Muzeum Wojska Polskiego
   
 
Wybierz język: Szukaj:
A  A  A facebook tripadvisor twitter youtube rss
 
 
SZUKAJ

Amunicja do niemieckich pistoletów sygnałowych


Zdjęcia
Amunicja do niemieckich pistoletów sygnałowych

Ładownica do Leuchtpistole

Naboje do Leuchtpistole

Naboje do Leuchtpistole

Amunicja do niemieckich pistoletów sygnałowych

Nabój do Sprengpatrone do Kampfpistole

Amunicja do pistoletów sygnałowych składała się z flar i naboi sygnałowych złożonych z różnokolorowych świateł. Pocisk świetlny zaczynał świecić po pokonaniu 25 metrów, osiągał maksymalną wysokość 80 metrów (przy strzelaniu pionowo w górę) a jego blask trwał od 6 do 15 sekund. W ciągu dnia, przy dobrej pogodzie widoczny był z odległości ok. 2,5 kilometra. W nocy oświetlał okrąg średnicy 100 metrów w ten sposób, że były widoczne szczegóły. Gdy były używane flary wyposażone w spadochron pocisk świecił przez około minutę.
Najpopularniejsze były niżej wymienione naboje:
Naboje oświetlające, białe oraz naboje oświetlające z flarą na spadochronie - do oświetlania terenu w nocy
Naboje sygnałowe, białe - do sygnalizowania "Tu jest nasza linia frontu" lub "tu są nasze oddziały"
Naboje sygnałowe, czerwone, odpalane pojedynczo lub jako podwójny ładunek w kierunku nieprzyjaciela oznaczające "Nieprzyjaciel atakuje" lub "Tu jest nieprzyjaciel" lub "Postawić ogień zaporowy"
Nabój sygnałowy, zielony, pojedynczy lub podwójny ładunek oznaczający "Przenieść ogień"
Nabój z kilkoma ładunkami, biały, czerwony i zielony - używany do sygnalizacji we współpracy z ciężką bronią, artyleria, podczas szturmów, odwrotów itp.
Naboje sygnałowe, fioletowe i dymne - oznaczające "Uwaga czołgi !" lub "Tu atakują nieprzyjacielskie czołgi"
Naboje sygnałowe, dźwiękowe - gwiżdżące - "alarm gazowy"
Trwałość naboi sygnałowych została określona na cztery lata przy zachowaniu odpowiednich warunków przechowywania - w pomieszczeniach suchych, w odpowiednich skrzyniach ustawionych w odstępie od ścian i na odpowiednim stelażu na podłodze. Zalecano wietrzenie pomieszczeń magazynowych w czasie suchej pogody. W instrukcjach podkreślano niebezpieczeństwo samozapłonu pod wpływem wilgoci naboi wyposażonych w zielone gwiazdy.
Naboje były oznaczane malowanymi na łusce barwnymi pasami oraz nacięciami na kryzie denka, które pozwalały rozpoznać rodzaj naboju w całkowitej ciemności.
Łuski naboi wykonywano z aluminium. Wylot łuski był nieco zagięty dzięki czemu uzyskiwano pewne zabezpieczenie pokrytego lakierem uszczelnienia wykonanego z tektury i korka. Masa naboju wynosiła w zależności od typu od 70 do 150 gramów.
Naboje przenoszono w mieszczących 18 sztuk ładownicach wyposażonych w pas nośny. Naboje były rozmieszczone w ten sposób, że trzy rzędy po 6 gniazd były przesunięte względem siebie w ten sposób, że dostęp do naboi był ułatwiony. Ponieważ w pozycji otwartej naboje przypominały nieco klawiaturę pianina stąd też ładownica była zwana przez żołnierzy "Klavier" - pianino.
Amunicja sygnalizacyjna była produkowana w ogromnych ilościach, dowodem na to może być to, że jeszcze w dniu 1 marca 1945 roku Wehrmacht dysponował 32 352 500 sztukami amunicji tego rodzaju.
Osobną kategorię amunicji stanowiły granaty wystrzeliwane z gładkolufowych Leuchtpistole i Kampfpistole wyposażonych w gwintowane lufy.
Granaty do Leuchtpistole
Początkowo do wystrzeliwania z rakietnicy przewidziany były granat pistoletowy Wurfkörper 358 LP składający się z głowicy granatu trzonkowego z przykręconym w miejsce zapalnika drewnianym trzonkiem wkładanym do lufy. Z powodu zbyt dużej masy takiego zestawu zasięg tego granatu był zbyt krótki.
W związku z tym wprowadzono granat Wurfkörper 361 LP, w którym głowicę stanowił granat jajowy. Osadzony był na trzonku długości 16 cm i średnicy 20 mm. Z obu stron trzonka znajdowały się metalowe skuwki. Na przednią nakręcano głowicę granatu, tam też znajdował się zapalnik uderzeniowy lub czasowy. Tylni koniec trzonka był osadzony w łusce średnicy 25 mm, wyposażonej w rowek głębokości ok. 2 mm. Po włożeniu granatu od strony wylotu lufy w rowku tym osadzano wykonaną z tworzywa kryzę o średnicy nieco większej od średnicy przewodu lufy. W ten sposób zapobiegano wypadnięciu trzonka z przewodu lufy oraz umożliwiano wystrzelenie granatu. Po zamknięciu rakietnicy broń była gotowa do strzału. Po pierwszych doświadczeniach wprowadzono modyfikacje polegającą na tym, że po wystrzeleniu trzonek oddzielał się a pocisk był stabilizowany cienką rurą stalową. Granat długości 22,4 cm i masie 0,325 kg osiągały prędkość początkową 40 m/s a jego zasięg maksymalny sięgał 85 metrów. Po skróceniu granatu do 21,8 cm i zastąpieniu rury stalowej lekkim prętem plastikowym zasięg wzrósł do 100 m. Granaty te wyprodukowano w dużej ilości - w 1941 roku 202 591 sztuk, w 1942 roku 59 197 sztuk.
Trzecim typem granatu do Leuchtpistole był Wurfgranatpatrone 326 LP. Był to interesujący rodzaj amunicji - w typowej łusce do naboju do rakietnicy był osadzony granat średnicy 26 mm. W jego tylnej części przymocowane były wykonane z aluminium cztery lotki stabilizujące pocisk w czasie lotu. Granat uzbrajał się dopiero po opuszczeniu lufy w wyniku wyciągnięcia przez pęd powietrza zawleczki z bezpiecznika kulkowego. Po uderzeniu granatu w przeszkodę siła bezwładności pokonywała opór sprężyny oddzielającej ładunek ze spłonką od iglicy zapalnika wskutek czego była inicjowana eksplozja. Masa granatu wynosiła 0,115 kg. Prędkość początkowa wynosiła 72 m/s a zasięg wynosił 400 m. Skuteczność tego granatu była wątpliwa - 12 gramów materiału wybuchowego nie wystarczało by był efektywny.
Granat ten został zmodernizowany i jako 326 HL/LP odróżniał się większą masą - 0,18 kg. Jego prędkość początkowa wynosiła 60 m/s a zasięg 300 m. W odróżnieniu od poprzednika pocisk był wypełniony 22 g heksogenu ukształtowanego w nabój kumulacyjny zdolny do przebicia 50 mm pancerza. Jak się okazało, na większych dystansach rozrzut był na tyle duży, że stosowanie tego naboju mijał się z celem. W roku 1941 wyprodukowano 106 789, w 1942 295 804 sztuk Wurfgranatpatrone 326 LP i HL/LP. Co ciekawe, w pierwszym roku produkcji zużyto jedynie 5800 WK 361 LP i 19 750 WK 326 LP. W wyniku poznania wad dotychczas stosowanych granatów zdecydowano się na granaty o większej skuteczności ale wystrzeliwane na mniejszą odległość. Pierwszym z nich był Wurfmine H 62 LP, odpowiadający w zasadzie granatowi Gewehrpatrone 61, wystrzeliwanemu z karabinów, do którego dołączono trzonek wyposażony w pierścieniowy stabilizator. Okazał się, że był nie tylko zbyt ciężki ale też i niewygodny w użyciu.
Jako następny wzór pojawił się wskutek tego nowy granat - Panzerwurfkörper 42 LP wyposażony w ładunek kumulacyjny o masie 0,6 kg zdolny do przebicia 80 mm pancerza. Okazało się jednak, że dla osiągnięcia zakładanej odległości 75 m potrzeba zwiększenia mocy ładunku miotającego czego skutkiem okazał się znaczny odrzut. Problem rozwiązano konstruując specjalnie do tego granatu nową broń w postaci Sturmpistole wyposażonego w składaną kolbę.
Granaty do Kampfpistole
Ponieważ Kampfpistole wyposażony był w gwintowaną lufę o mniejszym niż Leuchtpistole kalibrze 23 mm konieczne było zaprojektowanie odrębnej amunicji do tego typu broni.
Najprostsza była modernizacja granatu Wurfkörper 361 LP, który po prostu dostosowano do wystrzeliwania z gwintowanej lufy, oznaczając go jako Wurfkörper 361 KP. Odmianą tego granatu był granat wyposażony w głowicę dymną oznaczony Nebelpatrone 42/11 KP
Interesujący był granat opracowany specjalnie do Kampfpistole - Sprengpatrone für Kampfpistole. Był to pocisk odłamkowy. Jego gwintowany korpus osadzony był w krótkiej łusce. Głowica wyposażona była w zapalnik uderzeniowy. Pocisk był stabilizowany w locie przez ruch obrotowy nadawany przez gwint lufy. Nabój był ładowany od tyłu lufy. Jego zasięg sięgał 100 m.
Odmianami tego granatu był Nebelpatrone für KP w którym głowica była wypełniona mieszanka dymotwórczą oraz Fallschirm Leuchtpatrone für KP którego korpus zawierał ładunek oświetlający na spadochronie. Zapalnik czasowo-pirotechniczny wyrzucał ładunek oświetlający ze skorupy po ok. 3 sekundach od wystrzelenia. Nabój ten można było łatwo odróżnić od pozostałych gdyż przód jego głowicy wykonany był z czarnego tworzywa sztucznego.
Odmianą tego naboju był Fallschirm Signalpatrone für KP w którym zamiast ładunku oświetlającego umieszczona była pojedyncza gwiazda sygnałowa na spadochronie.

Witold Głębowicz

Zobacz również:
Pistolety sygnałowe Wehrmachtu
Kampfpistole
Leuchtpistole
Leuchtpistole 42
Sternsignalpistole Doppelschuss Sld
Sturmpistole

TUTAJ JESTEŚMY
DOJAZD

Autobusy (przyst. Muzeum Narodowe)

111 117 158 507 517 521

Tramwaje przyst. Muzeum Narodowe)

7 8 9 22 24 25 43
GODZINY OTWARCIA

Poniedziałek - Wtorek:

nieczynne

Środa:

10:00 - 17:00

Czwartek:

10:00 - 16:00
wstęp bezpłatny

Piatek - Niedziela:

10:00 - 16:00

Wystawa plenerowa:

Cały tydzień

CENY BILETÓW
NORMALNY 15,00 PLN
ULGOWY 8,00 PLN
GRUPOWY SZKOLNY 4,00 PLN
NEWSLETTER

Jeśli chcesz być na bieżąco informowany o aktualnościach z życia Muzeum zapisz się na naszą listę mailingową

Adres

al. Jerozolimskie 3
00-495 Warszawa
tel. 022 629 52 71 (72)
fax 022 628 58 43
fax 261 846 277
fax 261 846 270
muzeumwp@muzeumwp.pl sekretariat@muzeumwp.pl