerowskich, co w konsekwencji zmierzało do osłabienia morale i stworzenie wśród oddziałów niemieckich przeświadczenia o nieuchronności klęski III Rzeszy. Pierwszą broszurą wydaną w ramach akcji „N” była ulotka fikcyjnej organizacji „Soldatenverband Freiheit der Ost-Front", zapowiadająca klęskę wojsk niemieckich w wojnie z ZSRR. W latach 1942-1944 w ramach akcji „N” na terenie Generalnej Guberni, obszarach wcielonych do Rzeszy oraz samej Rzeszy, a także na froncie wschodnim wydano łącznie ponad 1 milion egzemplarzy różnych wydawnictw i materiałów propagandowych. Akcję prowadzono do kwietnia 1944 r.
25 lipca 1941
Generał W. Sikorski wyłączył ZWZ spod kompetencji Komitetu Ministrów dla Spraw Kraju i uznał go za część składową Polskich Sił Zbrojnych, podporządkowując go sobie jako Naczelnemu Wodzowi.
30 lipca 1941
Układ Sikorski-Majski.
We wrześniu 1939 r. Związek Radziecki działając w sojuszu z Niemcami uderzył na Polskę i zajął wschodnie ziemie Rzeczypospolitej ustalone w tajnym protokole do układ Ribbentrop Mołotow. Z zajętych polskich obszarów Sowieci w ramach represji wywieźli kilkaset tysięcy Polaków, zsyłając ich do łagrów lub przymusowo osiedlając w głębi ZSRR. Po niemieckim ataku na ZSRR w czerwcu 1941r., Związek Radziecki stał się naturalnym sojusznikiem Wielkiej Brytanii w koalicji antyhitlerowskiej. Zaistniała potrzeba uregulowanie stosunków polsko-radzieckich, zerwanych po agresji sowieckiej 17 września. Do podpisania układu pomiędzy rządem polskim działającym na uchodźstwie a rządem radzieckim doszło w Londynie 30 lipca 1941 r. Unieważniał on umowy niemiecko-radzieckie z 1939 r. i przywracał stosunki dyplomatyczne między oboma państwami. Władze sowieckie wyraziły zgodę na utworzenie armii polskiej na terenie ZSRR i ogłosiły „amnestię” dla obywateli polskich, którzy po 1939 r. zostali wywiezieni w głąb Rosji. Dowódcą tworzonej armii został, wypuszczony z więzienia na Łubiance, gen. Władysław Anders.
6 sierpnia 1941
Naczelny Wódz mianował gen. dyw. Władysława Andersa dowódcą armii polskiej tworzonej w ZSRR. Pierwotnie planowano, że dowódcą armii powstałej na mocy układu Sikorski-Majski zostanie gen. dyw. Stanisław Haller, gdyż Rząd na Wychodźctwie nie wiedział, że zginął on wiosną 1940 r., zamordowany przez Sowietów. Ostatecznie dowództwo powierzono, zwolnionemu kilka dni wcześniej z więzienia NKWD na Łubiance, gen. Władysławowi Andersowi.
14 sierpnia 1941
Podpisanie umowy polsko-radzieckiej, ustalającej zasady działania Armii Polskiej w ZSRR. Wojsko Polskie, tworzone na mocy układu Sikorski-Majski (zawartego 30 lipca), pod względem operacyjnych miało podlegać Naczelnemu Dowództwu ZSRR, pod względem organizacyjnym i personalnym Naczelnemu Wodzowi Polskich Sił Zbrojnych. Na terenie ZSRR miano tworzyć tylko jednostki lądowe. Zgłaszający się lotnicy i marynarze mieli zostać wysłami do Wielkiej Brytanii w celu uzupełnienia istniejących tam jednostek. Uzbrojenie i wyposażenie formowanych oddziałów miało być dostarczone przez rząd radziecki, jak również pochodzić z dostaw dla rządu polskiego w ramach amerykańskiej pomocy zgodnie z Lend-Laese Act. 
19 sierpnia 1941
Polacy w Tobruku.
Pierwsze oddziały Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich przybyły do Tobruku w Libii. Przerzut brygady, pod kryptonimem „Treacle”, drogą morską z Egiptu do Libii, odbył się w siedmiu transportach i zakończył się 28 sierpnia. Oddziały polskie, liczące ok. 5 tys. żołnierzy, początkowo obsadziły południowy odcinek obronny zmieniając Australijczyków z 20. Brygady. Następnie w październiku SBSK, wzmocniona batalionami czechosłowackim i australijskim, otrzymała do obrony najtrudniejszy, zachodni odcinek, który miał ok. 20 km długości. W obronie twierdzy karpatczycy walczyli do 10 grudnia 1941 r., gdy wojska brytyjskie odblokowały twierdzę.
3 września 1941

Naczelny Wódz gen. W. Sikorski uznał Związek Walki Zbrojnej za główną cześć Sił Zbrojnych RP. Jednocześnie nakazał zintensyfikowanie scalenia z ZWZ wszystkich konspiracyjnych organizacji wojskowych.

20 września 1941
Generał Kazimierz Sawicki "Prut" otrzymał nominację na komendanta lwowskiego obszaru ZWZ.
23 września 1941
Powstanie 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej.
Z inicjatywy płk. dypl. Stanisława Sosabowskiego na bazie 4. Kadrowej Brygady Strzelców powołano do życia pierwszą w wojsku polskim jednostkę powietrznodesantową. W myśl pierwotnych zamierzeń miała zostać użyta do wsparcia oddziałów Armii Krajowej. We wrześniu 1944 r. pod dowództwem generała Sosabowskiego wzięła udział w operacji „Markert-Garden” w Holandii. Operacja miała na celu uchwycenie mostów na Renie, co ułatwiłoby aliantom wkroczenie do Zagłębia Rury.
29 września 1941
Na mocy rozkazu organizacyjnego nr 875 powstała Służba Ochrony Powstania (od 1943 r. znana jako Wojskowa Służba Ochrony Powstania). Zadaniem jej członków miało być pełnienie służby ochronno-wartowniczej i garnizonowej w momencie wybuchu powstania powszechnego.
10 października 1941

Gen. W. Sikorski polecił Komendantowi Głównemu ZWZ zorganizowanie sieci wywiadu na tyłach frontu wschodniego.

29 października 1941
Powrót marsz. Edwarda Rydza Śmigłego do Warszawy. Były Naczelny Wódz Wojska Polskiego w wojnie obronnej 1939 r. opuścił terytorium Rzeczpospolitej 17 września 1939 r. i został internowany w Rumunii. W Warszawie ukrywał się pod przybranym nazwiskiem Adam Zawisza, u generałowej Jadwigi Maxymowicz-Raczyńskiej.
1 listopada 1941
Polska prasa konspiracyjna prezentowana na wystawie prasy okupowanych krajów Europy, zorganizowanej w Londynie, otrzymała pierwsze miejsce. Wystawiono ponad 100 tytułów pism konspiracyjnych.
2 grudnia 1941
Śmierć marsz. Edwarda Rydza-Śmigłego.
Był bliskim współpracownikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego, od 1936 r. Marszałkiem Polski oraz Naczelnym Wodzem Wojska Polskiego w wojnie obronnej 1939 r. W październiku 1941 r. wrócił potajemnie do okupowanej Polski. W powstających strukturach polskiego państwa podziemnego nie odegrał żadnej roli politycznej.
3 grudnia 1941
W Moskwie odbyło się spotkanie gen. Władysława Sikorskiego z Józefem Stalinem. Rozmowy dotyczyły ewakuacji 25 tys. polskich żołnierzy do Iranu. Podczas spotkania gen. Sikorski poruszył również temat kilku tysięcy polskich oficerów wziętych do niewoli przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 r., których dalsze losy pozostawały nieznane. Stalin ukrył fakt, że Polacy z jego rozkazu zostali rozstrzelani przez NKWD wiosną 1940 r.
11 grudnia 1941
Prezydent RP Władysław Raczkiewicz ogłosił stan wojny Polski z Japonią. Stosunki między obu państwami zostały unormowane dopiero na mocy postanowień układu z 8 lutego 1957 r. podpisanego przez wiceministra spraw zagranicznych PRL Józefa Winiewicza i ambsadora Japonii przy ONZ Kase Toshikazu.
1 stycznia 1942
W Waszyngtonie przedstawiciele 26 państw (w tym Polski) podpisali Deklarację Narodów Zjednoczonych. Była ona kolejnym, po Karcie Atlantyckiej, dokumentem poprzedzającym utworzenie ONZ. Państwa, których przedstawiciele podpisali Deklarację, zobowiązywały się do walki z państwami faszystowskimi i niezawierania z nimi odrębnego pokoju oraz potwierdzały, że  użyją wszystkich sił oraz potencjału gospodarczego i politycznego w walce z hitleryzmem.
5 stycznia 1942
Powstała Polska Partia Robotnicza (PPR), na czele której stanął Marceli Nowotko. Jej zbrojnym ramieniem stała się Gwardia Ludowa (GL).
9 stycznia 1942

Jerzy Różycki, polski matematyk i kryptolog, który wybitnie przyczynił się do rozpracowania maszyny szyfrującej Enigma m. in. poprzez współwykonawstwo jej repliki, zginał w wyniku zatonięcia statku na Morzu Śródziemnym na pokładzie którego się znajdował. Złamanie niemieckich szyfrów wg aktualnych wyliczeń przyśpieszyło zakończenie II wojny światowej nawet o 2 - 3 lata.

13 stycznia 1942
Początek translokacji jednostek armii gen. Andersa do Azji Środkowej.
Translokacja Armii Polskiej do środkowoazjatyckich republik ZSRR: Kazachskiej, Uzbeckiej i Kirgiskiej była związana głownie koniecznością skrócenia dróg zaopatrzenia w sprzęt i broń brytyjską, które były dostarczane jednostkom  polskim z Iranu. Przerzut żołnierzy i cywilów z rejonu orenburskiego (gdzie uprzednio stacjonowali) odbywał się w bardzo trudnych, zimowych warunkach, przy mrozie dochodzącym do -50ºC. W nowym miejscu zakwaterowania warunki okazały się również mało sprzyjające; panował klimat półtropikalny i szalała epidemia tyfusu, w wyniku której zmarło około 10 tys. żołnierzy i cywilów.
25 stycznia 1942
W nocy z 24 na 25 stycznia patrol Związku Odwetu wykoleił pociąg pod Jędrzejowem.
1 lutego 1942
W Warszawie ukazał się pierwszy numer ''Trybuny Wolności", centralnego organu prasowego Polskiej Partii Robotniczej.
11 lutego 1942
W ramach akcji Małego Sabotażu prowdzonej przez Szare Szeregi Maciej Aleksy Dawidowski ps. "Alek" odkręcił z pomnika Mikołaja Kopernika w Warszawie tablicę z niemickmim napisem: "Dem grosenn Astronomen". Za ten czyn został wyróżniony honorowym pseudonimem "Kopernicki".
14 lutego 1942
Powstanie Armii Krajowej.

Rozkazem Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych gen. Władysława Sikorskiego z 14 lutego 1942 r. Związek Walki Zbrojnej, jedna z pierwszych konspiracyjnych organizacji wojskowych powołanych do życia na okupowanych ziemiach polskich, została przemianowana na Armię Krajową. Komendantem Głównym został gen. bryg. Stefan Rowecki „Grot”. AK istniała do 19 stycznia 1945 r., kiedy to ostatni Komendant Główny gen. bryg. Leopold Okulicki „Niedźwiadek” wydał rozkaz o jej rozwiązaniu. Armia Krajowa była najliczniejszą formacją konspiracyjno-wojskową podczas II wojny światowej, której liczebność w szczytowym okresie wynosiła ok. 400 tys. ludzi. Aby zrealizować nadrzędny cel, jakim było odzyskanie niepodległości, AK zorganizowała podziemną armię, jednocześnie prowadząc samoobrony i sabotując wysiłek zbrojny III Rzeszy. AK przygotowała oddziały zbrojne w celu wywołania powstania krajowego, które wybuch planowano w okresie załamania militarnego Niemiec. Kulminacją wysiłku zbrojnego Armii Krajowej było, rozpoczęte 1 sierpnia 1944 r., powstanie warszawskie. Niestety jego klęska położyła kres nadziei na odzyskanie pełnej niepodległości i suwerenności przez Polskę po zakończeniu II wojny światowej.

25 lutego 1942
Rozkaz generała Władysława Sikorskiego o formowaniu w Szkocji polskiej 1. Dywizji Pancernej, której dowódcą został gen. bryg. Stanisław Maczek.
25 lutego 1942
Powołano Wojskową Służbę Kobiet.
27 lutego 1942
Komendant Główny Związku Walki Zbrojnej wydał rozkaz o scaleniu oddziałów wojskowych organizacji konspiracyjnej Polska Niepodległa z ZWZ.
3 marca 1942
W nocy z 2 na 3 marca w Nienadowej żołnierze Armii Krajowej przeprowadzili akcję na niemiecki magazyn broni. W czasie operacji zdobyto ponad 200 sztuk broni różnego rodzaju.
10 marca 1942
W wyniku podpalenia dokonanego przez członków Związku Odwetu spłonął hangar lotniczy w miejscowości Rudnik.
16 marca 1942
W Warszawie dowódca AK wydał rozkaz nr 129 w sprawie udziału Szarych Szeregów w pracach organizacji wojskowej.
18 marca 1942
Konferencja dowócy Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa z Przewodniczącym Rady Komisarzy Ludowych ZSRR Józefem Stalinem. Na spotkaniu uzgodniono decyzję o ewakuacji części armii polskiej do Persji.
20 marca 1942
Pojawienie się symbolu Polski Walczącej na murach okupowanej Warszawy. Członkowie młodzieżowej konspiracyjnej organizacji „Wawer”, złożonej w dużej mierze z harcerzy z „Szarych Szeregów”, po raz pierwszy namalowali znak Polski Walczącej. Miał on formę kotwicy, zbudowanej z liter „P” jak Polska i „W” jak walka. Autorką projektu była najprawdopodobniej instruktorka harcerska Anna Smoleńska, ps. „Hania”, studentka historii sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Zgłosiła ona swój projekt na ogłoszony przez Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej konspiracyjny konkurs na najlepszy symbol ruchu oporu. Znak ten do końca okupacji malowali głównie harcerze „Szarych Szeregów” na słupach ogłoszeniowych, przystankach i ścianach domów, narażając się na surowe kary niemieckich władz.
24 marca 1942
Rozpoczęcie ewakuacji do Persji pierwszego rzutu Armii Polskiej w ZSRR.
8 kwietnia 1942
Grupa dywersantów ze Związku Odwetu podpaliła skład materiałów wojskowych w Krakowie.
9 kwietnia 1942
Dowódca Armii Krajowej wydał rozkaz nr 5 o "Odtwarzaniu Sił Zbrojnych w Kraju".
10 kwietnia 1942
Dowódca AK wydał rozkaz nr 60 o wprowadzeniu kryptonimu konspiracyjnego Armii Krajowej - PZP (Polski Związek Powstańczy).
11 kwietnia 1942
Członkowie grupy dywersyjnej organizacji "Wachlarz" zatopili w Kanale Królewskim opancerzony monitor blokujący drogę wodną łączącą Morze Czarne z Bałtykiem.
16 kwietnia 1942
W czasopiśmie konspiracyjnym "Biuletyn Informacyjny" będącym organem prasowym AK ukazała się reprodukcja kotwicy Polski Walczącej. Symbol ten, masowo pojawiający się na murach i pomnikach warszawy, wskrzeszał polskie nadzieje na niepodległość.
30 kwietnia 1942
Na terenie okupowanej Polski pojawiły się sfingowane zawiadomienia niemieckie ogłaszające 1 maja dniem wolnym od pracy. Część przedsiębiorstw zastosowała się do jego treśći.
1 maja 1942
Naczelny Wódz gen. Sikorski nadał pierwszy Order Wojenny Virtuti Militari IV klasy za służbę w konspiracji. Odznaczenei otrzymał gen. Stefan Rowecki "Grot".
3 maja 1942
Powstała 3. Dywizja Strzelców Karpackich. Jednostkę sfomowano z Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, do której dołączono żołnierzy Armii Polskiej na Wschodzie. Dywizja weszła w skład 2. Korpusu Polskiego.
3 maja 1942
W nocy z 2 na 3 maja patrol z organizacji "Wachlarz" dokonał siedmiu przerwań torów na lini kolejowej Mińsk-Homel.
7 maja 1942
W "Biuletynie Informacyjnym" opublikowano "10 przykazań walki cywilnej". Stanowiły one swoisty zbiór zasad moralnych, którymi powinni kierować się Polacy w trakcie okupacji.
19 maja 1942

Zamach na kasyno w Alei Szucha w Warszawie.

Kasyno dla funkcjonariuszy niemieckiego aparatu bezpieczeństwa, ich agentów oraz kolaborantów znajdowało się w pilnie strzeżonej niemieckiej dzielnicy policyjnej okupowanej Warszawy. Ludność okupowanej stolicy Polski uznawała korzystanie z niego za przejaw braku zasad moralnych i sprzyjanie władzom okupacyjnym. Aby ukarać kolaborantów Tadeusz Koral ps. „Krzysztof” oraz Halina Karin-Dębnicka z organizacji konspiracyjnej „Polscy Socjaliści” postanowili przeprowadzić zamach na kasyno. Po legalnym wejściu do środka, konspiratorzy usiedli przy stoliku i zamówili kolację. Po umieszczeniu za kotarą bomby ukrytej w damskiej torebce opuścili lokal. Wybuch bomby zranił kilku klientów kasyna. Akcja odbiła się szerokim echem w Warszawie, zniechęcając Polaków do ewentualnej współpracy z okupantem.

24 maja 1942
W Warszawie żołnierze batalionu dyspozycyjnego KG AK "Baszta" opanowali garaże niemieckie przy ul. Czerniakowskiej.
8 czerwca 1942
W miejscowości Tarnawatka oddział Batalionów Chłopskich B. Iskrza "Kmicica" z grupą bojową Armii Krajowej rtm. T. Niedziałkowskiego "Tomasza" i oddziałem partyzantów sowieckich z oddziału M. Atamanowa spaliła tartak i fabrykę mebli.
25 czerwca 1942
Patrol organizacji "Wachlarz" wykoleił 3 wagony z amunicją pod Zasłaniem.
3 lipca 1942
Członkowie "Wachlarza" wysadzili w powietrze transport wojskowy pod Kuncewiczami. W trakcie akcji doszło do wymiany ognia z ochroną transportu.
4 lipca 1942
Przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych Józef Stalin wydał zgodę na ewakuację Armii Polskiej z ZSRR do Persji, okupowanej wówczas przez wojska sowieckie i brytyjskie. Armię polską przetransportowano z Krasnowodska przez Morze Kaspijskie do Pahlavi w Iranie. W ciągu trwającej kilka tygodni ewakuacji, terytorium ZSRR opuściło 41 tys. żołnierzy i 74 tys. cywilów.
5 lipca 1942
Członkowie Związku Odwetu podpalili zbiorniki benzyny i smarów Wermachtu przy ul. Podskarbińskiej w Warszawie.
14 lipca 1942
Pod Małorytą członkowie patrolu Wachlarza wysadzili w powietrze transport wojskowy i stoczyli walkę z ochroną.
24 lipca 1942
Dowódzca AK poinformował Naczelnego Wodza o zamiarze podjęcia od września 1942 r. wzmożonej akcji dywersyjnej, a na wschodzie kraju także partyzanckiej.
25 lipca 1942
Patrol dywersyjny AK z Obwodu Końskie dowodzony przez kpr. pchor. Kazimierza Chojniarza "Wacka" dokonał nieudanego ataku na miejscowe więzienie.
27 lipca 1942
Członkowie grupy dywersyjnej Związku Odwetu zniszczyli rurociąg doprowadzający gaz ziemny do hut w Skarżysku, Starachowicach i Ostrowcu.
30 lipca 1942
Członkowie patrolu organizacji Wachlarz wysadzili w powietrze transport wojskowy koło Łowczy.
11 sierpnia 1942
Patrol organizacji Wachlarz wysadził w powietrze tory kolejowe na trasie Dynenburg-Leningrad.
13 sierpnia 1942
Członkowie organizacji Wachlarz spalili most drogowy w Kobryniu, zerwali tory kolejowe na trasie Brześć-Baranowicze oraz spowodowali katastrofę kolejową na lini Brześć-Homel.
15 sierpnia 1942
Naczelny Wódz gen. broni Władysław Sikorski wydał rozkaz o podporządkowaniu wszystkich organizacji wojskowych w kraju Komendantowi Głównemu Armii Krajowej.
19 sierpnia 1942
Wojska kanadyjskie i brytyjskie podjęły próbę dokonania desantu na północnym wybrzeżu Francji pod Dieppe. Niemcy, którzy wykryli alianckie przygotowania, odparli krwawo atak. W osłonie wycofującego się alianckiego konwoju wziął udział polski kontrtorpedowiec ORP „Ślazak” oraz 5 polskich dywizjonów myśliwskich. Tego dnia polscy piloci zestrzeli co najmniej 15 niemieckich maszyn.
25 sierpnia 1942
Zakończenie ewakuacji Armii Polskiej z ZSRR do Iranu. Armia, dowodzona przez gen. Władysława Andersa, powstała na mocy układu Sikorski-Majski z lipca 1941 r. W skutek nacisków brytyjskich i pogarszających się relacji polsko-sowieckich wojsko zostało ewakuowane do strefy kontrolowanej przez Brytyjczyków w kilku etapach. W końcowej fazie operacji przetransportowano ok. 4,5 tys. żołnierzy i 26 tys. cywilów. Łącznie ZSRR opuściło ok. 112 tys. obywateli polskich. 
27 sierpnia 1942
Dowódca Armii Krajowej wydał rozkaz rozwiązania konspiracyjnej organizacji "Muszkieterowie".
28 sierpnia 1942
Scalenie AK z Polską Organizacją Zbrojną "Znak".
5 września 1942
Członkowie Wachlarza wykoleili pociąg remontowy na linii Zasław-Ratomka.
11 września 1942
Patrol Związku Odwetu wysadził w powietrze gazociąg. W wyniku tego został uszkodzony most kolejowy na Kamiennej w Romanowie koło Ostrowca Świętokrzyskiego.
12 września 1942
Rozkaz gen. Sikorskiego likwidujący Polskie Siły Zbrojne w ZSRR i powołujący do życia Armię Polska na Wschodzie.
12 września 1942
Oddział Armii Krajowej rozbił posterunek żandarmerii niemieckiej w Opocznie.
20 września 1942
Powstanie konspiracyjnej organizacji wojskowej Narodowe Siły Zbrojne.
4 października 1942
W nocy z 3 na 4 października patrol "Wachlarza" wysadził w powietrze pod Jewjem pociąg towarowy.
4 października 1942
W wyniku ataku na więzienie na Zawodziu uwolniono ppłk. Stanisława Mareckiego "Butryma", komendanta inspektoratu częstochowskiego Armii Krajowej.
5 października 1942
Oddział bojowy Podokręgu Północnego Obszaru AK Warszawa rozbił areszt w Zieluniu, uwalniając wszystkich przetrzymanych.
8 października 1942
Akcja "Wieniec".
8 października oddziały Armii Krajowej przeprowadziły jedną z pierwszych dużych akcji dywersyjnych na terenie okupowanej Polski, wymierzoną przeciw transportowi niemieckiemu. Do tego zadania wyznaczono 4 patrole batalionów saperskich, 2 z Kobiecych Patroli Minerskich oraz 1 z saperów kolejowych – łącznie 21 osób. W wyniku ich działań zniszczone zostały tory kolejowe prowadzące do Warszawy, co spowodowało zablokowanie warszawskiego węzła kolejowego na kilkanaście godzin. Patrole biorące udział w akcji nie poniosły żadnych strat. Mimo, że Armia Krajowa nie przyznała się do zorganizowania dywersji w obawie przed represjami wobec ludności cywilnej, Niemcy w odwecie w nocy z 15/16 października 1942 r. ustawili w pięciu miejscach w Warszawie szubienice, na których stracono łącznie 50 więźniów Pawiaka, zaś kolejnych 39 osób rozstrzelano.
 
12 października 1942
Oddział AK przeprowadził udany atak na posterunek niemieckiej żandarmerii w Opocznie.
1 listopada 1942
W nocy z 31 października na 1 listopada członkowie siatki wywiadowczej dowodzonej przez kpt. Edwarda Jaświłko "Zaremby" zaatakowali areszt policji bezpieczeństwa w Białymstoku.
3 listopada 1942
W nocy z 2 na 3 listopada obwodowy oddział dywersji Armii Krajowej dowodzony przez Zygmunta Wyrwicza "Cumulusa" uwolnił z więzenia w miejscowości Końskie 8 członków AK.
4 listopada 1942
Podpisanie umowy o zasadach scalenia Armii Krajowej i Narodowej Organizacji Wojskowej.
6 listopada 1942
Członkowie plutonu kolejowego z Szaniaw wysadzili w powietrze pociąg towarowy na linii Międzyrzec-Łuków, z którym następnie zderzył się pociąg sanitarny.
10 listopada 1942
Komendant Armii Krajowej wydał rozkaz nr 71 skierowany do komendantów obszarów i okręgów AK. Dotyczył on stawiania oporu w przypadku rozszerzenia niemieckiej akcji eksterminacji ludności żydowskiej w Polsce.
12 listopada 1942
Początek wysiedleń na Zamojszczyźnie.
20 lipca 1941 r. Reichsfuehrer SS i Komisarz Rzeszy ds. Umacniania Niemczyzny Heinrich Himmler wydał rozporządzenie, na podstawie którego powiat zamojski miał zostać obszarem osadniczym ludności niemieckiej w Generalnym Gubernatorstwie, co wiązało się z wysiedleniem miejscowej ludności. Wysiedlenia na Zamojszczyźnie były częścią Generalnego Planu Wschodniego, który miał być realizowany przez 20-30 lat. Przewidywał on wygnanie milionów Słowian z krajów Europy Wschodniej i Środkowej w celu zdobycia „przestrzeni życiowej” dla Niemców. Pierwsze wysiedlenia ok. 2 tys. polskich chłopów rozpoczęły się w listopadzie 1942 r. Od grudnia 1942 r. do czerwca 1943 r. z Zamojszczyzny wysiedlono łącznie ok. 60-70 tys. ludzi. Akcję przeprowadzano brutalnie, rozdzielając rodziny i wysyłając gdzie indziej kobiety i dzieci, mężczyzn oraz starców. Tych, którzy sprzeciwiali się , często rozstrzeliwano. Wysiedlonych umieszczano w obozach przejściowych w Zamościu i Zwierzyńcu, następnie po selekcji wywożono na roboty do Niemiec bądź do obozów koncentracyjnych. Opróżnione z ludności polskiej obszary przekazywano  kolonistom niemieckim i ukraińskim. Przyjechało ich tam łącznie ok. 12 tys. osób. Akcja niemiecka spotkała się ze zbrojnym przeciwdziałaniem oddziałów Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej. W ramach tzw. powstania zamojskiego dochodziło do licznych bitew z niemieckimi ekspedycjami karnymi, podpaleń wsi zajętych przez kolonistów niemieckich oraz aktów sabotażu na liniach kolejowych.
12 listopada 1942
Naczelny Wódz gen. Sikorski zatwierdził ujednolicony tekst przysięgi żołnierzy Armii Krajowej.
16 listopada 1942
W odpowiedzi na niemieckie represje po akcji ,,Wieniec” członkowie Związku Odwetu przeprowadzili operację ,,Odwet Kolejowy” w okolicach Radomia, Dęblina, Łukowa i Terespola. W jej wyniku wykolejono 5 pociągów, zniszczono 1 most i 1 uszkodzono oraz wykolejono 3 pociągi  ratownicze.
16 listopada 1942
W nocy z 16 na 17 listopada grupa bojowa Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich rozbroiła posterunek policji w Parysowie oraz zniszczyła dokumentację urzędu gminnego.
20 listopada 1942
Patrol organizacji "Wachlarz" wysadził w powietrze tor kolejowy pod Indrą.
26 listopada 1942
Gen. Stefan Rowecki "Grot" otrzymał nominację na Delegata Ministra Obrony Narodowej w Kraju.
2 grudnia 1942

Żydowska Organizacja Bojowa była to zbrojna organizacja założona w getcie warszawskim z połączenia Organizacji Bojowej Bloku Antyfaszystowskiego, Cukunft i grup Akiba oraz młodzieżówki Bundu (Powszechnego Żydowskiego Związku Robotniczego na Litwie, w Polsce i Rosji;). Kilkusetosobowa organizacja uzbrajana i wspomagana była przez Armię Krajową, Gwardię Ludową i Korpus Bezpieczeństwa. Komendantem Głównym ŻOB został Mordechaj Anielewicz ps. „Aniołek”. Prowadziła ona działalność propagandową, szkolenia wojskowe, gromadziła broń, budowała bunkry, likwidowała zdrajców i agentów gestapo oraz przygotowywała plan obrony getta. Dowództwo ŻOB-u kierowało powstaniem w getcie warszawskim w kwietniu i maju 1943 r. Nieliczni członkowie, którzy przeżyli zagładę getta w stolicy Polski wzięli też udział w powstaniu warszawskim oraz walczyli w oddziałach partyzanckich różnych ugrupowań. Lokalne oddziały ŻOB podjęły walkę zbrojną także w Białymstoku i kilku innych miastach, która jednak nie przyniosła większych sukcesów.

3 grudnia 1942
Dowódca Armii Krajowej wydał rozkaz o zapewnieniu opieki nad rodzinami zabitych i aresztowanych członków organizacji.
4 grudnia 1942
W Warszawie powołano konspiracyjną Radę Pomocy Żydom "Żegota". Działająca w l. 1942-1945 polska organizacja podziemna kontynuowała tradycję założonego przez Zofię Kossak-Szczucką i Wandę Krahelską-Filipowicz Tymczasowego Komitetu Pomocy Żydom, zajmującego się niesieniem pomocy ludności żydowskiej.
7 grudnia 1942
Oddziały Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej wykonały akcję odwetową na zamieszkaną przez Niemców wieś Udrycze. Działania były odpowiedzią na wysiedlenia ludności polskiej na Zamojszczyźnie.
8 grudnia 1942
Oddziały BCh i AK, w ramach akcji odwetowej za wysiedlenie ludności polskiej na Zamojszczyźnie, podpaliły zamieszkałą przez Niemców wieś Niewóz.
11 grudnia 1942
Członkowie Związku Odwetu wykoleili pociąg wojskowy na linii Siedlce-CZeremcha oraz kolejny na linii Wyszków-Ostrołęka.
19 grudnia 1942
We Lwowie gestapo aresztowało płk. Władysława Smereczyńskiego "Esema", komendanta tamtejszego okręgu AK.
24 grudnia 1942
Wystrzelenie pierwszego niemieckiego samolotu-pocisku V-1 na poligonie Zakładów Doświadczalnych Peenemünde-Wschód.
W rozpracowaniu miejsca produkcji i konstrukcji pocisku wziął czynny udział wywiad AK, który dostarczył analizę techniczną inż. Antoni Kocjana i prof. Janusza Groszkowskiego wraz z częściami rakiety do Londynu. Umożliwiło to zbombardowanie Peenemünde przez lotnictwo alianckie w sierpniu 1943 r.
24 grudnia 1942
Oddział Obwodu AK Końskie przeprowadził atak na niemiecki posterunek obrony przeciwlotniczej w Czarnieckiej Górze.
27 grudnia 1942
Patrol organizacji "Wachlarz" wysadził w powietrze tor kolejowy na linii Wilno-Kowno.
29 grudnia 1942
W rejonie Turmont patrol dywersyjny AK spalił 40 cystern z paliwem na trasie Wilno-Dynenburg.
30 grudnia 1942
Członkowie Związku Odwetu dokonali zamachu bombowego na stacji kolejowej na Anhalt, na przedmieściach Berlina.
31 grudnia 1942
W ramach akcji odwetowej za wysiedlenia za Zamojszczyźnie oddziały dywersyjne AK wysadziły w powietrze pociąg wojskowy pod Kraśnikiem oraz mosty i przepusty kolejowe na terenie węzła lubelskiego.
1 stycznia 1943
Oddział Kedywu z Podokręgu Wschodniego AK Obszaru Warszawskiego wykoleił pociąg towarowy w tunelu linii średnicowej w Warszawie.
1 stycznia 1943
Członkowie grupy dywersyjnej AK zniszczyli wieżę ciśnień na stacji kolejowej w Krasnobrodzie.
2 stycznia 1943
Kierownictwo Walki Konspiracyjnej wydało pierwszy komunikat informujący o akcji AK "Wieniec II".
6 stycznia 1943
Patrol Związku Odwetu pod dowództwem ppor. Bolesława Mucharskiego "Lekarza" wysadził w powietrze tor kolejowy na linii Łuków-Lublin.
12 stycznia 1943
W Warszawie ogłoszono pierwszy komunikat Kierownictwa Walki Konspiracyjnej. Dotyczył on akcji dywersyjnej ''Wieniec II" (wymierzonej w niemiecki transport kolejowy) przeprowadzonej przez żołnierzy Armii Krajowej 31 grudnia 1942 r.
12 stycznia 1943
Członkowie grupy sabotażowej Związku Odwetu spowodowali eksplozję pięciu ton prochu strzelniczego w wytwórni prochu w Pionkach.
13 stycznia 1943
W nocy z 12 na 13 stycznia grupa bojowa Armii Krajowej uwolniła z więzienia w Łomży aresztowanych członków organizacji.
15 stycznia 1943
Objęcie przez polską załogę krążownika ORP "Dragon".
17 stycznia 1943
Akcja Gwardii Ludowej na trzy niemieckie kina (Nur für Deutsche) w Warszawie. Akcja była odpowiedzią na masowe łapanki, które miały miejsce dwa dni wcześniej w stolicy.
18 stycznia 1943
Odbicie więźniów w Pińsku.
Celem akcji było uwolnienie uwięzionych przez Niemców żołnierzy AK działających w organizacji „Wachlarz”. Dowodził cichociemny por. Jan Piwnik "Ponury", który otrzymał za nią Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Akcja została uznana za wzorcową. Odbici żołnierze: kpt. Alfred Paczkowski ps. "Wania", por.  Marian Czarnecki ps. "Ryś" i strz. Piotr Downar ps. "Azorek” zostali przewiezieni do Warszawy.
21 stycznia 1943
Członkowie Związku Odwetu spowodowali kolejną eksplozję prochu strzelniczego w wytwórni prochu w Pionkach.
22 stycznia 1943
Komendant Główny Armii Krajowej wydał rozkaz reorganizujący formacje dywersyjne AK. W miejsce Związku Odwetu i ''Wachlarza" powstało Kierownictwo Dywersji ''Kedyw". Na jego czele stanął płk. Emil Fieldorf ps.''Nil".
25 stycznia 1943
W nocy z 24 na 25 stycznia kpr. Marian Woźniak "Grom", z obwodu AK Jędrzejów, wykoleił pod Jędrzejowem pociąg towarowy. 
26 stycznia 1943
Oddział Podokręgu AK Rezszów zdobył kasę firmy Karpaten Oil w Krośnie.
27 stycznia 1943
Oddział Obwodu AK Hrubieszów dokonał akcji odwetowej na zasiedlaną przez kolonistów niemieckich wieś Cieszyn.
27 stycznia 1943
Oddziały AK dowodozny przez S. Wójcika "Beja" i wachm. Szarzyńskiego "Kruka" zorganizował zasadzkę na szosie Radzyń-Międzyrzec Podlaski, likwidując trzech oficerów Wermachtu.
30 stycznia 1943
W dziesiątą rocznicę dojścia Adolfa Hitlera do władzy żołnierze Armii Krajowej rozkleili w Warszawie fikcyjne obwieszczenia ogłaszające ten dzień dniem wolnym od pracy.
1 lutego 1943
Bitwa pod Zaborecznem na Zamojszczyźnie pomiędzy oddziałem Batalionów Chłopskich dowodzonym przez kpt. Franciszka Bartłomowicza, a niemieckim batalionem żandarmerii pod dowództwem mjr. Ernsta Schwiegera. Bitwa zakończyła się sukcesem polskim, a jednym z jej skutków było zaprzestanie przez Niemców wysiedleń na Zamojszczyźnie.
2 lutego 1943
Harcerze z Grup Szturmowych "Szarych Szeregów" pod dowództwem Tadeusza Zawadzkiego "Zośki" starła się "granatową" policją przy ul. Brackej w Warszawie.
6 lutego 1943
W Mińsku na Białorusi oddział specjalnych "Wachlarza" dokonał nieudanej próby odbicie z lokalnego więzienia aresztowanych żołnierzy AK. Akcja nie powiodła się w skutek zdrady jednej w zaangażowanych w nią osób.
11 lutego 1943
W czasopiśmie "Biuletyn Informacyjny" ukazał się artykuł "Z bronią u nogi" w którym tłumaczono w jaki sposób wojsko podziemne realizuje działania militarne zgodne z polską racją stanu i rozkazami Naczelnego Wodza.
13 lutego 1943
W Berlinie członkowie grupy dywersyjnej "Zagra-lin" z Bydgoszczy przeprowadzili zamach bombowy na podziemnym peronie stacji szybkiej kolei (S-Bahn) Friedrichstrasse.
18 lutego 1943
Dowódca Armii Krajowej generał Stefan Rowecki „Grot” wydał rozkaz polecający oznaczanie akcji sabotażowych i dywersyjnych AK znakiem Kotwicy Polski Walczącej. Symbol ten jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Polskiego Państwa Podziemnego. Został on wybrany w konkursie, ogłoszonym na początku 1942 r. przez Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej, na znak dla Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Po raz pierwszy pojawił się na ulicach Warszawy 20 marca 1942 r.
18 lutego 1943
Członkowie Kedywu podpalili zbiorniki ropy naftowej w Jaśle.
19 lutego 1943
W Warszawie gestapo aresztowało prof. Jana Piekałkiewicza, Delegata Rządu RP na Kraj.
25 lutego 1943
W rejonie Baranowej Góry oddział Kedywu Okręgu AK Kielce zatrzymał 7 niemieckich samochodów, zdobywając broń i oporządzenie.
28 lutego 1943
Żołnierze AK, ubezpieczający pracę radiostacji w miejscowości Grębków, zatrzymali i rozbroili dwa samochody pelengacyjne i jeden wóz ochrony.
12 marca 1943
Rozbicie przez oddział partyzancki "Jędrusie" wspólnie z lokalnymi oddziałiami AK więzienia w Opatowie, z którego uwolniono około 80 więźniów.
17 marca 1943
Pierwszy lot bojowy Cyrku Skalskiego.
Polscy lotnicy w czasie II wojny światowej należeli do elity alianckiego lotnictwa. Pomimo przegranej w kampanii 1939 r. w Polsce, walczyli u boku sojuszników we Francji, a później wnieśli swój znaczący wkład w zwycięstwo w Bitwie o Anglię. W początku 1943 r. na lotnisku Northolt w Wielkiej Brytanii, z pilotów myśliwskich walczących w Wielkiej Brytanii w polskich dywizjonach, utworzono Polski Zespół Myśliwski (Polish Fighting Team). Wobec coraz mniejszej intensywności walk powietrznych nad Wielką Brytanią oraz konieczności rozwijania umiejętności przez pilotów polskich w walce z nieprzyjacielem przed planowaną inwazją w Europie, zadecydowano o przerzuceniu Zespołu do Afryki Północnej. Tam jako 3. eskadra Zespół został włączony do 145. dywizjonu RAF. W jego skład wchodziło 16 pilotów, wśród nich między innymi byli: Stanisław Skalski, Wacław Król, Bogdan Arct. Dowódcą eskadry był kpt. Stanisław Skalski, as myśliwski który w czasie II wojny światowej, zestrzelił 18 niemieckich samolotów. Nazwa Cyrk Skalskiego wywodziła się z niezwykłych umiejętności pilotażu oraz brawury jakimi wykazywali się polscy lotnicy. Zestrzelili oni do połowy maja 1943 r., na pewno 25 samolotów, prawdopodobnie 3 inne oraz uszkodzili 9 maszyn nieprzyjaciela.
20 marca 1943
Na lotnisku Detling w hrabstwie Kent sformowano 318. Gdański Dywizjon Myśłiwsko-Rozpoznawczy. Jednostka miała wspólpracować z wojskami lądowymi na Bliskim Wschodzie. Dywizjon wziął udział w walkach we Włoszech.
26 marca 1943

Akcja pod Arsenałem. 26 marca 1943 r. oddział Grup Szturmowych „Szarych Szeregów”, składający się głownie z harcerzy, odbił 26 więźniów przewożonych z siedziby Gestapo w Alei Szucha do więzienia śledczego Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa Dystryktu Warszawskiego zwanego „Pawiakiem” (od ul. Pawiej). Akcją o kryptonimie „Meksyk II”, która miała miejsce w pobliżu warszawskiego Arsenału, bezpośrednio dowodził Tadeusz Zawadzki ps. „Zośka”. Celem akcji było uwolnienie aresztowanego i torturowanego przez Niemców harcmistrza Jana Bytnara ps. „Rudy”, przyjaciela Zawadzkiego. Był on jedną z ważniejszych postaci konspiracyjnych „Szarych Szeregów”. W śmiałym ataku na karetkę więzienną wzięło udział 28 osób, z czego 2 odniosły śmiertelne rany, a jedna została schwytana przez Niemców. Po stronie niemieckiej było czterech zabitych i dziewięciu rannych. Była to najsłynniejsza akcja „Szarych Szeregów” w okupowanej Warszawie.

29 marca 1943
Rozbicie przez oddział partyzancki "Jędrusie" wspólnie z lokalnymi oddziałami AK więzienia w Mielcu, z którego uwólniono 126 więźniów.
13 kwietnia 1943
Radio berlińskie podało komunikat o odnalezieniu w Lesie Katyńskim pod Smoleńskiem zwłok 12000 polskich oficerów. W ten sposób wyszła na jaw zbrodnia katyńska.
16 kwietnia 1943
Rząd Polski zwrócił się do Międzynarodowego Czerownego Krzyża w Genewie o zbadanie informacji podanej przez niemieckie radio dotyczącej mordu na polskich oficerach w Katyniu.
19 kwietnia 1943
Wybuch powstania w getcie warszawskim. Zryw ten był desperackim aktem wyboru godnej śmierci z bronią w ręku i odwetu na prześladowcach. Do walki z Niemcami stanęli członkowie Żydowskiej Organizacji Bojowej i Żydowskiego Związku Wojskowego dowodzeni przez Mordehaja Anielewicza i Marka Edelmana. Pomocy w sprzęcie i ludziach udzielili żolnierze Armii Krajowej i partyzanci Gwardii Ludowej. Dowódcą niemieckich oddziałów pacyfikujących powstanie był SS-Gruppenführer Jürgen Stroop. Powstanie zakończyło się 16 maja 1943 r. wysadzeniem w powietrze Wielkiej Sygagogi na Tłomackiem. W walkach zginęło ok. 7000 Żydów, ponad 6000 spłonęło żywcem, a ok. 50000 wywieziono do obozów zagłady.
20 kwietnia 1943
Nieudany zamach w Krakowie oddziału egzekucyjnego AK "OSA" na Dowódcę SS i Policji w Generanym Gubernatorstwie SS-Obergruppenführera Friedricha Krügera.
25 kwietnia 1943
Zerwanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy rządem Rzeczpospolitej Polskiej a ZSRR. Powodem decyzji władz radzieckich było ujawnienie opinii publicznej przez rząd polski odpowiedzialności władz Związku Radzieckiego za śmierć polskich oficerów w Katyniu.  
26 kwietnia 1943
W nocy 26 na 27 kwietnia por. Witold Pilecki wraz z dwoma współwięźniami uciekł z obozu Auschwitz.
8 maja 1943
Władze ZSRR wyraziły zgodę na utworzenie 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Jej pierwszym dowódcą został gen. bryg. Zygmunt Berling. Dywizję formowano w obozie w Sielcach nad Oką. Jednostak przeszła chrzest bojowy w bitwie pod Lenino w dniach 12-13 października 1943 r.
8 maja 1943
Mordechaj Anielewicz popełnił samobójstwo w bunkrze przy ul. Miłej 18 w Warszawie. Był on przywódcą Żydowskiej Organizaji Bojowej oraz kierował walkami podczas powstania w gettcie warszawskim. 
15 maja 1943

Śmierć płk. pil. Stefana Pawlikowskiego

Polscy lotnicy w czasie II wojny światowej należeli do elity alianckiego lotnictwa. Pomimo przegranej w kampanii 1939 r. w Polsce walczyli u boku sojuszników we Francji, a później wnieśli swój znaczący wkład w zwycięstwo w Bitwie o Anglię, a także w walkach nad Europą Zachodnią. Jednym z polskich pilotów poległych podczas walk nad Francją był płk. pil. Stefan Pawlikowski. W kampanii 1939 r. w Polce był dowódcą Brygady Pościgowej broniącej Warszawy. Po klęsce przedostał się na zachód, gdzie m.in. pełnił funkcję komendanta Centrum Wyszkolenia Lotnictwa i oficera łącznikowego w brytyjskim dowództwie myśliwskim. Ponadto wykonywał loty bojowe. Zginął 15 maja 1943 r. w walce powietrznej nad Francją, pilotując samolot Supermarine "Spitfire" Mk IX nr LZ 99 0 należący do polskiego 315. Dywizjonu Myśliwskiego.

20 maja 1943
Akcja pod Celestynowem. Oddział Grup Szturmowych Szarych Szeregów przeprowadziły udaną akcję odbicia więźniów transportowanych z obozu na Majdanka do Auschwitz-Birkenau. Dowódcą akcji był Tadeusz Zawadzki "Zośka", w jej wyniku uwolniono 49 więźniów.
30 maja 1943
Scalenie Batalionów Chłopskich z Armią Krajową.

W wyniku porozumienia podpisanego przez Komendę Główną Armii Krajowej i Centralne Kierownictwo Ruchu Ludowego, dowódca Armii Krajowej gen. Stefan Rowecki „Grot” wydał rozkaz o scaleniu oddziałów Batalionów Chłopskich z Armią Krajową. Do 1944 r. AK podporządkowało się ok. 51 tys. żołnierzy, głównie z oddziałów taktycznych. Poza strukturami Armii Krajowej pozostały oddziały terytorialne, tworzące Ludową Straż Bezpieczeństwa. W skutek konfliktów dotyczących obsady stanowisk dowódczych akcja scaleniowa nigdy nie została zakończona. Armia Krajowa była najliczniejszą formacją konspiracyjno-wojskową podczas II wojny światowej, której liczebność w szczytowym okresie wynosiła ok. 400 tys. ludzi. Bataliony Chłopskie, zwane początkową Chłopską Strażą, były drugą pod względem liczebności formacją zbrojną działającą na teranie okupowanej Polski, liczącą ok. 160 tys. ludzi. Działały głownie na terenie Generalnego Gubernatorstwa i w Wielkopolsce. Scalenie obu organizacji było kontynuacją działań zapoczątkowanych w 1940 r. przez dowództwo Związku Walki Zbrojnej, przemianowanego w 1942 r. na AK, zmierzających do podporządkowania mniejszych oddziałów i organizacji konspiracyjnych jednemu dowództwu związanemu z Rządem RP na Uchodźctwie.

8 czerwca 1943
W ZSRR rozpoczęły szkolenie oddziały 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, sformowanej z inicjatywy Związku Patriotów Polskich. Miejscem tworzenia jednostki były Sielce na Oką. Polacy przeszli trzymiesięczny program, jaki obowiązywał w nowo formowanych dywizjach radzieckich.
23 czerwca 1943
W nocy z 23 na 24 czerwca rozpoczęła się Operacja "Wehrwolf". Była to akcja pacyfikacyjno-wysiedleńcza przeprowadzona przez Niemców na Zamojszczyźnie w czerwcu i sierpniu 1943 r. Podczas całej operacji wg różnych szacunków wysiedlono od 30 do 60 tys. Polaków.
30 czerwca 1943
Aresztowanie gen. Grota.

W Warszawie w mieszkaniu przy ul. Spiskiej 14 został aresztowany” przez Niemców gen. Stefan Rowecki „Grot”, Komendant Główny Armii Krajowej. Pułkownik Stefan Rowecki od 5 października 1939 r. należał do Służby Zwycięstwu Polski, gdzie sprawował stanowisko zastępcy jej komendanta, gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza. W maju 1940 r. został awansowany do stopnia generała brygady, a od 30 czerwca 1940 r. sprawował obowiązki Komendanta Głównego Związku Walki Zbrojnej, przemianowanego 14 lutego 1942 r. na Armię Krajową. Armia Krajowa stanowiła część Polskich Sił Zbrojnych podległych Rządowi Polskiemu na Uchodźstwie. Do końca 1942 r. w jej szeregach znajdowało się ok. 200 tys. zaprzysiężonych członków. Jej zadaniem było prowadzenie walki bieżącej z nieprzyjacielem oraz przygotowanie powszechnego powstania, w chwili załamania się niemieckiego frontu wschodniego. Była to największa armia podziemna w okupowanej przez Niemców Europie. Pojmanie dowódcy AK było poprzedzone szeroko zakrojonymi działaniami Sicherheitsdienst (SD) i Gestapo. Do schwytania generała „Grota” przyczynili się niemieccy agenci Gestapo ulokowani w wywiadzie Armii Krajowej: Blanka Kaczorowska, Ludwik Kalkstein oraz Eugeniusz Świerczewski. Po zatrzymaniu, generała przetransportowano samolotem do Berlina, gdzie odrzucił propozycję współpracy z okupantem. Następnie wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r., na wieść o wybuchu powstania warszawskiego, z rozkazu Heinricha Himlera został zamordowany. Schwytanie Komendanta Głównego AK nie wpłynęło jednak na wykonywanie zadań przez polskie podziemie. Jego następcą został gen. bryg. Tadeusz Komorowski ps. „Bór”.

4 lipca 1943
Śmierć gen. Władysława Sikorskiego.
W katastrofie lotniczej koło Gibraltaru zginął Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych i premier Rządu Polskiego na Uchodźctwie gen. Władysław Sikorski. Wraz z nim zginęli m. in.: Szef Sztabu Naczelnego Wodza gen. bryg. Tadeusz Klimecki i Zofia Leśniewska – córka generała Sikorskiego. Okoliczności związane z wypadkiem nie zostały do końca wyjaśnione z powodu utajnienia przez Brytyjczyków na wiele lat materiałów archiwalnych dotyczących tych wydarzeń. Dlatego do dzisiaj trwają spekulację, czy katastrofa w Gibraltarze była dziełem przypadku, czy też celowym zamachem na życie premiera polskiego rządu na uchodźctwie. Następcą Sikorskiego na stanowisku Naczelnego Wodza został gen. broni. Kazimierz Sosnkowski, a premierem rządu Stanisław Mikołajczyk.
5 lipca 1943
W wyniku scalenia Kierownictwa Walki Konspiracyjnej i Kierownictwa Walki Cywilnej powstało Kierownictwo Walki Podziemnej. KWP miało za zadanie koordynację wszelkich działań zbrojnych Armii Krajowej oraz rozpowszechnianie wśród społeczeństwa polskiego wiedzy na temat zasad walki cywilnej.
8 lipca 1943
Po tragicznej śmierci w katastrofie gibraltarskiej gen. Sikorskiego Prezydent RP Władysław Raczkiewicz mianował gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego na stanowisko Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych.
12 lipca 1943
W nocy na z 12 na 13 lipca oddział AK pod dowództwem por. Jana Piwnika ps. „Ponury” rozstrzelał ok. 180 Niemców podróżujących pociągiem z Warszawy do Krakowa. Był to odwet za pacyfikację Michniowa, w której okupanci zamordowali ok. 100 mieszkańców wsi.
15 lipca 1943
W Sielcach nad Oką żołnierze 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, powstałej z inicjatywy Związku Patriotów Polskich, złożyli uroczystą przysięgę. Ceremonia odbyła się w 533. rocznicę bitwy pod Grunwaldem.
17 lipca 1943
Tadeusz Komorowski ,,Bór'' Komendantem Głównym AK.
Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych gen. Kazimierz Sosnkowski mianował na stanowisko Komendanta Głównego Armii Krajowej gen. Tadeusza Komorowskiego „Bora”. Zastąpił on aresztowanego przez Niemców 30 czerwca 1943 r. gen. Stefana Roweckiego „Grota”. Wcześniej gen Komorowski pełnił funkcję zastępcy Komendanta Głównego i dowódcy obszaru zachodniego AK. To on podjął tragiczną w skutkach decyzję o wybuchu powstania w Warszawie. Po podpisaniu kapitulacji powstania, od października 1944 do 5 maja 1945 r. gen. Komorowski przebywał w niewoli niemieckiej. 30 września 1944 r. został mianowany Naczelnym Wodzem z zastrzeżeniem, iż obowiązki przejmie po przybyciu do siedziby prezydenta i rządu w Londynie, co stało się w czerwcu 1945 r.
21 lipca 1943
Utworzenie 2. Korpusu Polskiego.
Po wyprowadzeniu w 1942 r. ze Związku Radzieckiego Armii Polskiej pod dowództwem generała Władysława Andersa została ona połączona z Wojskiem Polskim na Środowym Wschodzie i utworzyła we wrześniu 1942 r. Armię Polską na Wschodzie. Pod koniec 1942 r. liczyła około 60 tys. żołnierzy. Z rozkazu Na czelnego Wodza gen. Władysława Sikorskiego, z części jednostek Armii Polskiej na Wschodzie, utworzono korpus liczący ok. 46 tys. ludzi, którego dowódcą został gen. dyw. Władysław Anders. W jego skład weszły: 3. Dywizja Strzelców Karpackich, 5. Kresowa Dywizja Piechoty, 2. Brygada Czołgów i oddziały korpuśne. Wojska zostały przemieszczone z Iraku do Palestyny, gdzie zakończyły szkolenie. Na przełomie 1943 i 1944 r. 2. Korpus został przerzucony na front włoski i wszedł w skład 8. Armii Brytyjskiej. W maju 1944 r. wsławił się zdobyciem Monte Cassino, następnie wyzwolił Ankonę i Bolonie. Był on największą jednostką taktyczną Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie biorącą udział w walkach z Niemcami u boku zachodnich aliantów.
10 sierpnia 1943
Władze ZSRR wyraziły zgodę na sformowanie 1. Korpusu Polskiego. W planach jednostka miała składać się z dwóch dywizji piechoty, dwóch brygad: artylerii i pancernej, pułku lotniczego i pułku zapasowego. 1. Korpus Polski stał się podstawą utworzonej wiosną 1944 r. pod patronatem Związku Patriotów Polskich 1. Armii Polskiej w ZSRR.
12 sierpnia 1943
Akcja "Góral".
Żołnierze Oddziału Dyspozycyjnego Komendy Głównej Armii Krajowej dokonali udanego ataku na bankowóz Banku Emisyjnego w Warszawie na ul. Senatorskiej, pomiędzy placem Zamkowym a ul. Miodową. W wyniku akcji zdobyto 105 mln zł. Pieniądze zostały przeznaczone na zakup broni. Kryptonim akcji nawiązywał do popularnego określenia banknotu pięciusetzłotowego – Góral. Przygotowania do akcji trwały 14 miesięcy, a sama akcja tylko 2 minuty.
17 sierpnia 1943
Operacja "Hydra". W nocy z 17 na 18 sierpnia 596 bombowców RAF zbombardowało niemiecki ośrodek doświadczalny Peenemünde, w którym prowadzono badania nad pociskami V-1. Bombardowanie przeprowadzone przez lotnictwo alianckie było możliwe dzięki rozpracowaniu przez wywiad Armii Krajowej znaczenia Peenemünde dla badań i produkcji niemieckiej bronii rakietowej. W wyniku ataku zginął m.in. Walter Thiel, szef prac nad silnikami. 
1 października 1943
W Warszawie oddział dywersji bojowej Kedywu Komendy Głównej AK "Agat"  przeprowadził z powodzeniem "Akcję Weffels". Akcja polegała na fizycznej likwidacji kierownika zmiany oddziału kobiecego na Pawiaku (największe niemieckie więzienie w okupowanej Polsce położone w Warszawie przy ul. Pawiej) - SS-Sturmmanna Ernsta Weffelsa - znanego z sadyzmu i zamiłowania do okrutnego traktowania więźniów.
12 października 1943
Bitwa pod Lenino.
W 1939 r. terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zostało zajęte przez Niemców i Sowietów. Obaj okupanci stosowali politykę terroru i przesiedleń wobec ludności polskiej. Setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb ZSRR. W 1941 r., po niemieckim ataku na Związek Radziecki, Polski Rząd na Uchodźstwie zawarł z ZSRR porozumienie dyplomatyczne, tzw. układ Sikorski-Majski. Przewidywał on m in. nawiązanie stosunków dyplomatycznych, utworzenie Armii Polskiej w ZSRR, a także zwolnienie internowanych polskich żołnierzy oraz więźniów politycznych. Armia, pod dowództwem gen. Władysława Andersa, na mocy porozumień międzysojuszniczych została w 1942 r. ewakuowana do Iranu. Na terenie ZSRR pozostało jednak jeszcze wielu Polaków, którym nie udało się dostać do armii gen. Andersa. W marcu 1943 r. Stalin powołał do życia Związek Patriotów Polskich, marionetkowy twór, podporządkowanych ZSRR polskich komunistów, który według przywódcy sowieckiego miał utworzyć alternatywny rząd polski. W kwietniu 1943 r. Niemcy. ujawnili światu odkrycie w Katyniu pod Smoleńskiem masowych grobów polskich oficerów i oskarżyli Sowietów o dokonanie tej zbrodni. Polski Rząd na Uchodźstwie zwrócił się z prośbą do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża o zbadanie sprawy. Stało się to dla Stalina pretekstem do zerwania stosunków dyplomatycznych z rządem polskim. W ten sposób jedyną reprezentacją polityczną uznawaną przez Stalina stał się Związek Patriotów Polskich i to właśnie na jego prośbę w maju 1943 r. Stalin podjął decyzję o sformowaniu 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Dowódcą dywizji został płk. dypl. Zygmunt Berling, awansowany wkrótce na generała brygady. Znaczną część kadry oficerskiej stanowili oficerowie przeniesieni z Armii Czerwonej, nierzadko polskiego pochodzenia. Większość żołnierzy stanowi Polacy, którym nie udało się dostać do armii gen. Andersa. W początku września 1943 r. polska jednostka została skierowana na front i przydzielona do 33. Armii Radzieckiej. Wraz z sąsiednimi jednostkami miała zaatakować oddziały niemieckie na południowy-zachód od Smoleńska, w okolicach miejscowości Lenino. Ich zadanie polegało na przełamaniu obrony nieprzyjaciela na 2,5 km odcinku, by umożliwić drugorzutowym oddziałom radzieckim uchwycenie brzegu Dniepru. Polska dywizja liczyła ok. 12,4 tys. żołnierzy. Bitwa rozpoczęła się rano 12 października. Początkowo uderzył I batalion 1. Pułku Piechoty, miał on rozpoznać główne punkty oporu Niemców. Polski batalion poniósłszy ogromne straty, przekraczające połowę stanów, zatrzymał się 200-300 m przed pierwszą linią niemieckich okopów. Nieprzyjaciel wyprowadził kontratak, odrzucając Polaków niemal na pozycje wyjściowe. O 9.20 artyleria radziecka rozpoczęła, wcześniej zaplanowane, bombardowanie niemieckich pozycji. Skrócono je do 40 minut, zamiast planowanych 100. Po niej do ataku na Niemców ruszyły dwa polskie pułki. Po sforsowaniu bagnistej doliny rzeki Mierei żołnierze uderzyli na okopy niemieckie. Udało się im przełamać dwie linie obrony i przejściowo opanować wsie Trybugowo i Połzuchy. Niestety natarcie sąsiednich dywizji radzieckich, 42. i 290., których stany nie przekraczały 4 tys. żołnierzy, szybko się załamało. Po południu Niemcy przystąpili do kontrataku, atakując polską dywizję od czoła i z obu flank. Polacy zostali wypchnięci ze zdobytych wsi, lecz utrzymali się na wzgórzach po zachodniej stronie Mierei. W ciągu nocy wykrwawiony 1. Pułk Piechoty został zastąpiony przez 3. Pułk Piechoty. Rankiem 13 października Polacy próbowali ponownie przełamać niemieckie linie. Bez powodzenia. Żołnierze polscy zdobyli Połzuchy, ale nie dali rady zająć Trybugowa. Wieczorem 13 października polska dywizja została zluzowana przez oddziały radzieckie. W dwudniowej bitwie Polacy utracili ponad 3000 żołnierzy (25% stanu etatowego). Niemcy ponieśli straty szacowane na ok. 1800 ludzi. Żołnierze polscy wykazali się niezwykłą walecznością. Błędy w dowodzeniu oraz niedostateczne wyszkolenie i brak efektywnego wsparcia przez sąsiednie radzieckie dywizje zadecydowały o porażce. Choć w skali walk na froncie wschodnim bitwa pod Lenino była tylko epizodem, dała jednak Stalinowi argument polityczno-propagandowy. Od 1950 r. do końca lat osiemdziesiątych XX w. rocznica bitwy pod Lenino była w Polsce obchodzona jako Dzień Wojska Polskiego.
14 października 1943
Bunt więźniów obozu koncentracyjnego w Sobiborze. Co najmniej 20 strażników zginęło, a kilkuset osadzonych uciekło .
11 listopada 1943
Przysięga oddziałów I Korpusu Wojska Polskiego w ZSRR.
16 listopada 1943
Oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), liczące około 1200 ludzi, zaatakowały rejon Starej Huty, zamierzając spędzić zamieszkałą tam ludność polską nad rzekę Słucz i tam dokonać jej rzezi. Przeciwko Ukraińcom wystąpił oddział Władysława Kochańskiego ps. „Bomba” oraz oddziały partyzantki radzieckiej ze zgrupowania kpt. Szytowa. W ciężkich trzydniowych walkach zdołano rozbić i rozproszyć oddziały UPA, zdobywając wiele broni i amunicji.
20 listopada 1943
Początek akcji "Burza".
Komendant Armii Krajowej gen. Tadeusz Komorowski "Bór" wydał dowódcom okręgów rozkaz o rozpoczęciu skierowanej przeciwko Niemcom akcji "Burza". Miała ona polegać na prowadzeniu działań dywersyjno-bojowych na tyłach wojsk niemieckich przed wkroczeniem Armii Czerwonej na tereny przedwojennej Polski.
15 grudnia 1943
Rozpoczęcie przerzutu jednostek 2. Korpusu Polskiego z Palestyny na front włoski.
27 grudnia 1943
Rozkaz o formowaniu w ZSRR 3. Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta.
4 stycznia 1944
W trakcie działań wojennych na froncie wschodnim między wojskami niemieckimi i radzieckimi, oddziały Armii Czerwonej przekroczyły, ustanowioną w traktacie ryskim z 1921 r., granicę II Rzeczpospolitej na Wołyniu.
8 stycznia 1944
Pod Mikuliszkami miała miejsce zwycięska bitwa oddziałów: 6. (dowódca Adam Boryczko ''Tońko") i 3. (dowódca Gracjan Fróg ''Szczerbiec") brygady AK z niemiecko-litewską ekspedycją karną.
8 stycznia 1944
Próba zamachu na niemieckiego gubernatora Ludwiga Fischera.
 Akcję "Polowanie" przeprowadziła 1. kompania harcerskiego batalionu szturmowego Amii Krajowej "Zośka". Jej celem było wykonanie wyroku sądu Polskiego Państwa Podziemnego na niemieckim gubernatorze dystryktu warszawskiego Ludwigu Fischerze. Cel nie został osiągnięty - ostrzelano samochód, ale Fischerowi udało mu się uciec.
9 stycznia 1944
W Londynie powołano Radę Jedności Narodowej - konspiracyjną reprezentację stronnictw i ugrupowań politycznych związanych z rządem polskim na emgracji. Stała się ona organem doradczym Delegata Rządu na Kraj, przejmując kompetencje Krajowej Rady Politycznej. Na jej czele stanął Kazimierz Pużak.
15 stycznia 1944
Początek akcji "Burza", której celem było wyzwolenie okupowanych przez Niemców ziem wchodzących w skład II RP, przed wkroczeniem na nie oddziałów Armii Czerwonej. Komenda Okręgu Wołyń Armii Krajowej rozpoczęła mobilizację własnych oddziałów, z których sformowano 27. Wołyńską Dywizję Piechoty Armii Krajowej. Dywizja we współdziałaniu z oddziałami Armii Czerwonej rozpoczęła walki z Niemcami o Kowel.
29 stycznia 1944
W Czarnej Tarnowskiej nieudany atak oddziału Armii Krajowej "Błyskawica" na pociąg, w którym jechał do Lwowa gubernator Generalnej Guberni Hans Frank. W akcji zginęło 17 Niemców.
1 lutego 1944
SS-Brigadeführer Franz Kutschera od września1943 r. pełnił funkcję szefa SS i policji na Dystrykt Warszawski. W okupowanej stolicy Polski wprowadził terror na niespotykaną wcześniej skalę, wymierzony nie tylko w członków ruchu oporu, ale przede wszystkim w ludność cywilną. Z jego inicjatywy organizowano masowe egzekucje ludności, zatrzymanej podczas tzw. łapanek ulicznych. W listopadzie 1943 r. Kierownictwo Walki Podziemnejwydało na niego wyrok śmierci. Zamach, przeprowadzony przez żołnierzy Kierownictwa Dywersji Armii Krajowej, zakończył się sukcesem. Z 12 żołnierzy biorących w niej udział, dwóch zmarło z odniesionych ran, dwóch uciekając przed niemiecką blokadą zginęło skacząc do Wisły. Zamach na tak wysokiego dygnitarza okupacyjnych władz niemieckich uznawany jest za jedną z najskuteczniejszych akcji odwetowych polskiego podziemia.
2 lutego 1944
Polskie oddziały partyzanckie stoczyły bitwę z Niemcami pod Marysinem. Oddział ''Szarugi" (Oddział Dyspozycyjny 621. Inspektoratu Rejonowego AK) zmierzający do punktu zrzutu w Kijanach zatrzymał się na nocleg w Marysinie. Tam został zaskoczony przez Niemców. Podczas walki z 34 osobowego oddziału ''Szarugi" zginęło 22 partyzantów, a czterech zostało ciężko rannych.
26 lutego 1944
Dowództwo Główne Armii Ludowej wydało rozkaz specjalny w sprawie podjęcia intensywnej akcji bojowej na Lubelszczyźnie w celu ułatwienia operacji wojsk radzieckich.
16 marca 1944
Utworzenie 1. Armii Polskiej w ZSRR.
Decyzją Biura Politycznego Wszechrosyjskiej Komunistycznej Partii przekształcono 1. Korpus Polski,  utworzony w 1943 r. w Sielcach nad Oką, w 1. Armię Polską w ZSRR. Oddziały te formowano w rejonie Sum koło Charkowa w głębi ZSRR z inicjatywy działaczy komunistycznych zrzeszonych w Związku Patriotów Polskich. Jej dowódcą został gen. bryg. Zygmunt Berling. Armia weszła do boju 8 kwietnia pod Darnicą. 1. Armia Polska w ZSRR, przekształcona później w 1. Armię Polską, wzięła udział w walkach u boku Armii Czerwonej o Warszawę, o przełamanie Wału Pomorskiego oraz zdobycie Berlina. Stworzenie oddziałów polskich walczących u boku Armii Czerwonej, było częścią strategii ZSRR, który dążył do podporządkowania sobie ziem polskich przez utworzenie nowych struktur wojskowych i politycznych, nie uznających zwierzchnictwa legalnego rządu polskiego na uchodźstwie w Londynie.
24 marca 1944
Rozbicie sztabu Okręgu Kraków AK i aresztowanie komendanta płk. Józefa Spychalskiego. Aresztowania objęły też m.in. szefa I oddziału sztabu okręgu mjr. Stefana Sikorskiego "Okonia", inspektora inspektoratu Mielec mjr. Stefana Łuczyckiego "Karpia" i trwały do połowy 1944 r.
1 kwietnia 1944
Rozkaz dowództwa 1. Armii Wojska Polskiego o formawaniu w rejone Sum na Ukrainie 4. Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego, 2. i 3. Brygady Artylerii Habic i 1. Inżynieryjnej Brygady Saperów.
7 kwietnia 1944
Oddziały BCh i AK stoczyły we wsi Molendy koło Kozienic bitwę z oddziałami niemieckimi. Polskim partyzantom, mimo przewagi liczebnej nieprzyjaciela, udało się wyrwać z okrążenia.
15 kwietnia 1944
Operacja "Pierwszy Most" - "Wildhorn I".

W nocy z 15 na 16 kwietnia na wcześniej przygotowane na wcześniej przygotowanym lądowisku o kryptonimie "Bąk" położonym pod wsią Matczyn (16,5 km na południowy-wschód od Lublina) wylądował brytyjski samolot transportowy DC-3 Dakota. Przywiózł on 2 cichociemnych spadochroniarzy Armii Krajowej: mjr. Narcyza Łopianowskiego ps. "Sarna" i por. Tomasza Kostucha ps. "Bryła". W drodze powrotnej do Włoch na pokładzie samolotu znaleźli się gen. bryg. Stanisław Tatar ps. "Turski", ppłk dypl. Marian Dorotycz-Malewicz ps. "Strzemię", por. Andrzej Pomian ps. "Dowmunt" oraz kurier Delegatury Rządu na Kraj Stanisław Ołtarzewski i emisariusz Stronnictwa Narodowego Zygmunt Berezowski ps. "Zyzio". W zabezpieczeniu lądowiska pomagali żołnierze Armii Krajowej z oddziałów "Zapory", "Szarugi", "Nerwy", "Rysia" oraz partyzanci z Bełżyc, Podola, Wojcieszyna i Babina. Oprócz ludzi i dokumentów samolot zabrał  nietypowy ładunek, jakim był wykonany w okupowanej Warszawie sztandar przeznaczony dla 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Podobne operacje lotnicze, zapewniające kontakt pomiędzy Rządem Polskim na Uchodźctwie w Londynie a okupowanym przez Niemców krajem, przeprowadzano jeszcze z powodzeniem w maju i lipcu 1944 r.

29 kwietnia 1944
1. Armia Wojska Poskiejgo została podporządkowana dowódcy 1. Frontu Białoruskiego gen. Konstantemu Rokossowskiemu.
3 maja 1944
W nocy z 3 na 4 maja oddział „Osjan” – Oddział Specjalny Jan - wchodzący w skład Kedywu AK, zaatakował lotnisko polowe Młociny i zniszczył 5 samolotów Ju-52, a kilka innych uszkodził. Jednostka dowodzona przez majora Jana Kajusa Andrzejewskiego wycofała się bez strat. 
11 maja 1944
Pierwszy atak żołnierzy 2. Koprusu Polskiego na Monte Cassino. Walki o Monte Cassino trwały od 22 stycznia. Przed Polakami pozycje niemieckie próbowali zdobyć: Amerykanie, Francuzi, Brytyjczycy, Nowozelandczycy i Hindusi. Atak polskich żołnierzy został odparty przez Niemców, pozwolił jednak aliantom na uchwycenie przyczółka na południe od drogi Casilina. 
16 maja 1944
W bitwie pod Sucharami (obecnie na Białorusi) batalion 77. Pułku Piechoty AK rozbił oddział niemiecko-ukraiński.
18 maja 1944
Zdobycie Monte Cassino.

Pod koniec 1943 r. na front włoski został przerzucony z Bliskiego Wschodu 2. Korpus Polski. Od stycznia 1944 r. sprzymierzeni toczyli we Włoszech walki o przełamanie Linii Gustawa, która przegradzała półwysep Apeniński od Morza Tyrreńskiego do Morza Adriatyckiego. Jednym z kluczowych punktów obrony niemieckiej było Monte Cassino. Przed Polakami w trzech poprzednich natarciach na masyw Cassino brali udział Amerykanie, Brytyjczycy, Nowozelandczycy i Hindusi. Polacy po raz pierwszy przystąpili do szturmu na Monte Cassino 11 maja. Został on odparty przez oddziały niemieckie, ale w wyniku działań polskich oddziałów, które związały siły nieprzyjaciela, Brytyjczykom udało się sforsować rzekę Gari. Kolejne uderzenie rozpoczęło się wieczorem 16 maja, po czterodniowym bombardowaniu artyleryjskim. Po zaciekłych walkach oddziały 2. Korpusu Polskiego zdobyły wzgórze 593 i klasztor na Monte Cassino, otwierając wojskom sprzymierzonym drogę na Rzym. Jako pierwszy na szczyt wzgórza do ruin klasztoru dotarł patrol 12. Pułku Ułanów Podolskich i zatknął pułkowy proporczyk. Następnie nad gruzami klasztoru benedyktynów zawieszono polską i brytyjską flagę. Bitwa pod Monte Cassino stała się symbolem wielkiej ofiarności i niezwykłego męstwa polskich żołnierzy na zachodnim froncie.

20 maja 1944
Żołnierze AK znaleźli w bagnach nad Bugiem ocalałe części rakiety V-2, wystrzelonej z niemieckiego poligonu doświadczalnego w Bliźnie. Jej części przewieziono 2 miesiące później samolotem na alianckie lotnisko w Brindisi i dalej dostarczono do Wielkiej Brytanii. Była to jedna z najbardziej spektakularnych akcji wywiadu AK.
25 maja 1944
Wydzielone z 2. Korpusu Polskiego Zgrupowanie "Bob", pod dowództwem ppłk. Władysława Bobińskiego, po sześciodniowych walkach opanowało miasteczko Piedimonte. Miejscowość wchodziła w skład umocnień Linii Hitlera.
5 czerwca 1944
Śmierć ministra spraw zagranicznych II RP Józefa Becka.
6 czerwca 1944
Operacja Overlord. Największa operacja desantowa w historii. W osłonie lądowania sprzymierzonych w Normandii wzięły udział polskie dywizjony myśliwskie 306. i 315., krążownik ORP "Dragon", niszczyciele ORP "Ślązak" i ORP "Krakowiak". W drugiej fazie desantu na kontynent została przerzucona 1. Polska Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka.
7 czerwca 1944
Oddziały 3. Dywizji Strzelców Karpackich przejęły od 4. Dywizji Hinduskiej odcinek frontu pod Ornotą. 2. Korpus Polski po walkach o Monte Cassino znalazł się ponownie na linii frontu. 
11 czerwca 1944
Początek bitwy w lasach janowskich. Niemcy, prowadząc operację "Sturmwind I", zaatakowali pozycje oddziałów partyzanckich. Walki toczyły się w lasach janowskich i lipskich. Siły niemieckie liczyły ok. 25 tys. żołnierzy, zaś partyzanckie 3,5 tys. Po ciężkich zmaganiach, trwających do 17 czerwca, część partyzantów przebiła się do Puszczy Solskiej, gdzie kontynuowano opór. 
14 czerwca 1944
W czasie walk partyzantów polskich i radzieckich z Niemcami, którzy w operacji Sturmwind I chcieli oczyścić zaplecze frontu wschodniego doszło do bitwy na Porytowym Wzgórzu. W całodziennym starciu, otoczeni partyzanci odparli kilkukrotne niemieckie ataki, które wspierała artyleria. Po zapadnięciu zmroku partyzantom udało się znaleźć lukę w pozycjach niemieckich i wydostać się z okrążenia. Forsownym marszem przeszli do Puszczy Solskiej, gdzie doszło do dalszych walk.
16 czerwca 1944
Śmierć mjr. Jana Piwnika ps. „Ponury”.
W walce z Niemcami pod wsią Jewłasze na Nowogródczyźnie zginął dowódca I. Batalionu 77. Pułku Piechoty Armii Krajowej kpt. Jan Piwnik. Po klęsce kampanii wrześniowej przedostał się on na Zachód do formującego się tam Wojska Polskiego. W listopadzie 1941 r. po specjalnym przeszkoleniu został jako jeden z 316 cichociemnych spadochroniarzy Związku Walki Zbrojenej-Armii Krajowej zrzucony do kraju, aby kierować walką partyzancką. 13 czerwca 1942 r. objął dowództwo II odcinka organizacji „Wachlarz” zajmującej się działalnością sabotażowo-dywersyjną na granicy wschodniej II RP. Aresztowany przez Niemców, uciekł z więzienia w Zwiahlu i pieszo pokonał drogę do Warszawy (ok. 500 km). Wsławił się brawurowym odbiciem uwięzionych żołnierzy „Wachlarza” z wiezienia w Pińsku. Za tę akcję został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Od połowy maja 1943 r. dowodził zgrupowaniem partyzanckim w Górach Świętokrzyskich, a od początków marca 1944 r. został przeniesiony do Okręgu Nowogródek AK. Poległ podczas ataku na umocnione niemieckie stanowisko oporu. Jan Piwnik przeszedł do legendy jako jeden z najbadziej brawurowych dowódców partyzanckich, a jego losy opisał Cezary Chlebowski w książce, ,,Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie".
22 czerwca 1944
Początek operacji Armii Czerwonej po kryptonimem "Bargation". W wyniku dwumiesięcznej operacji niemiecka Grupa Armii "Środek" została rozbita, a Armia Czerwona zajęła wschodnie województwa Polski: Lubelszczyznę i część Podlasia.
5 lipca 1944
W rejonie Żytomierza i Berdyczowa rozpoczęto formowanie 1. Korpusu Pancernego. Wszedł on w skład 1. Armii Polskiej w ZSRR. 
6 lipca 1944
Początek operacji „Ostra Brama”
Na rozkaz Komendanta Głównego Armii Krajowej gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego została przygotowana „Akcja Burza”, mająca na celu podjęcie działań przeciw wojskom niemieckim bezpośrednio przed wkroczeniem oddziałów Armii Czerwonej na ziemie II RP i wystąpienie wobec władz radzieckich w roli gospodarza terenu. Oddziały AK Okręgów Wileńskiego i Nowogródzkiego opracowały plan samodzielnego zdobycia Wilna pod kryptonimem „Ostra Brama”. Jej dowódcą został ppłk Adam Szydłowski „Poleszczuk”. W obliczu nadciągających wojsk radzieckich dowódca Wileńskiego Okręgu AK ppłk Aleksander Krzyżanowski „Wilk” wydał rozkaz o wcześniejszym uderzeniu na miasto. W trakcie działań do Polaków dołączyły oddziały Armii Czerwonej. Ogółem w operacji wileńskiej wzięło udział 9 tys. żołnierzy AK. Zakończone sukcesem walki z Niemcami o Wilno skończyły się 13 lipca 1944 r. Mimo współpracy podczas operacji, wkrótce po zdobyciu miasta Sowieci aresztowali oficerów i rozbroili większość oddziałów Armii Krajowej na Wileńszczyźnie. Cześć z nich została początkowo umieszczona w obozie w Miednikach skąd 1/4 zbiegła, zaś oficerów wywieziono do Riazania. Niektórzy po pewnym czasie zdecydowali się wstąpić w szeregi 1. Armii Wojska Polskiego, walczącej u boku Armii Czerwonej. Większość została jednak przymusowo wcielona do pułku rezerwowego Armii Czerwonej, zaś po odmowie złożenia przysięgi osadzona w obozie dla internowanych żołnierzy AK w Kałudze.Zgodnie z planem „Burza” oddziały Okręgów Wileńskiego i Nowogródzkiego Armii Krajowej przygotowały plan samodzielnego zdobycia Wilna przed wkroczeniem Armii Czerwonej pod kryptonimem "Ostra Brama". Dowódcą operacji został ppłk Adam Szydłowski "Poleszczuk" .Wobec nadciągających wojsk radzieckich dowódca Wileńskiego Okręgu AK ppłk Aleksander Krzyżanowski "Wilk" wydał rozkaz o wcześniejszym uderzeniu na miasto. W trakcie działań do Polaków dołączyły oddziały radzieckie. Ogółem w operacji wileńskiej wzięło udział 9 tys. żołnierzy AK. Walki z Niemcami o Wilno skończyły się 13 lipca. Wkrótce po zdobyciu miasta Sowieci aresztowali oficerów i rozbroili większość oddziałów Armii Krajowej na Wileńszczyźnie.
8 lipca 1944
Storpedowanie polskiego krążownika ORP „Dragon”. W trakcie lądowania w Normandii wspierający działania sprzymierzonych polski krążownik ORP „Dragon” został trafiony przez niemiecką żywą torpedę. W wyniku trafienia zginęło 37 marynarzy. Ze względu na powstałe uszkodzenia nie zdecydowano się na remont jednostki. Okręt posłużył jako falochron dla sztucznego portu Mullerry, zbudowanego w na odcinku inwazyjnym Sword.
8 lipca 1944
Rząd Rzeczpospolitej Polski na Uchodźctwie upoważnił Komedę Główną Armii Krajowej i Delegaturę Rządu na Kraj do podjęcia decyzji w sprawie wybuchu powstania w Warszawie.
11 lipca 1944
Nieudany zamach na Wyższego Dowódcę SS i Policji w Generalnym Gubernatorstwie Wilhelma Koppe. Za zbrodnie na ludności polskiej został on wyrokiem sądu polskiego państwa podziemnego skazany na śmierć. Zamach wykonali w Krakowie żołnierze 1. kompanii batalionu "Parasol". Wilhelm Koppe został podczas zamachu ranny, ale udało mu się zbiec.
13 lipca 1944
Rozkaz Komendanta Głównego Armii Krajowej o zakończeniu, trwającej od maja 1943 akcji scaleniowej oddziałów Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Ze 115 tys. żołnierzy AK podporządkowano ok. 51 tys. partyzantów BCh.
17 lipca 1944
Wojskowe władze sowieckie rozpoczęły masowe aresztowania żołnierzy Okręgu Wileńskiego i Nowogródzkiego AK. Wśród aresztowanych znalazł się m. in. dowódca Wileńskiego Okręgu Armii Krajowej ppłk Aleksander Krzyżanowski ps. „Wilk”.
18 lipca 1944
Początek walk artylerii 1. Armii Wojska Polskiego nad Turią i Bugiem. Oddziały polskie w sile 21 dywizjonów wsparły ogniem uderzenie radzieckiej 69. Armii w rejonie miejscowości Dolsk i Dorohusk. 
18 lipca 1944
Pod koniec 1943 r. na front włoski został przerzucony z Bliskiego Wschodu 2. Korpus Polski. W maju 1944 r. polskie oddziały wsławiły się zdobyciem Monte Cassino. Po wypoczynku w początkach czerwca korpus został skierowany na wschodnie skrzydło 8. Armii Brytyjskiej nad Adriatykiem. Początkowo polskie oddziały prowadziły działania pościgowe za wycofującymi się Niemcami, którzy dopiero na przedpolach miasta i portu w Ankonie zorganizowali linie obronne. Bezpośredni atak na miasto rozpoczął się 17 lipca. Oddziały 3. Dywizji Strzelców Karpackich związały Niemców na wschodnim skrzydle nad morzem. W centrum 5. Kresowa Dywizja Piechoty przełamała pozycje przeciwnika w rejonie Monte Della Crescia, umożliwiając 2. Brygadzie Pancernej wykonanie manewru oskrzydlającego i wyjście na tyłu Niemców. Niemiecka 278. Dywizja Piechoty ponosząc straty, rozpoczęła pośpieszny, wymuszony odwrót. 18 lipca 3. Dywizja Strzelców Karpackich zdobyła Ankonę. Pozostałe jednostki korpusu opanowały ujście rzeki Esino, odcinając Niemcom drogę odwrotu na północ. Opanowanie portu ułatwiło sprzymierzonym prowadzenie ofensywy na Rimni i Linię Gotów.
21 lipca 1944
Włączenie Warszawy do planu „Burza”. Na wniosek gen. Leopolda Okulickiego, ps. „Kobra”, Komenda Główna AK postanowiła włączyć stolicę do planowanej akcji „Burza”. Decyzja ta oznaczała, że wbrew wcześniejszym ustaleniom dowództwo AK dopuściło możliwość wybuchu powstania przeciwko Niemcom w stolicy.
21 lipca 1944
Krajowa Rada Narodowa wydała dekret o powstaniu Wojska Polskiego z połączenia Armii Polskiej w ZSRR z Armią Ludową walczącą na terytorium kraju. KRN przejęła zwierzchnictwo nad nowopowstałym Wojskiem Polskim. Naczelnym dowódcą WP został, awansowany do stopnia gen. broni., Michał Rola-Żymierski.
22 lipca 1944
Początek walk o Lwów w ramach akcji „Burza”.
Oddziały Armii Krajowej rozpoczęły walki o miasto, wspierając sowiecki korpus pancerny, który wdarł się do Lwowa i został przez Niemców odcięty od głównych sił Armii Czerwonej. Zmagania o opanowanie miasta trwały do 27 lipca. Po ich zakończeniu Sowieci zażądali od dowództwa AK we Lwowie złożenia broni. Oficerowie, wśród nich dowódca Obszaru Lwowskiego AK płk. Władysław Filipkowski, zostali aresztowani przez Rosjan.
22 lipca 1944

Manifest ten był aktem założycielskim komunistycznej Polski, ogłoszonym przez powołany w Moskwie przez Stalina marionetkowy polski rząd nazwany Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego. Manifest lipcowy odmawiał legalnemu rządowi polskiemu na emigracji prawa reprezentowania narodu i państwa polskiego. W dziedzinie polityki zagranicznej wskazywał na konieczność ścisłego sojuszu ze Związkiem Radzieckim. Zapowiadał odbudowę kraju, przeprowadzenie reformy rolnej i nacjonalizację w gospodarce oraz wzywał Polaków do dalszej walki z okupantem niemieckim. Mimo, że jako miejsce ogłoszenia podawano Chełm, to w rzeczywistości tekst został zatwierdzony i podpisany przez Józefa Stalina 20 lipca 1944 r., a następnie ogłoszony w Moskwie. Dokument podpisali członkowie PKWN z przewodniczącym Edwardem Osóbką-Morawskim i wiceprzewodniczącymi Wandą Wasilewską i Andrzejem Witosem na czele. Od 1945 do 1989 roku w rocznicę ogłoszenia manifestu lipcowego obchodzone było najważniejsze polskie święto państwowe w okresie Polski Ludowej – Narodowe Święto Odrodzenia Polski. Po upadku komunizmu w Polsce zostało ono zniesione.

24 lipca 1944
Powstanie Republiki Pińczowskiej. Na terenie części powiatów pińczowskiego i stopnickiego, oddziały partyzanckie AK, BCH i AL uwolniły od Niemców obszar o pow. 1000 km2. W okresie 24 lipca do 12 sierpnia 1944 r. władzę w tzw. Republice Pińczowskiej sprawowali: w części południowej Powiatowy Delegat Rządu na Kraj, a w części północnej Pińczowska Konspiracyjna Powiatowa Rada Narodowa.
25 lipca 1944
Operacja III Most. W nocy z 25 na 26 lipca na polowym lądowisku "Motyl", położnym między wsiami Wał-Ruda, Zabawa i Jadowniki Mokre w okolicach Tarnowa, wylądował brytyjski samolot Dakota, aby zabrać elementy niemieckiej rakiety V-2 zdobytej przez wywiad AK w okolicach Sannik.
27 lipca 1944
Przedstawiciele PKWN podpisali z ZSRR porozumienie, w którym uznali tzw. linię Curzona za wschodnią granicę Polski. Dopiero po jego podpisaniu mogli się udać na tereny na zachód od tej linii zajęte przez Armię Czerwoną.
28 lipca 1944
Początek walk 1. Armii Wojska Polskiego o przyczółki na Wiśle w rejonie Dęblina i Puław. Walki toczone do 4 sierpnia zakończyły niepowdzieniem polskich oddziałów, które poniosły wysokie straty.
29 lipca 1944
Początek lądowania polskiej 1. Dywizji Pancernej w Normandii.

Utworzona w 1942 r. w Wielkiej Brytanii dywizja pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka została włączona do 2. Korpusu Kanadyjskiego. Była jedną z 12 sojuszniczych dywizji pancernych uczestniczących w lądowaniu we Francji. Część dywizji stanowiła 10. Brygada Kawalerii Pancernej, która w 1939 r. walczyła w kampanii wrześniowej w Polsce, a rok później wzięła udział w kampanii francuskiej. Następnie brygada została odtworzona w Wielkiej Brytanii. Polska dywizja pancerna weszła do walki na froncie zachodnim w pierwszej dekadzie sierpnia 1944 r. Odegrała znaczącą rolę w bitwach pod Falaise i Chambois. Brytyjski marszałek Bernard Law Montgomery oceniając działanie polskiej dywizji w walkach w Normandii powiedział: Niemcy byli jakby w butelce, a polska dywizja była korkiem, którym ich w niej zamknęliśmy. Walcząc w Belgii wyzwoliła Ypres i współuczestniczyła w zdobyciu Gandawy. W Holandii zdobyła m. in. Bredę. Szlak bojowy zakończyła w maju 1945 zdobywając bazę niemieckiej floty Wilhelmshaven.

31 lipca 1944
Gen. Tadeusz Komorowski „Bór”, za zgodą Delegata Rządu RP na Kraj Jana Stanisława Jankowskiego, wydał rozkaz komendantowi Okręgu Warszawskiego AK płk. Antoniemu Chruścielowi „Monterowi” rozpoczęcia powstania w Warszawie 1 sierpnia o godz. 17.00.
1 sierpnia 1944
Wybuch Powstania Warszawskiego.
Już w styczniu 1944 r. na rozkaz Polskiego Rządu na uchodźstwie rozpoczęto akcję „Burza”, mającą na celu opanowanie terenów II RP po wycofaniu się z nich wojsk niemieckich, a przed wkroczeniem na nie Armii Czerwonej. Jej punktem kulminacyjnym stało się Powstanie Warszawskie. Zbrojne opanowanie stolicy przez Armię Krajową, będącą częścią Polskich Sił Zbrojnych, miało stanowić ważny argument w negocjacjach politycznych dotyczących powojennej przyszłości Polski. Wybuch powstania, kilkakrotnie przekładany, ostatecznie wyznaczono na 1 sierpnia na godzinę 17.00 (Godzina „W”). Do walki stanęło ok. 50 tys. słabo uzbrojonych żołnierzy AK pod dowództwem Komendanta Głównego Armii Krajowej gen. Tadeusza Komorowskiego ps. „Bór”. Powstańcy zaatakowali garnizon niemiecki liczący ok. 20 tys. żołnierzy. Skala powstania zaskoczyła dowództwo niemieckie, dzięki czemu udało się powstańcom w pierwszych dniach sierpnia opanować większość dzielnic stolicy i przeciąć strategiczne arterie komunikacyjne. Niestety Polacy nie zdołali zdobyć mostów na Wiśle. W ogarniętej powstaniem Warszawie powołano administrację cywilną, która organizowała obronę przeciwlotniczą i przeciwpożarową. Zajmowała się ona także aprowizacją ludności cywilnej oraz odpowiadała za kopanie studni i grzebanie poległych. Ponadto uruchomiono pocztę polową i radiostację powstańczą „Błyskawica”. Do powstania żywiołowo przyłączyli się mieszkańcy Warszawy, biorąc udział w walkach i budowie barykad. Armię Krajową wsparły inne organizacje konspiracyjne – Narodowe Siły Zbrojne, Polska Armia Ludowa, Armia Ludowa i inne mniejsze formacje zbrojne. Wojska niemieckie, początkowo zepchnięte do obrony, zdołały jednak utrzymać szereg silnie umocnionych punktów oporu na terenie miasta, m.in. Dworzec Główny, dzielnicę niemiecką w al. Szucha oraz Pałac Brühla, będący siedzibą gubernatora dystryktu warszawskiego SA-Gruppenführera Ludwiga Fischera. 5 sierpnia siły niemieckie, dowodzone przez Obergruppenführera Ericha von dem Bacha-Zelewskiego, złożone z jednostek SS, rozpoczęły kontratak na pozycje powstańcze. Po sześciu dniach ciężkich walk Niemcy opanowali Wolę i Ochotę. Doszło tam do eksterminacji ludności cywilnej. Ofiarą Niemców padło wg ostrożnych szacunków ok. 60 tys. mężczyzn, kobiet i dzieci. Następnym celem niemieckiego ataku stało się Stare Miasto. Pomimo uporczywej, dwutygodniowej obrony, powstańcy musieli ewakuować się kanałami do Śródmieścia. 27 września zakończyły się walki na Mokotowie, a 30 września na Żoliborzu. Po jego upadku w rękach powstańców znajdowało się już tylko Śródmieście. Wobec tragicznej sytuacji miasta, niedostatecznej pomocy ze strony aliantów oraz nieudanych desantów oddziałów 1 Armii WP, stacjonujących po drugiej stronie Wisły, gen. Komorowski „Bór” zdecydował się rozpocząć rozmowy kapitulacyjne z Niemcami. Akt kapitulacji podpisano w nocy z 2 na 3 października. Na osobisty rozkaz Hitlera, już po stłumieniu powstania, Niemcy rozpoczęli systematyczne wyburzanie całych dzielnic. Zabudowa Warszawy została zburzona w 85 %. W czasie walk zginęło ok. 20 tys. powstańców i ok. 180 tys. mieszkańców miasta. Straty niemieckie szacuje się na ok. 10 tys. zabitych, 7 tys. zaginionych i 9 tys. rannych żołnierzy. Według wstępnych założeń KG AK walki miały trwać 2-3 dni, a w rzeczywistości trwały aż 63 dni.
1 sierpnia 1944
Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego nawiązał stosunki dyplomatyczne z ZSRR. Jednocześnie jego siedziba została przeniesiona do Lublina.
5 sierpnia 1944
Początek niemieckiego uderzenia na zachodnie dzielnice Warszawy – Wolę i Ochotę. Po kilku dniach, broniące Woli oddziały Kedywu, dowodzone przez płk. Jana Mazurkiewicza ps. ”Radosław”, wycofały się na Stare Miasto. Na Woli Niemcy dokonali masowych egzekucji ludności cywilnej, w których zginęło ponad 50 tys. ludzi. Wola i Ochota zostały ostatecznie opanowane przez Niemców 11 sierpnia.
5 sierpnia 1944
Pierwszy zrzut zaopatrzenia i broni dla powstańców warszawskich wykonany przez lotnictwo alianckie.
8 sierpnia 1944
Początek bitwy pod Falaise.

8 sierpnia wchodząca w skład II Korpusu Kanadyjskiego 1. Polska Dywizja Pancerna gen. bryg. Stanisława Maczka rozpoczęła natarcie na pozycje niemieckie pomiędzy Caen a Falaise. Celem operacji aliantów było odcięcie i okrążenie niemieckich jednostek wycofujących się z Normandii. Ofensywa trwająca 3 dni została zatrzymana, a polskie i kanadyjskie oddziały poniosły ciężkie straty. W drugiej fazie bitwy, którą rozpoczęto 14 sierpnia, polska dywizja opanowała rejon miejscowości Chambois i wzgórza Mont Ormel (tzw. Maczugę), odcinając tym samym drogę odwrotu znacznej części oddziałów niemieckich z Grupy Armii "B". Polscy pancerniacy, odcięci od zaopatrzenia i walczący w okrążeniu, blokowali niemieckie siły próbujące wydostać się z "kotła pod Falaise" oraz uniemożliwiły dotarcie odsieczy. W walkach trwających do 22 sierpnia 1944 r. żołnierze gen. Maczka wzięli do niewoli 5113 jeńców, zniszczyli 55 czołgów, 44 działa polowe, 245 samochodów pancernych i pojazdów mechanicznych. Straty polskie wyniosły: 325 zabitych, 1002 rannych i 114 zaginionych. Utracono też ok. 80 czołgów. Brytyjski marszałek Bernard Law Montgomery oceniając działanie polskiej dywizji w walkach w Normandii powiedział: Niemcy byli jakby w butelce, a polska dywizja była korkiem, którym ich w niej zamknęliśmy.

8 sierpnia 1944
Początek walk oddziałów 1. Armii Wojska Polskiego na przyczółku warecko-magnuszewskim. W walach o utrzymanie przyczółka na zachodnim brzegu Wisły wzięły udział 2. i 3. Dywizja Piechoty oraz 1. Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte. Oddziały piechoty broniły północnego odcinka przyczółka. Brygada pancerna wspierała oddziały radzieckiej 8. Armii Gwardii walczącej w na południowym odcinku przyczółka.
9 sierpnia 1944
Początek bitwy pod Studziankami.

Sformowana w 1943 r. w Związku Radzieckim 1. Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte, pod dowództwem płk. Jana Mierzycana, latem 1944 r. została skierowana na front. Brygada liczyła ok. 2200 żołnierzy i 71 czołgów T-34, oraz 15 lekkich czołgów T-70. Polska jednostka podporządkowana była, walczącej na przyczółku warecko magnuszewskim, radzieckiej 8. Armii Gwardii. Po przeprawieniu się częścią sił przez Wisłę pierwszego dnia walk polscy pancerniacy wdali się w ciężką walkę z niemieckimi oddziałami 1. Dywizji Pancerno-Spadochronowej „Herman Göring". Podczas pierwszego dnia walk odparli oni pięć ataków Niemców. Najbardziej zacięte walki toczyły się o skrzyżowanie dróg w miejscowości Studzianki. Zdobywano je aż siedmiokrotnie. W czasie krwawych walk trwających do 16 sierpnia polska brygada straciła 27 pojazdów bojowych, niszcząc ok. 30 pojazdów przeciwnika. Bitwa pod Studziankami była największą bitwą pancerną Wojska Polskiego na froncie wschodnim. Zdobycie rejonu Magnuszewa przez oddziały polskie i radzieckie, zagroziło południowemu skrzydłu formacji niemieckich, walczących z Powstaniem Warszawskim. Zwycięstwo zapewniło Polakom i Rosjanom utrzymanie się na przyczółku w dorzeczu środkowej Wisły.

11 sierpnia 1944
Oddziały powstańcze wycofały się z Woli i Ochoty.
13 sierpnia 1944
Wybuch czołgu-pułapki.

Podczas powstania warszawskiego na ul. Kilińskiego eksplodował ciężki nosiciel ładunków wybuchowych Borgward IV - Sd.Kfz. 301 z niemieckiego 302. batalionu pancernego. Rankiem 13 sierpnia 1944 r. pojazd został unieruchomiony przez powstańców na barykadzie przy ul. Podwale. Ok. godz. 17.00 grupa powstańców uruchomiła pojazd i przejechała ulicami Starego Miasta. Na ul. Kilińskiego, prawdopodobnie na skutek nieuwagi lub nieznajomości zasady działania pojazdu, doszło do detonacji znajdującego się wewnątrz ładunku wybuchowego. Szacuje się, że w wyniku eksplozji zginęło ok. 250 żołnierzy i cywilów, a wielu innych zostało rannych. Wśród kontuzjowanych był sam Komendant Główny Armii Krajowej gen. Tadeusz Komorowski „Bór”. Niektórzy badacze uważają, że wybuch nie był spowodowany nieostrożnością polskich żołnierzy, lecz był celowym działaniem oddziałów niemieckich.

15 sierpnia 1944
Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o częściowej mobilizacji i rejestracji ludności do służby wojskowej na terenach wyzwolonych spod okupacji niemieckiej.
16 sierpnia 1944
Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego podpisał z ZSRR układ o granicy wschodniej. W myśl porozumienia wschodnia granica miała przebiegać wzdłuż tzw. Linii Curzona. W porównaniu z 1939 r. poza granicami Polski znalazło się ponad 180 000 km2 (48 % powierzchni II RP), które zostały włączone do ZSRR.
19 sierpnia 1944
Początek generalnego niemieckiego natarcia na Stare Miasto. 
20 sierpnia 1944
Zdobycie gmachu PAST-y.

Budynek Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej przy ul. Zielnej 37 został zajęty przez Niemców w październiku 1939 r. Był centralą umożliwiającą łączność telefoniczną między Generalną Gubernią a Berlinem oraz obsługującą połączenia między jednostkami Wehrmachtu w Warszawie. Ze względu na strategiczne znaczenie i położenie gmachu dowództwo AK podjęło decyzję o ataku na PAST-ę. Wojska niemieckie przygotowały wcześniej gmach do długotrwałej obrony – od ulicy Zielnej ustawiono bunkry, zabetonowano okna piwniczne, zabarykadowano bramy i okna. Pierwszy atak na budynek nastąpił już 1 sierpnia, jednak zakończył się niepowodzeniem. 4-5 sierpnia rozpoczęło się stopniowe okrążenie budynku, połączone z odcięciem wody i prądu. Zakończony sukcesem generalny szturm z użyciem miotaczy ognia i broni maszynowej rozpoczął się w nocy 19 na 20 sierpnia 1944 r. W ataku brali udział żołnierze z batalionu „Kiliński, 3. Kompanii Szturmowej Obszaru „Koszta”, saperzy Okręgu Warszawa oraz minerki z Kobiecych Patroli Minerskich. Straty wśród żołnierzy AK przez cały okres oblężenia wyniosły 38 zabitych i 63 rannych. Po stronie niemieckiej zginęło 36 żołnierzy, a 115 dostało się do niewoli. Budynek PAST-y pozostał w rękach powstańców do końca walk o Warszawę. Po wojnie gmach został wyremontowany, a w roku 2000 przekazany środowiskom kombatanckim.

20 sierpnia 1944
Początek formowania 2. Armii Wojska Polskiego. oraz Z ochotników z Kresów oraz na mocy poboru ogłoszonego na terenach wyzwolonych przez 1. Armię Wojska Polskiego i wojska radzieckie rozpoczęto tworzenie nowych jednostek Wojska Polskiego. Planowano sformowanie kolejnych dwóch armii, które wraz z istniejącą 1. Armią Wojska Polskiego miały utworzyć Front Polski. Dowódcą 2. Armii został mianowany gen. Karol Świerczewski. Z powodu niedostatku kadr oficerskich 2. Armia Wojska Polskiego weszła do walki dopiero w końcowej fazie II wojny światowej. Wzięła ona udział w kwietniu i maju 1945 r w operacjach łużyckiej i praskiej. 
23 sierpnia 1944
Pierwszy lot bojowy samolotów 1. Pułku Myśliwskiego „Warszawa”. Jednostka ta, wchodząca w skład 1. Armii Wojska Polskiego, wspierała działania oddziałów polskich w rejonie przyczółka warecko-magnuszeskiego.
25 sierpnia 1944
Początek walk o przełamanie Linii Gotów we Włoszech. W zmaganiach uczystniczył 2. Korpus Polski, który operował na wschodnim skrzydle brytyjskiej 8. Armii. Pierwszego wyłomu dokonała 3 Brygada Strzelców Karpackich zdobywając 31 sierpnia miasto Pesaro. A do 2 września 3. Dywizja Strzelców Karpackich przełamała całkowicie niemiecką obronę linii Gotów. 
28 sierpnia 1944
Zdobycie przez Niemców Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych.
29 sierpnia 1944
Rządy Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych ogłosiły przyznanie żołnierzom AK praw kombatanckich, uważając Armię Krajową za integralną część Polskich Sił Zbrojnych. Dzień później alianci wymusili na władzach III Rzeszy uznanie za obowiązującą deklarację z 29 sierpnia. W efekcie Niemcy zaczęły stosować wobec żołnierzy AK postanowienia konwencji genewskiej.
30 sierpnia 1944
W nocy z 30 na 31 sierpnia oddziały powstańcze ze Starego Miasta podjęły nieudaną próbę przebicia się do Śródmieścia. Wobec niepowodzenia, zdecydowano o ewakuacji oddziałów kanałami. 
31 sierpnia 1944
Oddziały 1. Dywizji Pancernej, które po walkach w Normandii uzupełniały stany osobowe i w sprzęcie, przekroczyły Sekwanę pod Elbeuf i ruszyły w pościg za Niemcami.
2 września 1944
Pomimo ogromnego poświęcenia powstańczych oddziałów Niemcy przejęli kontrolę nad Starym Miastem.
5 września 1944
Początek niemieckiego ataku na oddziały powstańcze na Powiślu.

W 36. dniu powstania, po upadku Starego Miasta, oddziały niemieckie rozpoczęły wzmożone ataki na zajmowane przez powstańców pozycje na warszawskim Powiślu. Ataki z trzech stron miały na celu wyparcie oddziałów polskich z tej dzielnicy, ale także odcięcie jej od Śródmieścia. Głównym zamiarem Niemcy było zabezpieczenie całego zachodniego brzegu Wisły, aby przygotować się na atak, zbliżającej się do Warszawy, Armii Czerwonej. Generalny szturm poprzedzony został prowadzonymi od kilku dni nalotami i obstrzałem artyleryjskim. Ciężkie walki toczyły się szczególnie o Elektrownię Powiśle, która zajęta przez żołnierzy ze Zgrupowania „Krybar” Armii Krajowej na początku sierpnia dostarczała prąd do powstańczych szpitali, zbrojowni i drukarń. Ostatecznie po zaciętych atakach, m.in. oddziałów SS-gruppenführera Heinza Reinefartha i SS-obersturmbannführera Oskara Dirlewangera, Powiśle zostało zdobyte przez Niemców 6 września 1944 r. Po zajęciu dzielnicy Niemcy, dopuścili się masowych zbrodni na ludności cywilnej i rannych. Wymordowano m.in. personel i pacjentów w szpitalach powstańczych na ul. Tamka i Drewnianej, a mieszkańców Powiśla, którzy ukrywali się w piwnicach kamienic, palono żywcem.

6 września 1944
Upadek warszawskiego Powiśla.
6 września 1944
3. Brygada Strzelców z 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka zdobyła belgijskie miasto Ypres. 
8 września 1944
Sformowanie w Eboli we Włoszech 663. Dywizjonu Samolotów Artylerii. 
10 września 1944
Początek walk o wyzwolenie warszawskiej Pragi.
W walkach o zdobycie prawobrzeżnej części Warszawy wzięła udział 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki wspierana przez czołgi 1. Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Oddziały polskie podporządkowane były radzieckiej 47. Armii, która od 8 września prowadziła operację mającą wyprzeć siły niemieckie z wideł Wisły i Bugonarwi. Pierwszego dnia walk piechota przełamała obronę niemiecką. 14 września oddziały polskie osiągnęły brzeg Wisły.
18 września 1944
Amerykańska 8. Armia Powietrzna wykonała siłami 110 bombowców B-17 dzienny lot zaopatrzeniowy nad objętą powstaniem Warszawę (Operacja ,,Frantic VII"). W wyniku akcji zrzucono ok. 1250 zasobników. Z powodu dużego rozrzutu (zastosowanie spadochronów bez opóźnionego otwarcia oraz niewielkieo obszaru opanowanego przez powstańców) większość ładunku wylądowała na terenach zajętych przez Niemców lub na Pradze, opanowanej wtedy już przez Rosjan. W ręce powstańców dostało się wg meldunków 228 zasobników.
19 września 1944
Początek operacji "Market-Garden", w której udział wzięła Samodzielna Brygada Spadochronowa dowodzona przez gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego.
23 września 1944
Upadek powstania na Czerniakowie.
27 września 1944
Upadek powstańczego Mokotowa.
30 września 1944
W wyniku brytyjskich nacisków Prezydent RP Władysław Raczkiewicz zwolnił gen. Kazimierza Sosnkowskiego z funkcji Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i mianował na jego miejsce gen. Tadeusza Komorowskiego „Bora”.
30 września 1944
Upadek powstańczego Żoliborza.
2 października 1944
Po 63 dniach walk upadło Powstanie Warszawskie.
Wobec tragicznej sytuacji walczącej Warszawy (brak broni i amunicji, trudności aprowizacyjne) oraz niedostatecznej pomocy ze strony aliantów i nielicznych oddziałów 1. Armii Wojska Polskiego, Komendant Główny Armii Krajowej gen. Tadeusz Komorowski „Bór” zdecydował się rozpocząć rozmowy kapitulacyjne z Niemcami. Przez cały dzień 2 października toczyły się one w siedzibie gen. Ericha von dem Bacha Zelewskiego, głównodowodzącego oddziałami niemieckimi tłumiącymi powstanie. O godz. 20.00 czasu niemieckiego, a 21.00 czasu polskiego walki w stolicy ustały. Dokument o zaprzestaniu działań wojennych został podpisany w Ożarowie Mazowieckim 3 października ok. godziny 2.00. Sygnatariuszami dokumentu ze strony polskiej byli płk dypl. Kazimierz Iranek-Osmecki i ppłk dypl. Zygmunt Dobrowolski, ze strony niemieckiej gen. Erich von dem Bach Zelewski. Na mocy układu kapitulacyjnego żołnierze powstania uzyskali status jeńców wojennych. Powstanie zakończyło się klęską militarną. Nie osiągnięto również celów politycznych, jakie miało dać wyzwolenie stolicy przed wkroczeniem Rosjan. Miasto uległo niemal całkowitej zagładzie, bowiem na osobisty rozkaz Hitlera, już po stłumieniu powstania, Niemcy rozpoczęli systematyczne wyburzanie całych dzielnic, a około pół miliona ludności cywilnej wypędzono. W czasie trwania Powstania Warszawskiego zginęło ok. 20 tys. powstańców i ok. 180 tys. ludności cywilnej, a ok. 85% zabudowy miasta legło w gruzach. Straty niemieckie szacuje się na ok. 10 tys. zabitych, 7 tys. zaginionych, 9 tys. rannych żołnierzy oraz 300 zniszczonych czołgów i samochodów pancernych.
4 października 1944
W Warszawie ukazał się ostatni numer ,,Biuletynu Informacyjnego", wydawanego przez Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Po upadku Powstania Warszawskiego kontynuowano jego wydawanie w Krakowie.
7 października 1944
W niemieckim nazistowskim obozie zagłady Auschwitz-Birkenau doszło do największego w historii obozu buntu. Zginęło 451 więźniów.
29 października 1944
Po lądowaniu w Normandii i zwycięskich walkach w sierpniu 1944 r. pod Falaise i Mont Omrel polska 1. Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka ścigała cofających się Niemców. We wrześniu polska jednostka wzięła udział w zdobyciu belgijskiej Gandawy. Następnie powierzono jej zadanie zdobycia Moerdijk położonego nad zatoką Hollands Diep u ujścia Mozy. Opanowanie tego rejonu pozwoliłoby aliantom na wykorzystanie portu w Antwerpii jako bazy zaopatrzeniowej, skracając linie zaopatrzeniowe z Normandii. 27 października 1. Dywizja Pancerna wraz z innymi oddziałami brytyjskiej 21. Grupy Armii uderzyła na nieprzyjaciela w kierunku Oosterhout, na północny-wschód od Bredy. 10. Brygada Kawalerii Pancernej z dwoma batalionami piechoty opanowała położone na południowy wschód od Bredy Gilze, a 10. Pułk Strzelców Konnych przeciął szosę Breda –Tilburg, odcinając Niemcom drogę odwrotu na wschód. Nocą z 27 na 28 października 1. Dywizja Pancerna otrzymała od feldmarszałka Montgomery’ego rozkaz opanowania Bredy, stolicy Brabancji a zarazem ważnego węzła drogowego. Polscy żołnierze przeprowadzili koncentryczny atak na miasto. 3. Brygada Strzelców z dwoma pułkami pancernymi miała uderzyć z południowego-zachodu, a 10. Brygada Kawalerii Pancernej częścią sił rozpoczęła natarcie z północnego-wschodu na Bredę. Reszcie sił brygady powierzono zadanie wyparcia przeciwnika za Kanał Wilhelminy. Niemcy próbowali kontratakować. Polakom udało się przełamać opór i wejść do miasta. Do 30 października zniszczono w Bredzie ostatnie punkty oporu nieprzyjaciela. Po jej opanowaniu polscy pancerniacy do 9 listopada 1944 r. walczyli o Moerdijk. Ludność stolicy Brabancji entuzjastycznie powitała polskich żołnierzy. W witrynach sklepowych pojawiły kartki z napisami: „Dziękujemy Wam Polacy”. Decyzją Rady Miejskiej żołnierzom polskiej dywizji pancernej przyznano honorowe obywatelstwo miasta. Po wojnie wielu jej żołnierzy osiedliło się w Bredzie. Powstał tam również polski cmentarz wojenny, na którym w 1994 r. został pochowany wśród polskich żołnierzy poległych w walkach o Holandię generał Stanisław Maczek.
9 listopada 1944
Wyzwolenie miasta Moerdijk przez żołnierzy gen. Maczka.
Po lądowaniu wraz z wojskami alianckimi w Normandii i zwycięskich walkach w sierpniu 1944 r. pod Falaise i Mont Omrel polska 1. Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka prowadziła działania pościgowe za wycofującymi się na wschód Niemcami. We wrześniu polska jednostka wzięła udział w zdobyciu belgijskiej Gandawy, a pod koniec października wyzwoliła holenderską Bredę. Następnie  powierzone jej zadanie zdobycia Moerdijk, miasta położonego nad zatoka Hollands Diep u ujścia Mozy. Opanowanie ujścia Mozy pozwoliłoby aliantom na wykorzystanie jako bazy zaopatrzeniowej portu w Antwerpii. Dzięki temu linie zaopatrzeniowe biegnące z Normandii uległyby skróceniu. Po zdobyciu Bredy udało się sforsować rzekę Mark, lecz dalszy atak na Moejrdijk, prowadzony przez teren podmokły i pocięty licznymi kanałami, został powstrzymany przez Niemców.
Pozycje nieprzyjaciela były ufortyfikowane, a przed nimi znajdowały się liczne pola minowe oraz wały i rowy przeciwpancerne. 3 listopada 1944 r. Polacy ruszyli do ataku. Po uporczywych walkach posunęli się o 3-4 km w głąb pozycji niemieckich,  po czym zostali powstrzymani. Artyleria polskiej dywizji została wsparta przez 7 pułków artylerii sojuszniczej. Dopiero 7 listopada Polacy przystąpili do ostatecznego ataku na niemieckie pozycje. Po dwóch dniach zażartych walk udało się zdobyć Moejrdijk. 28 listopada 1944 r. pierwszy aliancki konwój z zaopatrzeniem wpłynął do portu w Antwerpii.
2 grudnia 1944
W Lublinie Sąd Specjalny skazał na karę śmierci 5 zbrodniarzy wojennych, byłych członków załogi hitlerowskiego obozu koncentracyjnego na Majdanku (Konzentrationslager Lublin). Wyroki na skazańcach wykonano przez powieszenie 3 grudnia 1944 r.  
16 grudnia 1944
Zniszczenie pomnika księcia Józefa Poniatowskiego.
Niemcy wysadzili w powietrze, stojący na Placu Saskim w Warszawie (w czasie okupacji Adolf Hitler Platz), pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, projektu Bertela Thorvaldsena. Po wojnie monument został odtworzony i obecnie znajduje się na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego.
21 grudnia 1944
Gen. Leopold Okulicki ,,Niedźwiadek” Komendantem Głównym Armii Krajowej.
Pełnił tę funkcję do 19 stycznia 1945 r., kiedy to wydał rozkaz o rozwiązaniu AK. W marcu 1945 r., zaproszony wraz z członkami Delegatury Rządu na Kraj na pertraktacje polityczne, w wyniku prowokacji NKWD, został aresztowany razem z 15 innymi przywódcami AK i Polskiego Państwa Podziemnego i wywieziony do Moskwy. Oskarżony w sfingowanym procesie o przestępstwa na zapleczu frontu sowieckiego w Polsce, 21 czerwca 1945 r. został skazany w "procesie szesnastu" na 10 lat więzienia. Zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach w więzieniu na Łubiance 24 grudnia 1946 r.
27 grudnia 1944
W okolicach Nowego Targu odbył się ostatni zrzut cichociemnych. Skoczkowie byli szkoleni do walki z siłami okupacyjnymi oraz w organizowaniu polskiego ruchu oporu. Łącznie w okresie od 15 stycznia 1941 r. do 28 grudnia 1944 r. do kraju zostało zrzuconych 316 cichociemnych. 
2 stycznia 1945
Oddziały NKWD rozpoczęły trwające do 4 stycznia 1945 r. masowe aresztowania Polaków zamieszkałych we Lwowie. Objęły one według szacunków AK ok. 17 tys. osób, w tym 31 pracowników naukowych Uniwersytetu im. Jana Kazimierza (przemianowanego przez władze radzieckie na Uniwesytet Iwana Franki) i Politechniki Lwowskiej. Część aresztowanych po kilkudniowym śledztwie została zwolniona, jednak większość deportowano w głąb Związku Radzieckiego
17 stycznia 1945
Wyzwolenie Warszawy.
1. Armia Wojska Polskiego, biorąca udział w ofensywie 1. Frontu Białoruskiego, wkroczyła do ruin miasta opuszczonego przez garnizon niemiecki. Po powstaniu warszawskim ludność cywilna została wysiedlona z miasta, a Niemcy przystąpili do systematycznego burzenia polskiej stolicy. W mieście zniszczonych było 84 % budynków. W dwa dni po zajęciu Warszawy na ulicy Marszałkowskiej odbyła się defilada żołnierzy 1. Armii
19 stycznia 1945
Rozwiązanie Armii Krajowej.
Komendant Główny Armii Krajowej gen. bryg. Leopolda Okulickiego ps. "Niedźwiadek” wydał ostatni rozkaz, w którym zwolnił żołnierzy z przysięgi i rozwiązał Armię Krajową. Jednocześnie w swoim rozkazie pisał: „Dalszą swą pracę i działalność prowadźcie w duchu odzyskania pełnej niepodległości Państwa i ochrony ludności polskiej przed zagładą. Starajcie się być przewodnikami Narodu i realizatorami niepodległego Państwa Polskiego.” W szeregach największej podziemnej armii w Europie w lecie 1943 roku służyło ok. 380 tys. żołnierzy.
19 stycznia 1945
Pierwsza defilada Wojska Polskiego w zniszczonej Warszawie.
27 stycznia 1945
Niemiecki obóz koncentracyjny w Oświęcimiu został wyzwolony przez oddziały Armii Czerwonej.
30 stycznia 1945
Przekroczenie przez oddziały 1. Armii Wojska Polskiego przedwojennej granicy polsko-niemieckiej na północny zachód od Bydgoszczy.
2 lutego 1945
Początek walk o Wał Pomorski.
W styczniu 1945 r. Armia Czerwona i wchodzące wjej skład oddziały 1. Armii Wojska Polskiego rozpoczęły operację wiślańsko-odrzańską. Miała ona na celu w dwóch etapach wyzwolenia zachodniej Polski i uderzenie na Berlin. Podstawą obrony niemieckiej był szereg ufortyfikowanych linii obronnych, których ważnymi punktami miały być umocnione miasta-twierdze. Jedną z ważniejszych linii obronnych był Wał Pomorski, zbudowany w oparciu o przedwojenne umocnienia niemiecko-polskiej granicy. W 1944 r. został on wzmocniony dodatkowymi schronami betonowymi. 2 lutego 1945 r. żołnierze 1. Armii Wojska Polskiego, wchodzący w skład radzieckiego 1. Frontu Białoruskiego, rozpoczęli szturm głównej linii Wału Pomorskiego. W pasie działania jednostek polskich znajdowało się 45 schronów żelbetowych. Kluczowa pozycjaw rejonie Wałcza została przełamana 6 lutego, ale walki trwały do 10 lutego. Przełamanie Wału Pomorskiego umożliwiło wyjście na dolną Odrę i otoczenie twierdzy w Kołobrzegu.
13 lutego 1945
Wojska 1. Frontu Ukraińskiego zamknęły pierścień okrążenia wokół Wrocławia.
14 lutego 1945
Armia Czerwona wyzwoliła niemiecki obóz koncentracyjny Konzentrationslager Groß-Rosen (niedaleko wsi Rogoźnica).
15 lutego 1945
Powstanie Armii Krajowej Obywatelskiej. Organizacja powstała na rozkaz ppłk. Władysława Liniarskiego "Mścisława", komendanta Okręgu Białystok AK, który odmówił wykonania rozkazu wydanego przez gen. Leopolda Okulickiego "Niedźwiadka" z dnia 19 stycznia 1945 r., rozwiązującego Armię Krajową. Obszarem działania tej lokalnej formacji zbrojnej polskiego podziemia antykomunistycznego był teren województwa białostockiego oraz znajdujących się po wschodniej stronie granicy dawnych polskich powiatów wołkowyskiego i grodzieńskiego.
23 lutego 1945
Oddziały Armii Czerwonej wyzwoliły Poznań.
25 lutego 1945
Sformowano 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego.
26 lutego 1945
Gen. dyw. Władysław Anders p.o. wodza naczelnego.
Prezydent  RP Władysław Raczkiewicz mianował pełniącym obowiązki Naczelnego Wodza gen. dyw. Władysława Andersa, byłego dowódcę 2. Korpusu Polskiego. Pełnił on swoją funkcję do 21 czerwca 1945 r. W 1946 r. został Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Powojenne władze komunistyczne pozbawiły gen. Andersa obywatelstwa polskiego, zmuszając go do pozostania w Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu II wojny światowej pełnił jeszcze funkcje wiceprezydenta RP na uchodźstwie i przewodniczącego Skarbu Narodowego. Zmarł 12 maja 1970 r. w Londynie.
 
27 lutego 1945
Zwycięstwo nad Niemcami w II wojnie światowej postawiło przed mocarstwami problem powojennych granic w Europie. Szczególnie trudnym zagadnieniem było ustalenie zachodnich granic Polski w związku z odebraniem jej, na rzecz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, tzw. Kresów Wschodnich. Kwestię tę omawiano na konferencjach Wielkiej Trójki w Jałcie (4-11 lutego 1945 r.) i Poczdamie (17 lipca – 2 sierpnia 1945 r.). Postanowiono tam, że zachodnia granica Polski będzie przebiegać wzdłuż rzek: Odry i Nysy Łużyckiej. 27 lutego1945 r. nad Odrą żołnierze 6. Warszawskiego Batalionu Pontowo-Mostowego wbili pierwszy polski słup graniczny na nowej granicy polsko-niemieckiej. r. Ostatecznie granica polsko-niemiecka została uregulowana podpisanym 14 listopada 1990 r. „Traktatem między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o potwierdzeniu istniejącej między nimi granicy”.
1 marca 1945
Ostatnia szarża w historii polskiej kawalerii.
Mimo rozwoju broni maszynowej, artylerii, broni pancernej i lotnictwa w czasie drugiej wojny światowej nadal w większości armii dysponowała jednostkami kawaleryjskimi. Rozwój techniki jednak wykluczył w zasadzie możliwość wykorzystania ich w bezpośrednim ataku – szarży. Konie były wykorzystywane do szybkiego przemieszczania żołnierzy na pole walki, gdzie walczyli oni już  jako jednostka spieszona. Do końca wojny zdarzały się jednak sytuacje w których atak kawalerii z użyciem broni białej na zaskoczonego przeciwnika odnosił sukces. Podczas walk o przełamanie Wału Pomorskiego pod Borujskiem kawalerzyści 1. Warszawskiej Samodzielnej Brygady Kawalerii przeprowadzili szarżę na pozycje niemieckie. Po powstrzymaniu przez Niemców ataku polskiej piechoty wspartej czołgami, dowódca 1. Armii Wojska Polskiego gen. Stanisław Popławski, powierzył zadanie przełamania niemieckich pozycji kawalerzystom z 2. i 3. Pułków Ułanów. Ułani, wsparci 2. baterią z 4. Dywizjonu Artylerii Konnej, przegalopowali wykorzystując sprzyjające warunki terenowe, minęli polskie czołgi i zaskoczyli Niemców. Po napotkaniu jaru Polacy spieszyli się  i przy wsparciu czołgów, zaatakowali i zdobyli Borujsko. Dowódcą szarży był por. Zbigniew Starak. Uczestniczyło w niej ok. 220 żołnierzy; poległo siedmiu, a dziesięciu zostało rannych.
7 marca 1945
Aresztowanie gen. Fieldorfa "Nila".
W Milanówku pod Warszawą funkcjonariusze NKWD aresztowali gen. bryg. Augusta Fieldorfa „Nila” - dowódcę Kierownictwa Dywersji Armii Krajowej. W czasie pełnienia tej funkcji wydał on między innymi rozkaz likwidacji generała SS Franza Kutschery, pełniącego funkcję dowódca SS i Policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa. Stanowisko komendanta Kedywu pełnił do kwietnia 1944 r. kiedy to otrzymał rozkaz sformowania tajnej organizacji wychodzącej poza struktury Armii Krajowej, mającej na celu przygotowanie się na wypadek okupacji ziem polskich przez Armię Czerwoną. Organizacja ta otrzymała nazwę Niepodległość, w skrócie „NIE”. Generał nie został rozpoznany, aresztowano go przez przypadek, pod przybranym nazwiskiem Walentego Gdanickiego. Został zesłany do obozu pracy na Ural, z którego po odbyciu kary powrócił w październiku 1947 r. i osiedlił się pod fałszywym nazwiskiem w Białej Podlaskiej. Mimo rezygnacji z dalszych działań konspiracyjnych w listopadzie 1950 r. został ponownie aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. W trakcie tajnego procesu sądowego skazany został na karę śmierci, którą 24 lutego 1953 r. W marcu 1989 r. został zrehabilitowany. Generał Fieldorf stał się symbolem represji jakich dokonywały władze komunistycznej Polski na członkach Polskiego Państwa Podziemnego.
18 marca 1945
Oddziały 1. Armii Wojska Polskiego, po ciężkich walkach, zdobyły miasto i port Kołobrzeg. Po zakończeniu walk z Niemcami odbyła się uroczystość zaślubin Polski z morzem.
27 marca 1945
Aresztowanie 16 przedstawicieli Polski Podziemnej.
W nocy z 27 na 28 marca 1945 r. w Pruszkowie 16 przedstawicieli kierownictwa Polskiego Państwa Podziemnego, w tym Delegat Rządu na Kraj Jan Jankowski i ostatni Komendant Główny Armii Krajowej gen. bryg. Leopold Okulicki „Niedźwiadek” zostało porwanych i aresztowanych przez NKWD. Osadzono ich w więzieniu na Łubiance w Moskwie i wytoczono pokazowy proces (tzw. Proces Szesnastu), podczas którego zostali oskarżeni między innymi o dywersję wobec Armii Czerwonej i współpracę z Niemcami. Po czterech dniach procesu 13 oskarżonych skazano na kary więzienia, od 4 miesięcy do 10 lat. Celem operacji było zastraszenie polskiego społeczeństwa i osłabienie struktur konspiracyjnych, co miało ułatwić sowietyzację Polski po zakończeniu II wojny światowej.
30 marca 1945
Zatknięcie flagi polskiej na Dworze Artusa w Gdańsku.
Oddziały niemieckiej Grupy Armii "Weichsel" zostały osaczone przez jednostki II Frontu Białoruskiego w rejonie Gdańska, Gdyni i Sopotu. W walkach o Gdańsk brali udział żołnierze polskiej 1. Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte, wchodzącej w skład 8. Korpusu Zmechanizowanego Armii Czerwonej. W trakcie ciężkich walk o Gdańsk, trwających od 22 marca, 90 % zabudowy miasta uległo zniszczeniu. Wkraczająca Armia Czerwona dopuściła się, już po zakończeniu walk, szeregu zbrodni i bestialstw na miejscowej, w większości niemieckiej ludności cywilnej. Splądrowano i zniszczono szereg zabytkowych obiektów, które ocalały w czasie działań zbrojnych. Zatknięcie flagi polskiej na jednym z najważniejszych budynków miasta było aktem symbolicznym podkreślającym klęskę Niemiec. Gdańsk, który stał się narzędziem propagandy III Rzeszy, podkreślającej jego niemiecka tożsamość, teraz znalazło się granicach Polski.
2 kwietnia 1945
Lotnicy polskiego 304. Dytwizjonu Bombowego zatopili niemiecki okręt podwodny U-321.
8 kwietnia 1945
Na Oksywiu podniesiono banderę na kutrze patrolowym ORP "Korsarz", pierwszej jednostce powojennej Marynaki Wojennej.
8 kwietnia 1945
W Gdyni odbyły się zaślubiny Polski z morzem żołnierzy 1. Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte.
9 kwietnia 1945
Oddziały 1. Dywizji Pancernej przekroczyły granicę holendersko-niemiecką w rejonie miasta Goch w Nadreni-Północnej Westfalli. 
9 kwietnia 1945
Oddziały 2. Korpusu Polskiego, działając w centrum ugrupowania brytyjskiej 8. Armii, rozpoczęły forsowanie rzeki Senio. Był to początek operacji, która doprowadziła do zdobycia Bolonii.
11 kwietnia 1945
W czasie przygotowań do operacji berlińskiej 2. Armia Wojska Polskiego zluzowała nad Nysą Łużycką 13. Armię Radziecką. Oddziały polskie objęły odcinek frontu od Młotowa do folwarku Wysokie.
12 kwietnia 1945
Żołnierze 1. Dywizji Pancernej wyzwolili obóz jeniecki w Oberlangen (Stalag VI C), w którym było więzionych przez Niemców około 1800 kobiet-żołnierzy Powstania Warszawskiego.
16 kwietnia 1945
Początek operacji berlińskiej Armii Czerwonej.
Celem operacji berlińskiej było opanowanie stolicy III Rzeszy. Armia Czerwona do zdobycia Berlina przeznaczyła siły liczące ok. 2,5 mln żołnierzy zgrupowanych w trzech frontach. Uderzenie rozpoczęto z linii rzek: Nysy Łużyckiej i Odry. W składzie radzieckich frontów znajdowały się także 1. i 2. Armie Wojska Polskiego. Po sforsowaniu rzek i przełamaniu niemieckich pozycji obronnych na Wzgórzach Seelow przez 1. Front Białoruski, siły 1. Frontu Ukraińskiego przeszły Sprewę, aby zamknąć pierścień wokół stolicy Niemiec. W samym szturmie Berlina, który rozpoczął się 25 kwietnia i zakończył 2 maja, wzięły udział oprócz czerwonoarmistów również polskie jednostki: 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, 2. Brygada Artylerii Haubic, 1. Samodzielna Brygada Moździerzy 6. Batalionu Pontonowo-Mostowy. Upadek Berlina, który symbolizował potęgę III Rzeszy, oznaczał ostateczne zwycięstwo aliantów i zapowiadał szybki koniec II wojny światowej w Europie.
19 kwietnia 1945
Oddziały 1. Dywizji Pancernej pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka forsują Kanał Küsten łązący rzeki Ems i Hunte.
21 kwietnia 1945
Zdobycie Bolonii.

Od grudnia 1943 r. żołnierze 2. Korpusu Polskiego wchodzący w skład brytyjskiej 8. Armii brali udział w walkach we Włoszech. Po zdobyciu Monte Cassino i Ankony ostatnią operacją w której uczestniczyli Polacy na froncie włoskim było zdobycie Bolonii. 9 kwietnia polskie oddziały sforsowały rzekę Senio, a następnie przełamały nieprzyjacielskie pozycje nad Santerno, rozbijając jednocześnie niemiecką 4. Dywizję Spadochronową. Przeciwnik wykorzystywał przy organizowaniu zaciętej obrony naturalne przeszkody w postaci rzek Silarno, Gaiana i Idice. 21 kwietnia 1945 r. żołnierze 9. batalionu strzelców karpackich 3. Dywizji Strzelców Karpackich wkroczyli do Bolonii i nad wyzwolonym miastem zawiesili polską flagę. Polacy zostali owacyjnie powitani przez mieszkańców. Senat Bolonii przyznał 215 polskim żołnierzom pamiątkowe medale z napisem "Al liberatori che primi entrarono in Bologna 21 Aprile 1945 – per benem erenza” (Oswobodzicielom, którzy pierwsi weszli do Bolonii 21 kwietnia 1945 – w dowód zasługi"). Siedemnastu dowódców otrzymało honorowe obywatelstwo miasta. Oddziałowi, który jako pierwszy wkroczył do miasta nadano miano 9. Bolońskiego batalionu.

21 kwietnia 1945
Początek bitwy pod Budziszynem. 2. Armii Wojska Polskiego została zaatakowana przez Grupę Armii Środek feldmarsz. Ferdinanda Schörnera, idącą na odsiecz Berlinowi. W wyniku nieudolnego dowodzenia w początkowej fazie bitwy polskie oddziały poniosły ogromne straty.
22 kwietnia 1945
Oddziały 1. Armii Wojska Polskiego forsują Kanał Hohellonzernów. 
24 kwietnia 1945
1. Armia Wojska Polskiego, wchodząca w skład 1. Frontu Białoruskiego, zajęła pozycje obronne na kanale Ruppiner-Nauen, zamykając zewnętrzny pierścień okrążenia wokół Berlina. 
28 kwietnia 1945
Zakończenie bitwy pod Budziszynem.
Bitwa ta była jednym z najkrwawszych epizodów operacji łużyckiej. W kilkudniowych walkach oddziałom 2. Armii Wojska Polskiego, przy wsparciu radzieckiej 5. Armii Gwardii, udało się powstrzymać kontrofensywę Grupy Armii Środek feldmarsz. Ferdinanda Schörnera, która próbowała przedrzeć się na odsiecz Berlinowi. Wysokie straty polskie były spowodowane nieudolnym dowództwem gen. Karola Świerczewskiego; armia straciła 20 % ludzi i 50 % czołgów i dział. Była to druga - po bitwie nad Bzurą w 1939 r. - co do wielkości strat polska bitwa w czasie II wojny światowej.
30 kwietnia 1945
Początek walk polskich żołnierzy o Berlin.
W szturmie stolicy III Rzeszy wzięła udział 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, która została włączona w skład radzieckiej 2. Armii Pancernej Gwardii. Polskie pułki wspierały ataki jednostek pancernych. Celem działań było opanowanie dzielnicy Tiergarten i centralnego sektora obrony miasta sektora „Z” w okolicy Bramy Brandenburskiej. Polacy zdobyli 56 kwartałów miasta, W walkach o Berlin dywizja straciła 539 rannych i poległych żołnierzy, wzięła do niewoli 2550 jeńców.
1 maja 1945
Akcja oddziału NSZ w Krasnosielcu koło Makowa Mazowieckiego. W wyniku udanej akcji odbito 42 członków AK i NSZ z więzienia UB.
2 maja 1945
Zdobycie Berlina. W walkach na ulicach stolicy III Rzeszy brały udział oddziały: 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, 2. Brygada Artylerii Haubic, 1. Samodzielna Brygada Moździerzy i 6. batalion pontonowo-mostowy.
6 maja 1945
Zdobycie Wilhelmshaven.
Po lądowaniu aliantów w Normandii w skład sił inwazyjnych weszła polska 1. Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. bryg. Stanisława Maczka. Swój chrzest bojowy przeszła w sierpniu 1944 r. bitwach pod Falaise i Chambois. Następnie wzięła udział w wyzwalaniu Belgi zdobywając Ypres i Tietl oraz Holandii wyzwalając Bredę. Szlak bojowy polska 1. Dywizja Pancerna zakończyła 6 maja 1945 r. na terenie Niemiec przyjęciem kapitulacji dowództwa: twierdzy Wilhelmshaven, bazy Kriegsmarine oraz floty "Ostfriesland" nad Morzem Północnym. Przed polskimi oddziałami skapitulowało także zgrupowanie 10 dywizji i 8 pułków piechoty. Do niewoli wzięto ok. 34000 oficerów i żołnierzy Wehrmachtu i Kriegsmarine. W porcie zajęto 3 krążowniki, 18 okrętów podwodnych i 205 innych jednostek pływających; zdobyto też 94 działa nabrzeżne i 159 dział polowych. Zdobycie Wilhelmshaven zakończyło szlak bojowy Polskich Sił Zbrojnych walczących u boku armii brytyjskiej i amerykańskiej.
8 maja 1945
Zakończenie II wojny światowej w Europie.
8 maja w Berlinie, w kwaterze marsz. Gieorgija Żukowa, w obecności przedstawicieli trzech mocarstw sojuszniczych: Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji, niemiecki feldmarsz. Wilhelm Keitel podpisał akt bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy. Dzień wcześniej w Reims, w kwaterze głównej gen. Dwighta Davida Eisenhowera, kapitulację na froncie zachodnim podpisał gen. płk. Alfred Jodl. Zakończył się największy konflikt zbrojny w dziejach ludzkości, w którym zginęło 33 mln ludzi. Nie podpisano jednak żadnego układu pokojowego. Granice państw europejskich ustaliła tzw. "Wielka Trójka" na konferencji w Poczdamie w lipcu 1945 r. Skutkiem wojny był podział polityczny Europy i świata na dwa wrogie sobie obozy: komnistyczny, zdominowany przez ZSRR oraz demokratyczny, pod przywodztwem USA. Za "Żelazną Kurtyną" znalazła się również Polska. Rocznicę zakończenia II wojny światowej w ZSRR i w "bloku komunistycznym" (w Rosji do dzisiaj) obchodzono dzień później niż na Zachodzie; ze wzgędu na różnicę czasu w chwili podpisywania kapitulacji w Moskwie był już 9 maja. 
20 maja 1945
Rozbicie więzienia NKWD w Rembertowie, znajdującego się na terenie przedwojennej fabryki amunicji „Pocisk”. Obóz rembertowski spełniał rolę punktu zbornego przed wysyłką w głąb ZSRR. Oddział AK por. Edwarda Wasilewskiego uwolnił z obozu około 1400 więźniów. 
24 maja 1945
Uchwałą Rządu Tymczasowego powołano Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Była to specjalna formacja do walki z podziemiem niepodległościowym. Podstawą do tworzenia KBW stała się 4. Dywizja Piechoty. Dowódcą Korpusu został dotyczasowy dowódca dywizji gen. bryg. Bolesław Kieniewicz. KBW istniał do 1965 r., część jednostek weszła w skład systemu Obrony Terytorium Kraju, a resztę włączono do Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW.
28 maja 1945
Gen. Tadeusz Bór-Komorowski, po uwolnieniu z obozu jenieckiego, przybył do Londynu i objął stanowisko Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych.
7 lipca 1945
Rozkazem Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego marsz. Polski Michała Roli-Żymierskiego w Gdyni utworzono Dowództwo Marynarki Wojennej. Jego podstawowym zadaniem w okresie tuż po zakończeniu wojny było rozminowanie akwenów i odbudowa portów wojennych na polskim wybrzeżu oraz obrona liczącej ponad 500 km granicy morskiej. Pierwszym oficerem, który pełnił obowiązki Dowódcy Marynarki Wojennej był radziecki oficer, kmdr Iwan Szylingowski. Przybył on do Polski w 1945 r. jako szef radzieckich specjalistów mających odtworzyć Polską Marynarkę Wojenną.
1 sierpnia 1945
Funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa aresztowali w Warszawie Delegata Sił Zbrojnych na Obszar Centralny płk. Jana Mazurkiewicza ps. „Radosław”.
2 sierpnia 1945
Ogłoszenie przez Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej dekretu „o amnestii” dla członków organizacji podziemnych. W jego następstwie ujawniło się 45 tys. osób, które było członkami różnych organizacji zbrojnych w okupowanym kraju. Wkrótce stały się one obiektem różnych form represji.
5 sierpnia 1945
Liczący ok. 250 żołnierzy oddział AK kpt. Antoniego Hedy ps. „Szary” odbił z kieleckiego więzienia Urzędu Bezpieczeństwa kilkuset więźniów.
6 sierpnia 1945
Rozwiązanie, za aprobatą Rządu na Wychodźctwie i Naczelnego Wodza, Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. Zadaniem delegatury, powstałej w wyniku decyzji gen. Andersa 8 maja 1945 r., było prowadzenie walki konspiracyjnej z okupacją sowiecką. Delegatem Sił Zbrojnych na Kraj mianowano płk Jana Rzepeckiego. W miejsce rozwiązanej delegatury powołano we wrześniu 1945 r. Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość.
2 września 1945
Kapitulacja Japonii. Zakończenie II wojny światowej na świecie.
2 września 1945
Powołanie do życia konspiracyjnej organizacji Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość”.
Była to polska cywilno-wojskowa organizacja antykomunistyczna, której człon stanowiła rozwiązana w 1945 r. Delegatura Sił Zbrojnych na Kraj. WiN przejęła jej strukturę organizacyjną, kadry, majątek a także częściowo oddziały leśne. WiN dążyła do realizacji swego programu drogą walki politycznej, przez zwycięstwo sił demokratycznych w wolnych wyborach, dopuszczając jednak możliwość zbrojnej samoobrony. Pierwszym prezesem Zrzeszenia został płk Jan Rzepecki.
16 listopada 1945
Krajowa Rada Narodowa wydała zarządzenie o uchyleniu stanu wojennego w Polsce. Został on wprowadzony przez prezydenta Władysława Raczkiewicza 1 listopada 1939 r.
18 listopada 1945
Na warszawskiej Pradze odsłonięto Pomnik Braterstwa Broni Polsko-Radzieckiego, popularnie zwany Pomnikiem Czterech Śpiących. Był to pierwszy pomnik powstały w Warszawie po zakończeniu II wojny światowej.
18 stycznia 1946
Dowódca Wojska Polskiego marsz. Michał Rola-Żymierski polecił utworzenie w Gdyni wojskowej szkoły morskiej. W 1946 r. na mocy tej decyzji otwarto Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej.
21 lutego 1946
Utworzono Ochotniczą Rezerwę Milicji Obywatelskiej (ORMO).
2 kwietnia 1946

Rudolf Höss, komendant niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, został skazany przez Najwyższy Trybunał Narodowy w Warszawie na karę śmierci.

KL Auschwitz-Birkenau był największym obozem koncentracyjnym III Rzeszy, na terenie którego w ciągu 4,5 roku działania Niemcy zamordowali ok. 1,1 miliona osób, głównie Żydów, a także Polaków, Romów, obywateli ZSRR i osób innych narodowości. Po ewakuacji obozu Höss uciekł do Niemiec, gdzie ukrywał się pod przybranym nazwiskiem. Trafił do niewoli brytyjskiej, ale nie rozpoznany został zwolniony. Aresztowany 11 marca 1946 r., przez Brytyjczyków, jako świadek występował w procesach przed Międzynarodowym Trybunałem w Norymberdze. W 1946 r. został wydany władzom polskim. Zbrodniarz został stracony 16 kwietnia 1947 r. w Oświęcimiu, na terenie byłego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Była to ostatnia publiczna egzekucja w Polsce.

3 maja 1946
W Krakowie wojsko rozpędziło manifestację patriotyczną z okazji święta uchwalenia Konstytucji 3 Maja.
24 czerwca 1946
W zasadzce zorganizowanej we wsi Piotrówek przez oddziały Ludowego Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Urzędu Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej zginął mjr. Marian Biernaciak „Orlik”. Był on dowódcą zgrupowań AK i Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” na Lubelszczyźnie. 
27 sierpnia 1946
Przed Najwyższym Trybunałem Narodowym stanął SS-Hauptsturmführer Amon Göth, jeden z największych zbrodniarzy hitlerowskich, m.in. komendant obozu koncentracyjnego w Płaszowie (niem. Konzentrationslager Plaszow bei Krakau) oraz likwidator gett żydowskich w Tarnowie i Krakowie. Trybunał skazał SS-Hauptsturmführer Götha na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano w więzieniu przy ul. Montelupich w Krakowie 13 września 1946 r.
28 sierpnia 1946
Egzekucja Danuty Siedzikówny ps. „Inka”. Była ona sanitariuszką i łączniczką 5. Wileńskiej Brygady AK. Została skazana na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku. Oskarżono ją o mordowanie rannych funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej, walczących z oddziałem "Łupaszki", w którym Danuta Siedzikówna służyła jako sanitariuszka. Mimo braku jakichkolwiek dowodów została skazana na karę śmierci. Wyrok poprzez rozstrzelanie wykonano 28 sierpnia 1946 r. w więzieniu przy ul. Kurkowej w Gdańsku.
23 listopada 1946
Rozpoczął się proces członków Komendy Głównej Narodowych Sił Zbrojnych i Organizacji Polskiej. Zakończenie procesów miało miejsce 11 grudnia 1946 r. Aresztowanych oskarżono o współpracę z Niemcami, działalność nielegalną, pracę wywiadowczą na rzecz ,,obcego mocarstwa", zorganizowanie ,,trójek antykomunistycznych" oraz ,,zbrodniczą działalność skierowaną przeciwko Polsce Ludowej". Kilku działaczy NSZ zostało skazanych na śmierć. Wyroki wykonano.
2 lutego 1947
Zapadł wyrok w procesie 10 przywódców I Zarządu Głównego organizacji Wolność i Niezawisłość.  Na liście skazanych znaleźli się m.in.: Marian Gołębiewski (otrzymał karę śmierci), Jan Rzepecki, Antoni Sanojec i Emilia Malessa. 8 z 10 oskarżonych było odznaczonych Virtuti Militari.
21 lutego 1947
W walce z oddziałami KBW i funkcjonariuszami UB zginął legendarny dowódca podziemia na Podhalu Józef Kuraś ps. ''Ogień".
15 marca 1947
Brańsk na Podlasiu został opanowany przez partyzantów 6. Brygady Wileńskiej AK.
1 kwietnia 1947
Bezpośrednio po zakończeniu działań wojennych po II wojnie światowej tereny południowo-wschodniej Polski stały się terenem walk między oddziałami nacjonalistów ukraińskich i Wojskiem Polskim. Podczas walk, w zasadzce bojowców UPA koło Łubnego w Bieszczadach zginęło 29 żołnierzy Wojsk Ochrony Pogranicza.
1 kwietnia 1947
W Warszawie został pochowany gen. Karol Świerczewski. Weteran wojny domowej w Hiszpanii, w trakcie której dowodził Brygadami Międzynarodowymi, walczącymi po stronie lewicowego rządu. W Armii Czerwonej miał stopień generała pułkownika; w Wojsku Polskim jako dowódcy II Armii Wojska Polskiego nadano mu stopień generała broni. Poległ w walce z bojowcami UPA pod Bolimowem w Bieszczadach.
28 kwietnia 1947
Początek akcji Wisła skierowanej przeciwko Ukraińcom i Łemkom zamieszkującym południowo-wschodnie tereny Polski przy granicy z ZSRR i Czechosłowacją. Operacja miała na celu pozbawienie Ukraińskiej Armii Powstańczej i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów pomocy miejscowej ludności ukraińskiej. Łemków, Bojków i Dolinan wysiedlono z rodzinnych stron i przesiedlono ją głównie na tzw. Ziemie Odzyskane.
8 maja 1947
Aresztowanie rtm. Witolda Pileckiego przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. W procesie, który mu później wytoczono, został oskarżony m.in.: o prowadzenie działalności szpiegowskiej na rzecz gen. Andersa oraz przygotowywanie zamachu na dygnitarzy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. 15 maja 1948 r. rotmistrz został skazany na karę śmierci i wkrótce stracony. Wyrok wykonano w Warszawie, w więzieniu przy ul. Rakowieckiej, poprzez strzał w tył głowy.
2 lipca 1947
Na mocy ustawy sejmowej powstała Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Zadaniem Rady jest inicjowanie i koordynowanie wszelkiej działalności związanej z upamiętnianiem historycznych wydarzeń i miejsc oraz postaci z dziejów Polski związanych z walkami o niepodległość, zarówno w kraju, jak i za granicą. ROPWiM opiekuje się również miejscami martyrologii innych narodów na terytorium Polski. Rada ocenia stan zachowania oraz sprawuje opiekę nad cmentarzami i mogiłami wojennymi oraz ofiar systemów totalitarnych. Pełni także funkcję organu opiniującego i opiekuńczego nad muzeami-miejscami pamięci. Jednocześnie Sejm RP podjął uchwałę, na mocy której tereny obozów: Auschwitz-Birkenau, Majdanek, Stutthof i Łambinowice uznane zostały za pomniki męczeństwa narodu polskiego i innych narodów.  Sejm podjął uchwałę, na mocy której tereny obozów: Auschwitz-Birkenau, Majdanek, Stutthof i Łambinowice zostały uznane za pomniki męczeństwa narodu polskiego i innych narodów.
4 lipca 1947
Do kraju powrócił z Wielkiej Brytanii niszczyciel ORP "Błyskawica". Od 1976 r. pełni rolę okrętu-muzeum. Obecnie jest to jedyny ocalały polski okręt wojenny zbudowany przed II wojną światową, który walczył od 1 września 1939 r. do ostatniego dnia wojny. 
10 sierpnia 1947
W Krakowie rozpoczął się proces kierownictwa PSL oraz członków organizacji "Wolność i Niezawisłość".
22 lutego 1948
Oblatano prototyp samolotu szkolno-treningowego LWD Junak.
3 marca 1948
Początek procesu rtm. Witolda Pileckiego.
Przed Rejonowym Sądem Wojskowym w Warszawie rozpoczął się proces Witolda Pileckiego, którego oskarżono między innymi o prowadzenie działalności szpiegowskiej na rzecz gen. Andersa i przygotowywanie zamachu na grupę dygnitarzy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. 15 maja 1948 r. rtm. Pilecki został skazany na karę śmierci i wkrótce stracony. Wyrok wykonano w więzieniu mokotowskim na Rakowieckiej, poprzez strzał w tył głowy.
5 kwietnia 1948
Przed Najwyższym Trybunałem Narodowym w Gdańsku rozpoczął się proces gauleitera gdańskiego NSDAP Alberta Forstera. Podczas II wojny światowej był on odpowiedzialny za powstanie niemieckiego obozu koncentracyjnego Stutthof i masowe egzekucje Polaków w Piaśnicy na Kaszubach. 29 kwietnia 1948 r. został skazany za popełnienie zbrodnie wojenne na karę śmierci. Wyrok wykonano 28 lutego 1952 r. w więzieniu na Mokotowie w Warszawie.
19 kwietnia 1948
Odsłonięto Pomnik Bohaterów Getta w Warszawie.
25 maja 1948
W więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie wykonano wyrok śmierci na rtm. Witoldzie Pileckim.
4 kwietnia 1949
W Waszyngtonie został podpisany Traktat Północnoatlantycki powołujący do życia NATO. Początkowym celem istnienia NATO była obrona militarna przed atakiem ze strony Związku Radzieckiego. Po rozpadzie Układu Warszawskiego pełni rolę stabilizacyjną, podejmując działania zapobiegające rozprzestrzenianiu konfliktów regionalnych. 12 marca 1999 r. do NATO przyjęta została także Polska. 
6 listopada 1949
Marszałek ZSRR Konstanty Rokossowski został mianowany marszałkiem Polski i ministrem obrony narodowej.
4 kwietnia 1950
W Warszawie oblotano pierwszy eksperymentalny polski śmigłowiec - BŻ-1 GIL.
7 kwietnia 1950
Stanisław Skalski, polski as myśliwski z czasów II wojny światowej, został skazany na karę śmierci. 4 czerwca 1948 r. zatrzymali go funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Po okrutnych torturach, zmuszony do podpisania samooskarżenia o szpiegostwo na rzecz wywiadu anglo-amerykańskiego, został skazany na karę śmierci. W 1951 r. wyrok zmieniono na dożywocie, a 11 kwietnia 1956 r. Skalski został zwolniony z więzienia i zrehabilitowany.
8 lutego 1951
Egzekucja "Łupaszki".
W więzieniu UB przy ul. Rakowieckiej w Warszawie został stracony mjr Zygmunt Szendzielarz ''Łupaszka", jeden z najwybitniejszych oficerów Wojska Polskiego i Armii Krajowej, dowódca 5. Brygady Wileńskiej AK , dwukrotny kawaler orderu Virtuti Militari.  Szendzielarz i jego współpracownicy zostali oskarżeni  między innymi o to, że w czasie okupacji będąc członkami AK współpracowali z wywiadem hitlerowskim w zwalczaniu polskiego Demokratycznego Ruchu Wyzwoleńczego i partyzantki radzieckiej działającej na terenie Wileńszczyzny. Po wyzwoleniu oskarżeni przechodząc "na żołd central-szpiegowskich anglosaskich imperialistów uprawiali na terenie kraju szpiegostwo i dywersję".
1 marca 1951
W więzieniu mokotowskim wykonano wyrok śmierci na siedmiu członkach IV Zarządu Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość: Łukaszu Cieplińskim, Mieczysławie Kawalcu, Józefie Batorym, Adamie Lazarowiczu, Franciszku Błażeju, Karolu Chmielu i Józefie Rzepce.
21 marca 1951
Została utworzona Wojskowa Akademia Polityczna w Warszawie.
1 sierpnia 1951
Część załogi polskiego trałowca ORP „Żuraw” sterroryzowała dowództwo i uprowadziła okręt do Ystad w Szwecji. 12 członków załogi poprosiło o azyl polityczny, a okręt z resztą załogi powrócił do kraju 3 sierpnia.
29 września 1951
Śmierć płk. Aleksandra Krzyżanowskiego "Wilka" w więzieniu mokotowskim w Warszawie. W czasie wojny pełnił on funkcję komendanta Okręgu Wilno ZWZ-AK.
1 października 1951
W Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie odbyła się po raz pierwszy inauguracja roku akademickiego.
23 lutego 1952
Odsłonięcie pomnika ks. Józefa Poniatowskiego.
W Warszawie, w Parku Łazienkowskim, odsłonięto pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, zwycięscy spod Zieleniec z 1792 r. Naczelnego Wodza Armii Księstwa Warszawskiego 1807-1812 oraz jedynego cudzoziemskiego marszałka Francji. Monument został zamówiony w 1817 r. u duńskiego rzeźbiarza Bertela Thorvaldsena. Władze carskie cofnęły zgodę na ustawienie pomnika przed Pałacem Namiestnikowskim. Co stanowiło jedną z szykan rosyjskich po upadku powstania listopadowego w 1831 r. Ukończony odlew został przewieziony do Modlina, a następnie podarowany pogromcy powstania listopadowego feldmarsz. Iwanowi Paskiewiczowi. Po 1840 r. pomnik został wywieziony do Dęblina, a później do Pałacu Paskiewiczów w Homlu. Monument wrócił do Polski na mocy traktatu ryskiego w roku 1922, w ramach akcji rewindykacji zabytków i dzieł sztuki z Rosji. Stanął on początkowo na dziedzińcu Zamku Królewskiego, a w ustawiono go 1923 r. na Placu Saskim. W grudniu 1944 r. Niemców zniszczyli pomnik. Został on zrekonstruowany w l. 1948-1951. Obecnie stoi na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego.
16 kwietnia 1952
Generał brygady August Emil Fieldorf „Nil” został skazany przez Sąd Wojewódzki w Warszawie na karę śmierci. W czasie okupacji generał "Nil" był organizatorem i dowódcą Kierownictwa Dywersji AK ("Kedyw") oraz zastępcą Komendanta Głównego AK. Po ogłoszeniu amnestii w lutym 1948 r. zgłosił się do Rejonowej Komendy Uzupełnień w Łodzi i ujawnił swoją okupacyjną przeszłość. Niedługo potem zatrzymany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, później osadzony w więzieniu przy ul. Koszykowej w Warszawie, a następnie przewieziony do więzienia mokotowskiego przy ul. Rakowieckiej. Oskarżono go o wydawanie rozkazów likwidowania przez AK partyzantów radzieckich. 24 lutego 1953 r. w więzieniu Warszawa-Mokotów przy ul. Rakowieckiej na generale "Nilu" dokonano egzekucji przez powieszenie.
10 czerwca 1952
Katastrofa bombowca Pe-2FT w Poznaniu.
21 lipca 1952
Zakończyło się postępowanie karne w tzw. "procesie komandorów", prowadzonym przez Główny Zarząd Informacji w latach 1950-1952 wobec 7 oficerów Marynarki Wojennej. Najwyższy Sąd Wojskowy na podstawie sfałszowanych dowodów, wydał wyroki śmierci i dożywotniego więzienia na oskarżonych oficeraów, którzy służyli w Wojsku Polskim przed II wojną światową. Brali oni udział w kampanii wrześniowej w 1939 r. w obronie Helu, a następnie przebywali w niemieckich oflagach. Po zakończeniu wojny zostali przyjęci do służby czynnej w formującej się MW i szybko awansowali. W momencie aresztowania zajmowali najwyższe stanowiska w Marynarce Wojennej. GZI postawił im bezpodstawne zarzuty działalności szpiegowskiej i dywersyjnej. Podczas śledztwa oskarżeni byli wielokrotnie torturowani. W 1956 r. wszyscy skazani zostali zrehabilitowani.
22 listopada 1952
Sejm uchwalił ustawę o amnestii. Pozwoliła ona na ujawnienie się wielu działaczy podziemia niepodległościowego i antykomunistycznego, stawiających opór sowietyzacji Polski i podporządkowania jej ZSRR.
24 lutego 1953
Egzekucja w więzieniu mokotowskim w Warszawie gen. Augusta Emila Fieldorfa ps. ''Nil", legendarnego dowódcy Kedywu.
28 czerwca 1953
Założono Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni.
7 grudnia 1954
Rozwiązano istniejące od stycznia 1945 r. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego. Decyzja została podjęta po ucieczce do USA płk. MBP Józefa Światły. Na miejsce Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Rada Państwa powołała Ministerstwo Spraw Wewnętrznych z Władysławem Wichem na czele.
5 marca 1955
Ppor. Franciszek Jarecki uprowadził ćwiczebny samolot odrzutowy MiG-15bis i wylądował nim na duńskiej wyspie Bornholm. Za dostarczenie samolotu dostał nagrodę od rządu USA, bowiem MiG ten uchodził wówczas za jeden z najlepszych samolotów odrzutowych na świecie.
12 maja 1955
Podpisanie Układu o Przyjaźni, Współpracy i Pomocy Wzajemnej, zwanego powszechnie Układem Warszawskim. W jego skład weszły państwa bloku wschodniego z ZSRR. Oficjalnie podpisanie układu było odpowiedzią na zawiązanie w 1949 r. Paktu Północno-Atlantyckiego (NATO). Układ Warszawski rozwiązano w 1 lipca 1991 r.
11 czerwca 1955
W miejsce Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni powołano Wyższą Szkołę Marynarki Wojennej.
19 czerwca 1955
Na Górze Świętej Anny odsłonięto Pomnik Czynu Powstańczego, upamiętniający uczestników powstań śląskich z lat 1919-1921.
23 lipca 1955
Dokonano oblotu samolotu szkolno-treningowego PZL TS-8 Bies.
28 czerwca 1956
W Poznaniu doszło do demonstracji robotniczych skierowanych przeciwko władzom komunistycznym. Rozruchy zostały krwawo stłumione przez wojsko i milicję. Strajk wybuchł w Zakładach im. H. Cegielskiego (w latach 1949-1956 Zakłady im. J.W. Stalina) z powodu wycofania się władz państwowych z wcześniej przyjętych zobowiązań (zmiany systemu płac akordowych i organizacji pracy, zwrotu bezprawnie pobranego podatku od wynagrodzeń najlepszych robotników). Na wieść o rozruchach Biuro Polityczne Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej podjęło decyzję o stłumieniu wystąpień siłą. Do miasta wkroczyły liczące ponad 10 tys. oddziały wojska i Korpusu Bezpieczeństwa. Pacyfikacja miasta trwała do 29 czerwca. W trakcie akcji pacyfikacyjnej zginęło ponad 70 osób, kilkaset zostało rannych, prawie 700 aresztowano.Wyderzenia czerwcowe uznawane są za pierwszy w PRL strajk generalny.
13 listopada 1956
Usunięcie ze stanowiska ministra Obrony Narodowej PRL marszałka Konstantego Rokossowskiego, który wkrótce potem wyjechał do ZSRR. Na jego miejsce został mianowany gen. Marian Spychalski.
10 stycznia 1957
Powołanie do życia Wojskowej Służby Wewnętrznej, na miejsce Głównego Zarządu Informacji Wojskowej.
1 lutego 1957
Ustanowiono Wielkopolski Krzyż Powstańczy.
15 grudnia 1957
Podniesiono banderę na ORP "Grom". Przekazany przez marynarkę ZSRR niszczyciel otrzymał nazwę na cześć okrętu Marynarki Wojennej RP, który zatonął pod Narwikiem w 1940 r.
12 lipca 1958
Wszedł do służby trałowiec bazowy ORP "Dzik". Początkowo "Dzik" był w składzie dywizjonu trałowców na Helu, ale w latach 60. XX wieku przeniesiono go do Świnoujścia i podporządkowano 12. dywizjonowi trałowców bazowych 8. Flotylli Obrony Wybrzeża. Został skreślony ze spisu floty 1 czerwca 1990 r.
20 sierpnia 1959
Minister Obrony Narodowej płk. Antoni Brochwicz-Lewiński wydał rozkaz o rozformowaniu Wojskowego Korpusu Górniczego. Do jednostek podporządkowanych WKG kierowano do wyłącznie młodych poborowych, których uznawano za przeciwników politycznych wprowadzanego siłą ustroju komunistycznego w Polsce. W warunkach pracy przymusowej służyli członkowie organizacji niepodległościowych i antykomunistycznych (m.in. AK, NSZ, itp.) oraz synowie przedwojennej inteligencji i zamożnego chłopstwa.
5 lutego 1960
Dokonano oblotu prototypu pierwszego polskiego odrzutowego samolotu szkolono-treningowego PZL TS-11 Iskra.
24 lutego 1960
Wycofano ze służby niszczyciel ORP "Burza" typu Wicher.
26 czerwca 1960
Udostępniono do zwiedzania okręt-muzeum ORP "Burza" w Gdyni przy skwerze Kościuszki.
10 sierpnia 1960
Na Wawel powrócił, zrekonstruowany na koszt władz Drezna, pomnik Tadeusza Kościuszki. Pomnik został wykonany z brązu w 1900 r. z inicjatywy Towarzystwa im. Tadeusza Kościuszki. W 1921 r. ustawiono go na Wawelu, na bastionie króla Władysława IV Wazy. 17 lutego 1940 r. pomnik został zniszczony przez Niemców.
30 listopada 1960
W Waszyngtonie zmarł generał Antoni Chruściel ,,Monter”, były komendant Okręgu Warszawa ZWZ/AK. W czasie Powstania Warszawskiego był faktycznym dowódcą całości sił powstańczych.
3 lutego 1962
Dokonano oblotu prototypu lekkiego śmigłowca wielozadaniowego typu PZL SM-2.
24 kwietnia 1962
Oblatano samolot wielozadaniowy PZL-104 Wilga.
9 października 1962
Tragiczny wypadek w czasie defilady wojskowej w Szczecinie na zakończenie jesiennych manewrów Układu Warszawskiego. Pod gąsienicami czołgu zginęło kilkanaście osób.
13 listopada 1962
Powstała Liga Obrony Kraju. Była ona stowarzyszeniem paramilitarnym i patriotycznym o charakterze masowym - skupiała około 2 mln członków.
3 listopada 1963
W Kołobrzegu odsłonięto pomnik Zaślubin Polski z Morzem. Upamiętniał on uroczystość Zaślubin Polski z Bałtykiem, która odbyła się 18 marca 1945 r.
20 lipca 1964
Na Placu Teatralnym odsłonięto pomnik Bohaterów Warszawy, znany jako warszawska "Nike". Został on zaprojektowany przez Mariana Koniecznego.
9 maja 1965
Otwarto Muzeum Uzbrojenia w Poznaniu.
28 listopada 1965
W Warszawie otwarto Muzeum Więzienia Pawiak. W czasie II wojny światowej w więzieniu tym umieszczano osoby zatrzymane w łapankach, członków ruchu oporu i więźniów politycznych.
21 listopada 1967
Sejm uchwalił ustawę o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
27 lipca 1968
Minister Obrony Narodowej gen. Wojciech Jaruzelski sformował z jednostek ze Śląskiego Okręgu Wojskowego 2. Armię Wojska Polskiego. Nowopowstała armia przeznaczono do udziału w interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji.
20 sierpnia 1968
Rozpoczęła się inwazja Armii Czerwonej i wojsk układu Warszawskiego na Czechosłowację o kryptonimie operacja "Dunaj". Interweniujące państwa wkroczyły do ČSRR w celu powstrzymania reform politycznych mających na celu liberalizację wprowadzanych przez stojącego na czele Komunistycznej Partii Czechosłowacji Alexandra Dubčeka. W celu stłumienia tzw. „Praskiej Wiosny” skierowano według różnych źródeł od 175 000 do 500 000 żołnierzy ze Związku Radzieckiego, Bułgarii, NRD, Węgier i Polski.
3 maja 1969
Polska ratyfikowała „Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej”. Był to międzynarodowy traktat zabraniający państwom posiadającym technologię budowy broni jądrowej sprzedaży jej do krajów, które jej nie posiadają. Ponadto sygnatariusze układu zobowiązali się do zaprzestania prób jądrowych.
2 listopada 1969
Na cmentarzu w szwajcarskim Winterthur odsłonięto pomnik na grobie żołnierzy 2. Dywizji Strzelców Pieszych, internowanych i zmarłych w Szwajcarii w latach 1940-1945. 
25 czerwca 1970
Na niszczycielu rakietowym ORP "Warszawa" podniesiono polską banderę. Okręt został zakupiony od ZSRR.
11 marca 1971
Dowódca Marynarki Wojennej adm. Ludwik Janczyszyn wydał rozkaz o utworzeniu w Gdyni 3. Flotylli Okrętów.
22 lipca 1971
Zakończono produkcję transportera opancerzonego SKOT (Średni Kołowy Transporter Opancerzony). Pojazd został opracowany w Czechosłowacji pod koniec lat 50. XX w., a w 1963 roku wprowadzony na uzbrojenie wojska polskiego i armii czechosłowackiej (jako OT-64). Produkcję zakończono 22 lipca 1971 r. Łącznie wyprodukowano 4500 egzemplarzy, z czego 2500 dla wojska polskiego i 2000 dla armii czechosłowackiej. W późniejszym okresie, po wprowadzeniu na uzbrojenie bojowych wozów piechoty BMP-1, transportery SKOT eksportowano do innych krajów.
26 listopada 1973
Rozpoczęcie misji Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej Sił Zbrojnych Organizacji Narodów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie. Kontyngent służył do listopada 1979 r. na Półwyspie Synaj i Wzgórzach Golan. Był to pierwszy polski kontyngent zagraniczny w ramach sił ONZ.
13 listopada 1975
Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Ludowego Wojska Polskiego utworzony został Wydział Płetwonurków (nazwa niejawna - Wydział Działań Specjalnych). Kontynuatorką tradycji nowoutworzonego oddziału jest obecnie Jednostka Wojskowa Formoza.
22 lutego 1976
W Warszawie przy Komendzie Stołecznej MO utworzono pierwszy w Polsce oddział antyterrorystyczny - Wydziału Zabezpieczenia Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych. Głównym twórcą i pierwszym samodzielnym dowódcą Wydziału Zabezpieczenia został Edward Misztal, były podoficer 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej.
1 maja 1976
ORP „Błyskawica” zastąpił w roli okrętu-muzeum ORP „Burzę”. Okręt cumuje w Gdyni przy Skwerze Kościuszki.
3 lipca 1981
Ustanowiono Warszawski Krzyż Powstańczy nadawany osobom, które wzięły czynny udział w Powstaniu Warszawskim lub bezpośrednio je wspierały. Ustawą z 16 października 1992 r. nadawanie medalu uznano za zakończone z dniem 8 maja 1999 r.
1 sierpnia 1981
Po raz pierwszy odznaczono stu żołnierzy powstania Warszawskimi Krzyżami Powstańczymi ustanowionymi na mocy ustawy z 3 lipca 1981 r.
26 sierpnia 1981
Na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie wzniesiono pierwszy w Polsce Krzyż Katyński. Został on wkrótce usunięty przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.
27 listopada 1981
W Warszawie oddano do użytku Most im. Gen. Stefana ,,Grota” Roweckiego. Zbudowana w latach 1977-1981 konstrukcja upamiętniała pierwszego Komendanta Głównego ZWZ/AK, aresztowanego przez Niemców w 1943 r. i zamordowanego w obozie Sachsenhausen.
13 grudnia 1981
Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce.

W 1980 r. Polskę ogarnęła fala strajków spowodowanych pogarszającą się sytuacją ekonomiczną kraju i problemami z zaopatrzeniem. Zapoczątkował ją strajk w Stoczni Gdańskiej im. Lenina, któremu przewodził Lech Wałęsa. W zawartych 31 sierpnia tzw. porozumieniach sierpniowych rząd zgodził się m.in. na utworzenie niezależnych związków zawodowych, co było wyłomem w monopolu władzy komunistycznej w Polsce od zakończenia II wojny światowej. Przez następne półtora roku, czas tzw. „karnawału Solidarności”, stopniowo narastało napięcie w kraju. Nowopowstały Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”, który w szczytowym okresie liczył ok. 10 mln członków, zaczął odgrywać ważną rolę polityczną, skupiając opozycję wobec dotychczasowego reżimu. Sytuację w Polsce uważnie śledził Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich wraz z krajami bloku wschodniego. Coraz mocniej naciskano władze Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na zastosowanie rozwiązania siłowego, gdyż tego typu precedens, jakim było powstanie legalnych, nie kontrolowanych przez rząd struktur, mógł znaleźć naśladowców w pozostałych państwach zdominowanych przez ZSRR po 1945 r. Najwyższe kręgi partyjne i państwowe w tajemnicy podjęły przygotowania do wprowadzenia stanu wojennego. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. powstała Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego pod kierownictwem gen. Wojciecha Jaruzelskiego, która ogłosiła wprowadzenie stanu wojennego. Na ulice miast wyjechało 1750 czołgów i 1400 pojazdów opancerzonych, 500 wozów bojowych piechoty, 9000 samochodów. W działaniach na terytorium kraju wzięło udział ok. 70 tys. żołnierzy Wojska Polskiego, których wsparła milicja, ZOMO i inne formacje podlegające MSW. Ważniejsi działacze NSZZ „Solidarność” zostali internowani, a związek zdelegalizowany. Przepisy stanu wojennego ograniczały podstawowe prawa obywatelskie, wprowadzając m.in. godzinę milicyjną, zawieszając działalność organizacji społecznych i związków zawodowych, wprowadzając militaryzacje większości gałęzi przemysłu. Wobec nasilających się szykan ze strony władz społeczeństwo polskie podjęło bojkot kontrolowanych przez państwo organizacji i instytucji, powstał podziemny ruch prasowo-wydawniczy i niezależny obieg informacji np. w formie radia „Solidarność”. W wyniku pogarszającej się sytuacji gospodarczej (spadek produkcji, brak towarów na rynku, system kartkowej dystrybucji artykułów pierwszej potrzeby) i politycznej (presja międzynarodowej opinii publicznej, sankcje ekonomiczne ze strony USA) stan wojenny został zawieszony 31 grudnia 1982 r., a następnie zniesiony 22 lipca 1983 r. W lutym 1992 r. Sejm uznał jego wprowadzenie za nielegalne. Pomimo wytoczenia procesów sądowych głównym decydentom w 1981 r., nie ponieśli oni żadnej kary.

6 marca 1982
Zwodowano żaglowiec szkoleniowy Marynarki Wojennej ORP "Iskra II".
11 sierpnia 1982
Do służby wcielono barkentynę szkolną ORP „Iskra”. Była ona pierwszym okrętem pod banderą wojenną Polski, który opłynął dookoła kulę ziemską.
22 lipca 1983
Uchwałą Rady Państwa z 20 lipca 1983 r. z dniem 22 lipca 1983 r. rozwiązano zniesiono w Polsce stan wojenny i rozwiązano Wojskową Radę Ocalenia Narodowego. WRON w skład której wchodziło 22 wyższych oficerów sprawowała władzę od wprowadzenia 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego.
1 października 1983
W Warszawie odsłonięto pomnik Małego Powstańca. Został on zaprojektowany przez Jerzego Jarnuszewskiego.
23 maja 1984
Kara śmierci dla płk. Ryszarda Kuklińskiego.

Sąd Wojskowy w Warszawie skazał zaocznie płk. Ryszarda Kuklińskiego na karę śmierci. Płk. Kukliński w l. 1967-1968 pracował w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru Układów Genewskich zajmując się sprawami Wietnamu. W trakcie prac komisji nawiązał kontakt z amerykańską Centralną Agencją Wywiadowczą (CIA), stając się współpracownikiem amerykańskiego wywiadu. W l. 70. płk Kukliński przekazał CIA ponad 40 tys. stron najtajniejszych dokumentów dotyczących obronności PRL, ZSRR i państw Układu Warszawskiego. Na krótko przed wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce, w obliczu bezpośredniego zagrożenia dekonspiracją, płk Kukliński, wraz z rodziną uciekł z Polski i otrzymał azyl w Stanach Zjednoczonych. W Polsce w 1984 r. wydano na niego wyrok śmierci. W 1995 r. wyrok uchylono i Kuklińskiemu przywrócono stopień pułkownika, jednak sprawę skierowano ponownie do prokuratury wojskowej. W roku 1997 śledztwo umorzono, argumentując, że działał on w stanie wyższej konieczności. W 2004 r. został on pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

3 marca 1985
Oblatano samolot szkolno-treningowy PZL I-22 Iryda. Pierwszy lot próbny przeprowadził inż. Ludwik Natkaniec.
16 marca 1985
Otwarto Muzeum Walk o Wał Pomorski w Mirosławcu.
15 marca 1987
Do służby weszła korweta ORP "Kaszub".
17 lipca 1987
Przyjęto ustawę o przekształceniu Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni w Akademię Marynarki Wojennej.
15 lutego 1989
Sejm RP IX kadencji ustawowo przywrócił dzień 11 listopada jako Święto Niepodległości w Polsce.
22 marca 1989
Rada Ministrów podjęła decyzję o wysłaniu kontyngentu wojskowego do Namibii. Kontyngent przeznaczony był do zabezpieczenia logistycznego sił pokojowych ONZ w Namibii w latach 1989-1990.
5 kwietnia 1989

Podpisano porozumienie kończące obrady „Okrągłego Stołu”.

Obrady okrągłego stołu były rezultatem negocjacji podjętych w połowie sierpnia 1988 r. przez władze komunistyczne z grupą opozycjonistów. Na ich rozpoczęcie miała też wpływ fala protestów społecznych i strajków związanych między innymi z pogarszającą się sytuacją ekonomiczną w kraju. 31 sierpnia 1988 r. w Warszawie doszło do pierwszego, od wprowadzenia stanu wojennego w 1981 r., spotkania pomiędzy szefem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych gen. Czesławem Kiszczakiem i Lechem Wałęsą, w którym uczestniczyli również bp Jerzy Dąbrowski oraz sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Stanisław Ciosek. Kolejne spotkania odbywały się w podwarszawskiej Magdalence a potem między innymi w pałacu w Jabłonnie, gdzie umieszczono okrągły stół, przygotowany do prowadzenia negocjacji. W trakcie szeregu spotkań, których najważniejsza cześć rozpoczęła się 6 lutego w Pałacu Namiestnikowskim w Warszawie omawiano między innymi kwestie polityki społecznej, gospodarcze, pluralizmu politycznego czy też oświaty. Łącznie w obrady  zaangażowanych było kilkaset osób. Ostatecznie w kwietniu 1989 r. obie strony uzgodniły między innymi: legalizację Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych „Solidarność”, wprowadzenie pluralizmu politycznego, wolności słowa oraz niezawisłości sądów. Został także ustalony termin częściowo wolnych wyborów do Sejmu, w których opozycji zagwarantowano 35 % mandatów oraz wolnych wyborów do Senatu. Porozumienie w dalszej perspektywie zapoczątkowało upadek systemu komunistycznego i przemiany polityczne nie tylko w Polsce, ale również w całej Europie Środkowo-Wschodniej.

4 czerwca 1989
Wybory do sejmu kontraktowego.

Od lutego do kwietnia 1989 r. miały miejsce rozmowy pomiędzy władzami PRL a opozycją solidarnościową, które przeszły do historii jako obrady Okrągłego Stołu. Po raz pierwszy od zakończenia drugiej wojny światowej rządzące Polską władze komunistyczne, zdecydowały się na dopuścić do współudziału w decydowaniu o losach państwa opozycję demokratyczną, łamiąc tym monopol władz komunistów. Najważniejszymi postulatami politycznymi opozycji było ustanowienie Senatu i przeprowadzenie wyborów, w których mogliby kandydować ludzie opozycji solidarnościowej. W wyniku negocjacji ustalono, tzw. kwotowe wybory do Sejmu, gwarantujące że w Sejmie o 35% mandatów będą ubiegać się kandydaci w wolnych i demokratycznych wyborach, pozostałe zaś 65% miejsc miało być zagwarantowane dla partii rządzącej i jej sojuszników - Stronnictwa Demokratycznego oraz Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Wybory do Senatu miały być w pełni wolne. W rezultacie opozycja demokratyczna uzyskała 99 mandatów w stuosobowym Senacie oraz 161 mandatów w Sejmie (wszystkie, które były do podziału). Wybory okazały się olbrzymim sukcesem strony solidarnościowej i pokazały jak małym poparciem cieszy się w Polsce komunistyczna władza. Wygrana opozycji pozwoliła na powołanie pierwszego niekomunistycznego rządu, z premierem Tadeusz Mazowieckim na czele. Wydarzenia w Polsce rozpoczęły zmiany w innych krajach bloku wschodniego, zakończone obaleniem komunizmu i dominacji ZSRR w Europie Środkowo-Wschodniej.

28 lipca 1989
W PZL Świdnik odbyło się uroczyste przekazanie pierwszego śmigłowca W-3 Sokół dla lotnictwa Marynarki Wojennej.
9 lutego 1990
Orzeł polski z koroną.
Na podstawie ustawy sejmowej wprowadzono nowy wzór godła Rzeczpospolitej Polskiej, dodając orłu państwowemu koronę. Był to symboliczny akt powrotu do tradycji przedwojennej. Współczesny orzeł państowy jest wzorowany na godle II Rzeczpospolitej przyjętym ustawą z 1927 r. Godło z czasów PRL, obowiązujące do 1990 r., nawiązywało do orła piastowskiego bez korony.
6 kwietnia 1990
Rząd premiera Tadeusza Mazowieckiego uchwalił w Sejmie kontraktowym pakiet ustaw likwidujących Milicję Obywatelską oraz Służby Bezpieczeństwa. W miejsce rozwiązanych służb powołano Policję oraz Urząd Ochrony Państwa. Tego samego dnia Sejm przywrócił Święto Narodowe Trzeciego Maja znosząc ustawowo jednocześnie Narodowe Święto Odrodzenia Polski obchodzone 22 lipca.
1 czerwca 1990
Wycofano ze służby trałowiec bazowy ORP "Dzik".
13 czerwca 1990
Powstanie Jednostki Wojskowej „Grom” im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej (JW 2305). Jej tworzenie rozpoczęto w 1990 r., wzorując się na podobnych formacjach istniejących w USA i Wielkiej Brytanii. Twórcą i pierwszym dowódcą jednostki został ppłk Sławomir Petelicki. JW „Grom” przygotowana jest do prowadzenia różnorodnych operacji specjalnych: działań ratunkowych, akcji bezpośrednich, działań antyterrorystycznych oraz kontrterrorystycznych. 
1 września 1990
Powstanie Żandarmerii Wojskowej na bazie rozformowywanych jednostek Wojskowej Służby Wewnętrznej.
7 września 1990
Wystosowanie przez rząd polski do władz ZSRR noty w sprawie rozpoczęcia rokowań dotyczących wycofania wojsk radzieckich z Polski.
14 listopada 1990
W Warszawie podpisano "traktat między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Fedralną Niemiec o potwierdzeniu istniejącej między nimi granicy". Potwierdzał on nienaruszalność wytyczonej po II wojnie światowej granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej.
19 listopada 1990
Podpisanie w Paryżu traktatu o redukcji sił konwencjonalnych w Europie. Traktat został podpisany przez państwa NATO i Układu Warszawskiego, w tym także Polskę, która została tym samym zobowiązana do zmniejszenia liczebności swojej armii.
21 stycznia 1991
Wydanie przez papieża Jana Pawła II dekretu przywracającego Ordynariat Polowy w Polsce. Nominację na pierwszego biskupa polowego WP otrzymał ksiądz Sławoj Leszek Głódź.
8 marca 1991
Wszedł do służby okręt transportowo-minowy ORP "Poznań".
11 marca 1991
Wszedł do służby zbiornikowiec ORP "Bałtyk".
31 marca 1991

Rozwiązano struktury wojskowe Układu Warszawskiego.

Układ Warszawski był strukturą wojskowo-polityczną, w której skład wchodziły państwa Europy Środkowo-Wschodniej, znajdujące się pod dominacją ZSRR. Utworzenie układu 14 maja 1955 r. w Warszawie miało być przeciwwagą dla Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO). Układ Warszawski, który według założeń miał mieć charakter obronny, skompromitował się brutalną ingerencją w sprawy wewnętrzne krajów członkowskich: na Węgrzech w 1956 r. i Czechosłowacji w 1968 r. Wobec zmian geopolitycznych po 1989 r. podjęto decyzję o likwidacji struktur wojskowych organizacji. 1 lipca 1991 r. w Pradze rozwiązano struktury polityczne, tym samym ostatecznie likwidując Układ Warszawski.

8 kwietnia 1991

Wycofanie pierwszych oddziałów wojsk radzieckich z Polski.

Po zakończeniu II wojny światowej w maju 1945 r., decyzją Józefa Stalina, na terenie krajów podporządkowanych ZSRR utworzono cztery grupy wojsk. W Polsce rozlokowana została Północna Grupa Wojsk. Bezpośrednio po wojnie, w Polsce znajdowało od 300 do 400 tysięcy żołnierzy Armii Czerwonej. W drugiej połowie lat 80. liczebność armii radzieckiej w Polsce zmniejszyła się do około 70 tysięcy. Jej stacjonowanie w Polsce było formalnie regulowane postanowieniami Układu o Przyjaźni, Współpracy i Pomocy Wzajemnej z 14 maja 1955 r. oraz Umową o statusie prawnym wojsk radzieckich czasowo stacjonujących w Polsce z 17 grudnia 1956 r. Proces wycofywania Armii Radzieckiej rozpoczął już w 1989 r. jednak dopiero w kwietniu 1991 r. z garnizonu Borne Sulinowo wyjechał pierwszy eszelon transportujący w kilkudziesięciu wagonach jednostkę rakietową. Ostatnia grupa żołnierzy – już rosyjskich – opuściła polskie terytorium 17 września 1993 r. Wycofywanie Armii Radzieckiej było największą po II wojnie światowej operacją militarną w Polsce. Opuszczenie kraju przez Armię Czerwoną było ostatecznym świadectwem odzyskania pełnej niezależności Polski i rozpadu Układu Warszawskiego.

3 maja 1991
Na Grobie Nieznanego Żołnierza odsłonięto 14 kolejnych tablic, zawierających nazwy pól bitewnych, na których walczyli polscy żołnierze. Dwie z nich zostały poświęcone lotnikom i marynarzom. Łącznie na filarach arkad Grobu Nieznanego Żołnierza znajduje się obecnie 18 tablic upamiętniających miejsca walk polskiego żołnierza od czasów piastowskich do II wojny światowej.
18 września 1991
Rozkaz ministra obrony narodowej o odtworzeniu Krakowskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1992-98 istniały w Wojsku Polskim 4 okręgi wojskowe: Pomorski OW, Śląski OW, Warszawski OW i Krakowski OW.
26 października 1991
W Moskwie parafowano umowy o wycofaniu wojsk radzieckich z Polski do końca 1993 r.
30 lipca 1992
Sejm RP ustanowił dzień 15 sierpnia Świętem Wojska Polskiego. Od 1950 r. święto Wojska Polskiego obchodzono 12 października, w rocznicę bitwy pod Lenino. Po zmianach ustrojowych w Polsce powrócono do przedwojennej tradycji obchodów na Święto Wojska Polskiego w rocznicę bitwy warszawskiej 1920 r.
28 października 1992
Polskę opuściły ostatnie bojowe jednostki wojsk rosyjskich.
10 listopada 1992
Do kraju została uroczyście sprowadzona z Kanady urna z prochami gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego - Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych w l. 1943-1944.
29 czerwca 1993
Otwarto Muzeum Katyńskie w Warszawie.
17 września 1993
Uroczyste złożenie sprowadzonych z Wlk. Brytanii zwłok gen. Władysława Sikorskiego w krypcie Św. Leonarda na Wawelu.
17 września 1993
Polskę opuścili ostatni żołnierze radzieccy, ze stacjonujących na terytorum Polski Armii Radzieckiej.
8 października 1993
Zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP sformowany został 1. Pułk Specjalny. Powstał z rozformowowanego 1. Samodzielnego Batalionu Szturmowego.
27 lipca 1994
W Babich Dołach utworzono Brygadę Lotnictwa Marynarki Wojennej.
14 sierpnia 1995
W Warszawie odsłonięto pomnik Józefa Piłsudskiego na placu jego imienia. Monument wykonany został według projektu Tadeusza Łodziany.
1 października 1996
W Warszawie odbyło się uroczyste wręczenie sztandaru Jednostce Wojskowej GROM.
23 października 1997
W Kwaterze Głównej NATO w Brukseli odbyło się czwarte - ostatnie spotkanie w ramach rozmów akcesyjnych RP - NATO.
14 sierpnia 1998
W Warszawie odsłonięto Pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej. Monument upamiętnia udział Polonii amerykańskiej w odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Inicjatorem wzniesienia pomnika było Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. 
23 lutego 1999
Premier Jerzy Buzek podpisał akt ratyfikacyjny o wejściu Polski do NATO.
12 marca 1999
Przyjęcie do NATO Polski, Czech i Węgier. W miejscowości Independence w stanie Missouri ministrowie spraw zagranicznych Polski (Bronisław Geremek), Czech i Węgier przekazali protokoły przyjęcia do NATO sekretarzowi stanu USA, Madeleine Albright.
23 marca 1999
Pistolet WIST-94 wszedł na wyposażenie Sił Zbrojnych RP.
13 listopada 2000
Ogłoszono upadłość Zakładów Metalowych ,,Łucznik”, jednego z najbardziej znanych producentów broni w Polsce. Przedsiębiorstwo to sięgało swoją tradycją do utworzonej w 1922 r. Fabryki Broni w Radomiu. Po zakończeniu drugiej wojny świaowej fabryka otrzymała nazwę Zakładów Metalowych im. gen. "Waltera". Nazwę "Łucznik" nosiła od 1990 r.
TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 17:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 15,00 PLN
ULGOWY 8,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 4,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 022 628 58 43
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl