Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
SZUKAJ

Portret podpułkownika dyplomowanego Andrzeja Juliusza Uthke


Zdjęcia
Portret podpułkownika dyplomowanego Andrzeja Juliusza Uthke

Portret podpułkownika dyplomowanego Andrzeja Juliusza Uthke

Portret podpułkownika dyplomowanego Andrzeja Juliusza Uthke namalowany w 1936 roku przez Władysława Ukleję. Płótno olej 60x52 cm. Obraz stanowi własność prywatną.
Podpułkownik Andrzej Uthke został przedstawiony w kurtce wzoru 36 z łapkami artylerii lekkiej na kołnierzu i orłami przynależnymi oficerom dyplomowanym. Lewą pierś zdobią odznaczenia miedzy innymi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari i Krzyż Walecznych. Na prawym ramieniu zawieszony sznur przysługujący oficerom dyplomowanym. Na prawej kieszeni widoczna odznaka pamiątkowa Wyższej Szkoły Wojennej, na lewej kieszeni odznaki pamiątkowe 27. pułku artylerii lekkiej i 3. pułku artylerii lekkiej legionów.

Andrzej Juliusz Uthke (7 lutego 1894-16 października 1989) pułkownik dyplomowany , w kampanii 1939 roku dowódca artylerii dywizyjnej 27. Dywizji Piechoty.

Andrzej Juliusz Uthke urodził się w Sosnowcu. Po ukończeniu w 1911 roku gimnazjum realnego w Warszawie podjął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W grudniu 1914 roku został wcielony do armi rosyjskiej i rozpoczął naukę w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu, po jej ukończeniu w lipcu 1915 roku w stopniu podporucznika został przeniesiony do Zapasowego Dywizjonu Artylerii. W armii rosyjskiej walczył na froncie zachodnim w szeregach 78. Brygady Artylerii awansując do stopnia porucznika. W listopadzie 1917 roku wstąpił do formującego się II. Korpusu Polskiego. Po bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej z której zbiegł i przedostał się do Warszawy. W listopadzie 1918 roku rozpoczął szkolenie w Rembertowie w Ośrodku Wyszkolenia Artylerii. W styczniu 1919 roku został dowódcą formowanej w Garwolinie 3. baterii 9. pułku artylerii polowej. W lipcu 1919 roku jednostka ta została przemianowana na 7. baterię 3. pułku artylerii lekkiej legionów. Jako dowódca baterii porucznik Uthke brał udział w walkach o Wilno, Mińsk Litewski następnie walkach na Białorusi. W kwietniu 1920 roku 7. bateria została przerzucona do Zamościa na przezbrojenie. W czerwcu tego roku bateria brała udział w walkach w rejonie Korca następnie prowadziła walki odwrotowe. W kontrofensywie znad Wieprza uczestniczyła w działaniach w rejonie Włodawa - Brześć nad Bugiem. W bitwie niemeńskiej wzięła udział w walkach pod Brzostowicami. W październiku 1920 roku porucznik Uthke został awansowany na kapitana otrzymując również dowództwo dywizjonu. W październiku 1921 roku został mianowany dowódcą dywizjonu 13. Kresowego pułku artylerii polowej w Równem, we wrześniu następnego roku przeniesiony na równorzędne stanowisko do 23. pułku artylerii polowej w Katowicach-Będzinie. W styczniu 1923 roku objął dowództwo dywizjonu w 27. pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim, w październiku tego samego roku awansował do stopnia majora. W sierpniu 1924 roku objął stanowisko kwatermistrza pułku. W listopadzie 1924 roku został przeniesiony na stanowisko referenta wyszkolenia w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. W listopadzie 1926 roku rozpoczął studia na Wyższej Szkole Wojennej po jej ukończeniu jako oficer dyplomowany objął w październiku 1928 roku stanowisko Dyrektora Nauk w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. W styczniu 1929 roku awansowany na podpułkownika. W kwietniu 1932 roku został mianowany zastępcą dowódcy 20. pułku artylerii lekkiej w Baranowiczach. W listopadzie 1935 roku objął dowództwo 27. pułku artylerii lekkiej w Włodzimierzu Wołyńskim. W marcu 1938 roku został mianowany pułkownikiem. W sierpniu 1939 roku podczas alarmowej mobilizacji macierzystej 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty mianowany dowódcą artylerii dywizyjnej. Pułkownik dyplomowany Andrzej Uthke dowodził artylerią wołyńskiej dywizji w walkach w Borach Tucholskich i w Bitwie nad Bzurą. Dnia 22 września 1939 roku w Puszczy Kampinoskiej w rejonie miejscowości Zamość dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w oflagach oficerskich w Oflag II B Arnswalde i Oflag II D Gross Born. Po zakończeniu wojny w lutym 1946 roku powrócił do kraju. Próby powrotu do służby wojskowej okazały się bezowocne. W 1948 roku został aresztowany przez władze komunistyczne, zwolniony z wiezienia w 1949 roku, aż do przejścia na emeryturę w 1967 roku pracował w przedsiębiorstwach budownictwa mieszkaniowego. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Błoniu.

Janusz Uthke, Joanna Uthke-Jaworska, Jerzy Oziemski, Michał Pacut

TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 17:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 15,00 PLN
ULGOWY 8,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 4,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 022 628 58 43
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl