Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
SZUKAJ

Ręczny karabin maszynowy DP kal.7,62 mm


Zdjęcia
Ręczny karabin maszynowy DP kal.7,62 mm

Ręczny karabin maszynowy DP kal.7,62 mm

DP (Diegtiariowa Piechotnyj) stanowił broń wsparcia drużyny piechoty w oddziałach Armii Czerwonej w czasie drugiej wojny światowej

Broń samoczynna, działająca na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w lufie; gazy te działają na tłok, który uruchamia mechanizmy broni. Karabin strzela z zamka otwartego ryglowanego przy strzale, tylko ogniem ciągłym. Ryglowanie za pomocą symetrycznych rygli wahliwych stanowiących element trzonu zamkowego. Chłodzenie lufy powietrzem. Zasilanie z talerzowego, 47 nabojowego magazynka dołączanego od góry (zatrzask magazynka w podstawie celownika). Przyrządy celownicze złożone z muszki w osłonie zamocowanej na osłonie lufy i celownika ramieniowo-krzywiznowego osadzonego na komorze zamkowej; celownik skalowany w przedziale od 100 do 1500 m.

Podstawowymi częściami karabinu są: lufa wraz z komorą gazową, regulatorem gazowym i tłumikiem płomienia, osłona lufy z rurą gazową, komora zamkowa, suwadło wraz z tłokiem gazowym, sprężyną powrotną i rączką, trzon zamka wraz z iglicą i ryglami, komora spustowa z urządzeniem spustowym i bezpiecznikiem, kolba z integralną metalową olejarką, odejmowany składany dwójnóg.

Ręczny karabin maszynowy DP został wprowadzony do uzbrojenia Armii Czerwonej w 1927 r. Jego konstruktorem był Wasilij A. Diegtiariow, szef ośrodka konstrukcyjnego w Kowrowie, uczeń słynnego Władimira G. Fiodorowa (twórcy automatycznego karabinu wz.1916) i kontynuator idei uniwersalnej broni maszynowej, dostosowanej do potrzeb wszystkich rodzajów wojsk. Erkaem DP był oryginalną radziecką konstrukcją, choć niewątpliwie inspirowaną obcymi doświadczeniami (m.in. sposób ryglowania). W chwili wybuchu Wojny Ojczyźnianej (22 czerwiec 1941 r.) na stanie Armii Czerwonej znajdowało się ponad 100 tys. erkaemów DP oraz jego wersji czołgowej (DT) i lotniczej (DA). Do końca wojny wojsko otrzymało około 700 tys. karabinów. DP był konstrukcją udaną, prostą i solidną. Miał jednak kilka istotnych wad. Osadzenie sprężyny powrotnej z przodu, na trzonie tłoka gazowego, powodowało jej szybkie osłabienie na skutek nadmiaru ciepła pochodzącego z rozgrzanej lufy. Problem ten rozwiązano dopiero w zmodernizowanej wersji DP z 1944 r. (DPM), umieszczając sprężynę z tyłu, nad tylną częścią komory spustowej. Innym mankamentem była konstrukcja magazynka talerzowego. Otóż zbudowany był z dwóch zasadniczych części; dolna pozostawała nieruchoma, podczas gdy górna napędzana zegarową sprężyną obracała się w jej wnętrzu podając naboje. Szczelina pomiędzy nimi była narażona na zanieczyszczenie (pył, piach), co powodowało unieruchomienie mechanizmu. Ponadto sam kształt i sposób osadzenia magazynka źle wpływał na ergonomikę broni.

Poza Armią Czerwoną erkaemów DP używało Wojsko Polskie w ZSRR, a także Finlandia, która kilka tysięcy egzemplarzy zdobyła na Rosjanach w latach 1939-1944.

Dane taktyczno-techniczne:

Ciężar broni z pełnym magazynkiem- 11,3 kg, długość - 1266 mm, długość lufy - 590 mm, kaliber - 7,62 mm

Michał Mackiewicz


TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 17:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 15,00 PLN
ULGOWY 8,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 4,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 022 628 58 43
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl