Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
bip
SONDA

Czy zamierzasz obejrzeć wystawę czasową "W boju i w koszarach. Żołnierski niezbędnik"?

Zobacz wyniki
KALENDARIUM DZIEJÓW ORĘŻA POLSKIEGO
LUTY
14
Wybierz inny dzień
Wybierz epokę
Średniowiecze do 1500 roku
Renesans lata 1501-1600
Wiek XVII 1601-1700
Wiek XVIII 1701-1800
Wiek XIX 1801-1900
Wiek XX 1901-2000
Wiek XXI po 2001
Powstanie kościuszkowskie (12.03.1794 - 16.11.1794)
Epoka napoleońska lata 1796-1815
Powstanie listopadowe (29.11.1830 - 21.10.1831)
Powstanie styczniowe (11.06.1860 - 23.05.1865)
I wojna światowa (28.06.1914 - 11.11.1918)
II RP (11.11.1918 - 31.08.1939)
II wojna światowa (1.09.1939 - 9.05.1945)
Wydarzenia po 9.05.1945
Obraz, "Portret gen. Stefana Roweckiego - Grota", Andrzej Tryzno (1992 r.).
Obraz, "Portret gen. Stefana Roweckiego - Grota", Andrzej Tryzno (1992 r.).
14 lutego 1942
Powstanie Armii Krajowej.

Rozkazem Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych gen. Władysława Sikorskiego z 14 lutego 1942 r. Związek Walki Zbrojnej, jedna z pierwszych konspiracyjnych organizacji wojskowych powołanych do życia na okupowanych ziemiach polskich, została przemianowana na Armię Krajową. Komendantem Głównym został gen. bryg. Stefan Rowecki „Grot”. AK istniała do 19 stycznia 1945 r., kiedy to ostatni Komendant Główny gen. bryg. Leopold Okulicki „Niedźwiadek” wydał rozkaz o jej rozwiązaniu. Armia Krajowa była najliczniejszą formacją konspiracyjno-wojskową podczas II wojny światowej, której liczebność w szczytowym okresie wynosiła ok. 400 tys. ludzi. Aby zrealizować nadrzędny cel, jakim było odzyskanie niepodległości, AK zorganizowała podziemną armię, jednocześnie prowadząc samoobrony i sabotując wysiłek zbrojny III Rzeszy. AK przygotowała oddziały zbrojne w celu wywołania powstania krajowego, które wybuch planowano w okresie załamania militarnego Niemiec. Kulminacją wysiłku zbrojnego Armii Krajowej było, rozpoczęte 1 sierpnia 1944 r., powstanie warszawskie. Niestety jego klęska położyła kres nadziei na odzyskanie pełnej niepodległości i suwerenności przez Polskę po zakończeniu II wojny światowej.

14 lutego 1814
Mimo dwukrotnej przewagi liczebnej prusko-rosyjskiej Armii Śląskiej feldmarsz. Gebharda von Blüchera oddziały Napoleona odniosły zwycięstwo pod Vauchamps. W bitwie uczestniczyli szwoleżerowie 1. Pułku Lekkokonnego Gwardii Cesarskiej, którzy zadali dotkliwe straty piechocie gen. mjr. Hansa von Ziethena. W bitwie wyróżnili się także eklelerzy z 3. Pułku  płk. Jana Kozietulskiego.
14 lutego 1831
Pod Stoczkiem (ob. Stoczek Łukowski) rozegrała się pierwsza bitwa powstania listopadowego. Armia rosyjska feldmarsz. Iwana Dybicza wtargnęła do Królestwa Polskiego kilkoma kolumnami. Jej południowe skrzydło ubezpieczała 2. Dywizja Strzelców Konnych pod dowództwem gen. Fiodora Gejsmara. Osłaniający polskie południowe skrzydło gen. Józef Dwernicki na czele kombinowanego oddziału złożonego z 3 batalionów piechoty i 14 szwadronów kawalerii z 6 działami postanowił rozbić niespodziewanym uderzeniem Rosjan (24 szwadrony kawalerii i 10 dział z prawdopodobnie 2 pułkami kozackimi). Nie udało się jednak zaskoczyć nieprzyjaciela, gdyż pochwycenie przez kozaków kilku polskich żołnierzy w przeddzień bitwy zaalarmowało rosyjskiego dowódcę. Zlekceważył on jednak Polaków i do Stoczka, na który maszerowały polskie oddziały skierował tylko 2 pułki (połowę swoich sił, ok. 1 900 szaserów i 200 artylerzystów), resztę zaś zatrzymał 8 kilometrów dalej na północ, w Seroczynie. Dodatkowo oba pułki maszerowały na pole bitwy w oddzielnych kolumnach i w efekcie w nadchodzącym boju nie mogły się wzajemnie wspierać. Jedną kolumną dowodził gen. Paszkow, drugą zaś gen. Gejsmar. Bitwa rozpoczęła się ok. 10.30, gdy na placu boju zaczęły się formować polskie szyki, wówczas artyleria rosyjska z kolumny gen. Paszkowa (Perejasławski Pułk Strzelców Konnych, 6 szwadronów z 4 działami) otworzyła ogień do Polaków. Dwernicki ustawił tak swoje oddziały, aby nadciągający  z dwóch stron Rosjanie nie mogły się połączyć i były oddzielone od siebie gęstym lasem. Ponadto rozkazał on swoim 3 działom otworzyć ogień do artylerii Paszkowa, reszcie zaś skoncentrować ogień na nadciągającymi szaserami Gejsmara od strony Seroczyna. Zanim druga kolumna rosyjska zdążyła się uformować do walki, na szaserów gen. Paszkowa uderzył mjr Russjan na czele 3 dywizjonów ułanów z 1., 2. i 3. Pułku Ułanów (6 szwadronów). Atakujących ułanów Rosjanie zajmujący pozycję na wzgórzu chcieli powstrzymać salwą karabinków. Po nieskutecznej salwie ułani z 2. Pułku zaszarżowali i wdali się w walkę z rosyjskim 2. dywizjonem. Zaraz potem na osłaniający prawe skrzydło rosyjski 1. dywizjon uderzyli ułani z 2. Pułku. Rosjanie jednak nie zdążyli sformować szyku i zostali w mgnieniu oka rozbici. Porażka 1. dywizjonu szaserów pociągnęła za sobą klęskę 2. dywizjonu; 3. dywizjon zaś widząc szybką klęskę pozostałych oddziałów nie podjął walki. Rozbitą kolumnę rosyjską ułani ścigali przez 3 kilometry zdobywając 2 działa. Jednocześnie gen. Gejsmar rozwinął Pułk Strzelców Konnych szefostwa króla Wirtembergii i korzystając z tego że dysponował działami większego kalibru rozpoczął ostrzał polskich batalionów. Dwernicki próbował powtórzyć wcześniejszy sukces i na skrzydło szyku rosyjskich szaserów skierował 3. dywizjony 1. Pułku Strzelców Konnych i 4. Pułku Ułanów wraz ze szwadronem krakusów im. Kościuszki. Jednak silny ogień artyleryjski i oddana z bezpośredniego dystansu salwa karabinowa zatrzymała szarżujących Polaków. Sukces zachęcił Gejsmara do rozwinięcia całych sił i zdecydował o skróceniu dystansu dzielącego rosyjską artylerię od polskich pozycji. Jednocześnie polska bateria skróciła zbliżyła się do rosyjskiej baterii i w krótkim czasie rozbiła 3 działa. W tym samym czasie gen. Dwernicki zebrał ponownie szwadrony 1. i 3. Pułku Strzelców Konnych i 4. Pułku Ułanów z 3 stron uderzył na szaserów Gejsmara. Tym razem szyk rosyjski załamał się po bardzo krótkiej, choć zażartej walce. Rosjanie szczególnie dużo utracili żołnierzy podczas pościgu, który zakończył się dopiero pod Seroczynem. Ostatecznie Polacy w trwającym niespełna godzinę starciu za cenę niespełna 100 zabitych i rannych, zabili, ranili bądź wzięli do niewoli blisko 600 nieprzyjaciół. Zdobyto także 5 dział (3 inne zniszczono).
14 lutego 1849
Pod Tornalja (Tornally) armia powstańców węgierskich pod dowództwem gen. Henryka Dembińskiego poniosła porażkę w starciu z oddziałami habsburskimi gen. por. Franza von Schlika.
14 lutego 1919
Początek wojny polsko bolszewickiej. W rejonie miejscowości Mosty pod Grodnem doszło do pierwszych starć regularnych oddziałów Wojska Polskiego z posuwającymi się na zachód oddziałami Armii Czerwonej.
14 lutego 1941
Naczelny Wódz wydał rozkaz o wzmożeniu akcji sabotażowej ograniczonej po klęsce Francji.
14 lutego 1945
Armia Czerwona wyzwoliła niemiecki obóz koncentracyjny Konzentrationslager Groß-Rosen (niedaleko wsi Rogoźnica).
TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 16:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 20,00 PLN
ULGOWY 10,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 8,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl